Mijn tas is gestolen. Alles zat er in! Mijn nieuwe telefoon, sleutels, pasjes, van alles. Ik vertel dit aan een collega en een bewoner kijkt op. “Wat vreselijk he?” is zijn reactie. Ik beaam dit. “Maar goed, ik relativeer. Ik ben gezond, ik heb mijn pasjes geblokkeerd”. Toch kan ik het niet uitstaan! Mijn telefoon is niet verzekerd en een nieuwe kan ik niet betalen. We hebben het er even kort over en gaan weer over tot de orde van de dag. ’s Avonds help ik deze bewoner naar bed.

Hij kijkt me aan en zegt: ”Die foto van jou, die kaart van de stukjes die je schrijft, die staat bij mij onder Antonius.” Antonius van Padua. Ik moet even denken… maar dan gaat er een lichtje branden. Daar heeft de bewoner een beeld van in zijn appartement. Het is een belangrijke heilige in katholieke kringen. Daar wordt deze heilige aangeroepen om kwijtgeraakte zaken terug te vinden. Het aanroepen werkt met een spreuk:  ’Heilige Antonius, beste vrind, maak dat ik m’n (zoekgeraakte spullen) vind.’

De bewoner kijkt me aan en zegt. “Ik denk dat het helpt.” Mijn foto staat dus onder Antonius, op de kamer van die bewoner. Ergens geeft dat me wel weer hoop. Is het bijgeloof? Is het gewoon hoop? Ik heb geen idee. Maar wanneer alle bewoners verzorgd zijn en op bed liggen, loop ik over de afdeling en ik mompel tóch een aantal keer, “Heilige Antonius, beste vrind, maak dat ik mijn telefoon terug vind.” Hopelijk werkt het.