Op 4 mei liep ik mee in een stille tocht. We liepen vanaf het Joodse monument bij de van Mesdag Kliniek naar de Martinikerk in Groningen. Daar waren we 2 minuten stil en herdachten we ‘de doden’. Gedachten gaan door mij heen. Persoonlijke verhalen van mensen over verlies, wanhoop en desillusie die door documentaires de hele week op tv te zien zijn. Ik denk aan wat ik afgelopen week las in de krant.

‘Uit onderzoek van Maurice de Hond blijkt dat meer dan 50% van de Nederlanders twijfelt aan het nut van hulp aan derdewereldlanden.’ Tegelijkertijd hoor je over grote groepen mensen (honderdduizenden) dat ze geen huis meer hebben, geen eten, geen schoon drinkwater, geen medische zorg, geen onderwijs en geen veilige omgeving. En dit zijn de meest basale levensbehoeften.

Artsen Zonder Grenzen reageert op dit onderzoek: ‘Wij zijn het niet eens met veel van de geluiden die wij horen in de samenleving. Het is te gemakkelijk, zelfs onmenselijk om mensen in nood niet te helpen. De discussie over hulp is uit balans geraakt en we vinden dat het tijd dat Nederland een tegengeluid laat horen’.

Ik denk aan vorige week woensdag toen we ‘bevrijding’ vierden. Wij werden in onze nood geholpen en konden in de jaren erna weer aan de toekomst werken. We werden een welvarend land. Moeten we dan ophouden met zorgen voor anderen die het nu nodig hebben? Houd onze verantwoordelijkheid op bij onze eigen landgrenzen? Bij de zorg voor onze eigen mensen?

Ik droom ook. Ik droom van een samenleving waarin we altijd oog blijven hebben voor nood binnen en buiten Nederland en waarin we onze verantwoordelijkheid nemen wanneer collega’s in de wereld onze hulp nodig hebben.

Droom mee, help mee en kijk eens op www.ikhelp.nl