Een kleine 2 weken geleden werd ik benaderd door het Noord-Hollands Dagblad. Of ze mij als ambassadeur van de campagne ‘Mijn tijd voor de zorg’ mochten interviewen voor de seniorenpagina. Ook gezien het feit dat ik een man in de zorg ben; een zogenaamd zeldzaam exemplaar dus. Natuurlijk wilde ik daar aan meewerken, het is een leuk artikel geworden en het leverde nóg leukere reacties op…

Zo kwam ik afgelopen weekend bij een cliënt:
“Je stond in de krant hè? Leuk stukje hoor! Maar, ben jij al 35 jaar? Ik dacht begin 30…” Leuk compliment voor mij dus.

“Je had mijn kleinzoon kunnen zijn, maar die zie ik dit werk niet doen! Daar moet je echt voor gemaakt zijn!”  Gelukkig bezitten we allemaal andere kwaliteiten, zei ik dan maar.

Een andere cliënt had visite van een vriendin. Ze hadden het over vertrouwen van thuiszorgmedewerkers naar aanleiding ‘mijn’ artikel. Het ging over het stukje van de deur niet open doen als men het niet vertrouwt. Zij wisten niet dat het over mij ging. Toen ik vertelde dat ik dat was, kreeg ik dikke complimenten over hoe ik omga met het vertrouwen van de mensen.

Een bezoekje aan de boekhandel op mijn vrije dag ging ook niet ongemerkt voorbij. Tijdens het afrekenen stond een oude lerares van mijn opleiding tot verzorgende achter me.

“Ik ben trots op je. Ik heb het artikel uitgeknipt en ik ga je zeker volgen op internet!”

Zo zie je maar, een artikel in de lokale krant wordt echt opgemerkt. Dat het dan zo’n leuke en positieve uitwerking heeft, doet me goed. Zo raken nóg meer mensen bekend met de campagne en mij geeft het weer extra energie om de komende maanden de verhalen van de zorg te vertellen!