Een moment geduld a.u.b.
‘De Inspectie voor de Gezondheidszorg stelt een onderzoek in naar de dood van een bewoner van een verpleeghuis in Zwijndrecht. De bewoner, die op een gesloten afdeling werd verzorgd, kon langs een beveiligde deur komen en viel met de rolstoel van de trap in het trapportaal.’
Met dat nieuws werd ik afgelopen week wakker.. goed wakker. Ik las het op de site ‘Spitsnieuws’. Ik voelde verdriet, ongeloof, verontwaardiging en angst. Angst omdat het mij zou kunnen overkomen. Ik werk op een gesloten afdeling. Met codeslot op de beveiligde deuren, die toegang bieden tot een trapportaal. En ik kan niet overal tegelijk zijn.
Ik probeerde me een beeld te vormen van de situatie.
Scenario 1: Bezoek gaat weg en kijkt niet of er een bewoner meekomt.
Scenario 2: Bewoner kijkt de code van het slot af en wacht zijn kans af.
Scenario 3: Deuren werkten niet naar behoren en de bewoner kan daarom naar het trapportaal.
Scenario 4: De bewoner veinsde dat hij niet op de afdeling hoorde en wist zichzelf bij een bezoeker door de deur te kletsen.
In alle gevallen blijft: er was geen personeel om toezicht te houden. Hoe schokkend dat ook is, dat is wel de realiteit. Verzorgenden kunnen maar op één plek zijn. Dat is juist de frustratie die velen hebben. Wel willen, maar niet kunnen.
De reacties die lezers plaatsten op Spitsnieuws, raakten me diep. Er werd direct naar personeel gewezen. Het beeld dat Nederland blijkt te hebben over de zorg, is schokkend.
Ik kan me zo goed voorstellen wat het personeel van die afdeling doormaakt. Wat de familie voelt. De directie van het verpleeghuis. Er moeten koppen rollen, zo lijkt het. Maar het is geen kwestie van schuld. Een dode op de afdeling lijkt me straf genoeg.
Als het mij zou overkomen, zou ik niet weten hoe ik verder moest. Ik zou de familie met moeite onder ogen durven komen en ik zou dit meedragen, de rest van mijn leven.
Er is een fout gemaakt, duidelijk. Maar ik twijfel er niet aan dat het personeel van het verpleeghuis in Zwijndrecht het net zo betreurt en deze zaak tot op de bodem wil uitzoeken.
Kent u het spreekwoord ‘Als het kalf verdronken is…?’ En ‘Voorkomen is beter dan genezen?’ Als wij verzorgenden echt de keus hadden, kozen wij voor optie twee!
van uit fFqAVcdRhdK op
Volgens mij heb ik ergens gelezen dat de deur kapot was en dat dit al lang bekend was bij de directie. En ik heb ook ergens gelezen dat er voldoende toezicht was. 3e dode in 3 maanden overigens!
van familie uit Amsterdam op 22-03-2010
Nelleke, bedankt voor je reactie. Ik kan het me zo goed voorstellen. Ik heb dus ook niet de illusie dat het mij nooit zou kunnen gebeuren. Het was schokkend om te lezen, maar wat mij zo diep raakte, is dat Nederland geen idee heeft van de realiteit. Ik wens jullie allemaal veel sterkte toe.
van Cindy Plomp uit Schiedam op 01-03-2010
Beste medeverzorgenden, Ik werk op de afd. waar het ongeluk gebeurd is. Het is moeilijk te omschrijven wat wij allemaal meemaken en voelen.Ontzetting, verdriet, machteloosheid, angst voor herhaling, want die deur was van slot en al is hij 100x gecontroleerd,de 101ste keer kan hij weer los blijken te zijn. Wat erg als mensen ons als personeel de schuld geven.Vraag het de familie op afdeling;zij verwijten ons niets, sterker nog, voelen met ons mee.
van Nelleke uit H.I.Ambacht op 01-03-2010
Hoi Cindy, Een mooi stukje realiteit. Moet er maar niet te veel aandenken want het kan overal gebeuren. Ik zou me geen raad weten,dit blijft je altijd bij denk ik.
van jeanne van hensbergen uit vlaardingen op 28-02-2010
Hoi Cindy, ja hier moet je toch niet aan denken als zoiets gebeurt op onze afd.Maar dan is het een mooi bericht van Marianne uit Schiedam. Gr. van Wil uit Maassluis
van Wil uit Maassluis op 28-02-2010
Mooi stukje cindy. afschuwelijk vindt ik het voor de fam en het personeel die op dat moment dienst hadden,ik moet er niet aan denken dat dit bij ons zou gebeuren. Ieder mens heeft maar 2 handen en 2 ogen ,ook verzorgende die werken op een gesloten afd. Trek het je niet teveel aan. Wij als verzorgende betekenen heel veel voor onze oudjes ,dat moet de media maar eens laten zien en niet altijd het negatieve. Succes
van j.j. uit houten op 25-02-2010
Prima stuk Cindy Wij hebben er van de week onder de koffie uitgebreid over gesproken en kwamen uit op dezelfde scenario's. De opmerkingen van mensen niet uit de zorg raken mij ook. Geven domweg de zorg de schuld. Ik geloof ook dat je niet weet hoe verder moet als het in jou dienst of in jou huis gebeurt. Ik moet er niet aan denken. Hopelijk oordelen met wat minder scherp als ze onze campagne volgen
van Gerda uit Leusden op 25-02-2010
Hoi Cindy,ook ik ben het met je eens, we kunnen niet overal tegelijk zijn. Hoe erg dit ook is, je kunt dit niet alleen het personeel verwijten.
van Inge uit Houten op 25-02-2010
Hoi Cindy, ben het helemaal met je eens.Mensen staan er niet bij stil hoe het voor het personeel moet zijn als zoiets gebeurd.
van Anita uit Lepelstraat op 25-02-2010
Heb zelf vele jaren mijn moeder bezocht bij jouw op de afdeling. Weet hoe moeilijk het was om de bewoners die niet van de afdelijng mogen tegen te houden en ze zijn vaak gewiekster dan wij voor mogelijk houden. Mijn moeder is ook een keer weggelopen en wij zijn er nooit achter gekomen hoe. Maar ik weet wel dat wij jullie nooit iets verweten hebben.
van Marianne uit schiedam op 25-02-2010
He Cindy, Heel sterk stukje. Deel helemaal je mening. good luck! gr
van Matthijs uit schiedam op 25-02-2010
Formuleer hieronder kort maar krachtig jouw reactie * (max. 500 karakters):
