De afgelopen weken zijn er bij ons in de wijk veel cliënten overleden. Mensen waar wij lange tijd voor hebben gezorgd. Daarnaast zijn er behoorlijk wat cliënten opgenomen in verpleeg- of verzorgingshuizen. Normaal gesproken kan ik hier wel mee omgaan, maar nu voelt het toch anders en betrap ik mezelf erop dat het me écht raakt. Dit zijn TE veel mensen die gegaan zijn in TE korte tijd. Mensen waar ik een goede band mee had en waar ik graag kwam.

En naast de emoties heeft het ook behoorlijke consequenties voor mijn werk… we hebben werklijsten met enorme gaten! En onvoldoende nieuwe indicaties (lees cliënten!!!) om deze op te vullen. Ik hoor je denken, dat is goed nieuws, want dan is er meer tijd voor de overgebleven cliënten. Maar helaas, dat kan niet vanwege de zorgzwaartepakketten.

Dus kijken we samen naar de planning en werklijsten, om maar weer een zo efficiënt mogelijke loop en werkroute uit te stippelen. En dat lukt, MAAR de conclusie is dat er in onze wijk momenteel teveel mensen werkzaam zijn. Overbezetting dus! Hierdoor moeten er mensen worden ingezet in andere werkgebieden. Zelfs buiten Den Helder.

Dit heeft positieve en negatieve aspecten: gelukkig kunnen de mensen in de andere wijken de hulp heel goed gebruiken. En teams worden kleiner, waardoor er een kleinere vaste groep collega’s bij de cliënten komen! Minder mensen en meer vaste gezichten dus!Maar collega’s worden wel weggerukt uit hun vertrouwde omgeving. Je raakt directe collega’s kwijt. En cliënten raken een goede, vertrouwde verzorgende kwijt! Ik vraag me af wat goed is, maar mijn gezonde verstand weet wel anders.

Ik weet het, het is de realiteit, maar wat doet dit met onze cliënten?
En met de motivatie van de medewerkers?
Hoe houden we onze kwaliteit vast?
En kunnen we op het moment dat we handen over hebben echt niet extra zorg bieden aan mensen die behoefte hebben aan wat meer aandacht?

Kortom, het is een roerige periode waardoor er bij mij veel vragen opkomen. Heeft u de antwoorden?