Een moment geduld a.u.b.
Bij het lezen van het artikel; “Als je ouders niet meer voor zichzelf kunnen zorgen” in de Libelle kwamen de herinneringen weer naar boven………
Ik weet het nog goed, mijn vader overleed zeer onverwachts toen ik 35 jaar was. Vanaf dat moment was ik niet meer ‘zomaar’ een jong volwassene, maar werd ik mantelzorger. Mijn toch al kwetsbare moeder kon de dood van mijn vader niet aan en werd steeds afhankelijker van anderen. Ik werkte in de zorg en nam als vanzelfsprekend het grootste gedeelte van de zorg voor haar op me. Ik heb, samen met mijn broers en zussen, 5 jaar mantelzorger mogen zijn.
Deze ervaring heeft mij uiteraard gevormd. Tijdens, maar ook na die periode zag ik wat er allemaal bij komt kijken om de zorg voor je naaste goed geregeld te krijgen. Bureaucratie, onvriendelijke mensen aan de telefoon, wachtlijsten en wel tien verschillende medewerkers per week in huis. En dan het moment bepalen dat je moeder moet verhuizen… Uiteraard namen wij dat besluit samen, maar toch ervaarde mijn moeder het als dwang en daar had ze gelijk in……het kon echt niet meer. IK kon echt niet meer, naast mijn fulltime baan.
Ben jij je daar bewust van als verzorgende? Dat familieleden zich schuldig voelen over het feit dat ze één van hun ouders in een verzorgingshuis ‘opbergen?’ Zo voelt dat soms bij hen. Zo voelde dat in ieder geval bij mij. Klagen ze misschien daardoor veel over de zorg, uit schuldgevoel? Of trekken ze zich terug, omdat ze medewerkers niet voor de voeten willen lopen? Ben jij je bewust van het feit dat bewoners soms onder dwang zijn verhuisd? Dat ze hun eigen huis en omgeving erg missen en veel spullen kwijt zijn, weggegooid door de kinderen?
Praat eens over dit onderwerp met collega’s die ook ervaringsdeskundigen zijn. En misschien wil je deze gesprekken of discussies delen op deze website. Ik ben er benieuwd naar.
van uit seIafhsglnyYPDqJLY op
Beste Gerard. Ik heb zeker interesse in het boekje, bedankt voor de tip. Ik ga de site bezoeken!
van Gerda Kamp uit Leusden op 12-08-2010
Op 8 oktober komt een boekje uit met de titel "Help, mijn moeder wordt oud!" met het doel iedereen die zijn of haar ouder wordende ouder(s) begeleidt/ondersteunt een hart onder de riem te steken. Als directeur in de zorg heb ik het initiatief hiervoor genomen. Er moet juist ook bij zorgverleners besef zijn voor de positie van de kinderen. Waar moeder of vader zelf niet meer (geheel) de regie kan voeren treden meestal kinderen in hun plaats. Interesse in het boekje? www.helpmijnmoederwordtoud.nl
van Gerard Schoep uit Assen op 11-08-2010
mantelzorgers is een intensieve baan. Zeker als je hoort dat je ouder via de telefoon te horen krijgt dat ze maandag om 10.30 wordt opgenomen omdat de stichting waar ze woont ,geen verantwoording meer neemt. Dat hoor je dan via servicebureau en niet van de de directe leidinggevende extrmuraal/intramuraal. Is dat EMPHATIE.
van j.j. uit houten op 06-08-2010
Hoi, misschien kan hier toch meer aandacht aan besteed worden tijdens het intake gesprek. Maak familie duidelijk dat ze mogen helpen (uiteraard niet verplicht) Maak duidelijk dat het fijn is voor onze bewoners en voor ons als verzorgende dat er betrokken kinderen zijn. Natuurlijk wel binnen de mogelijkheden van de kinderen, je kan niemand iets verplichten.
van Yvonne uit Houten op 31-07-2010
ik bedoelde dat hun kunnen beslissen dat hetde sitatie te onveilig is/zeker heeft de familie het laatste woord.moeilijk,moeilijk.
van j.j. uit houten op 30-07-2010
Wat bedoel je Jo dat de leiding moet beslissen?? Ik mag toch hopen dat de familie wel betrokken wordt en het laatste woord heeft?
van Gerda uit Leusden op 29-07-2010
ik ga er vanuit dat verzorgende in verzorgingshuis/verpleeghuis hun best doen. als kinderen is het erg moeilijk om die stap te nemen. maar wel beter voor de betreffende persoon M ls verzorgende is het anders als mantelzorg/mantelzorgers willen dit vaak niet zien ,dat hun moeder/vader moeten verhuizen ivm de veiligheid voor ouders/ouder en dat anders bekijken als verzorgende die hun uiterste best doen voor die ouders/ouder. Je moet dan toch als verzorging/leiding beslissen .
van j.j. uit houten op 29-07-2010
Het lijkt me verschrikkelijk als je die beslissing moet nemen om je ouders naar een verpleeghuis te moeten verhuizen. Je weet dat het niet anders kan en toch wil je het beste voor je ouders. Je denkt dat alleen jij de goede zorg kan leveren en weet hoe je je ouders het beste kan verzorgen. En dan moet je het overgeven....Dat kan een ramp zijn voor jezelf, je kan het ook zien als medeverzorging. De verzorging is over het algemeen goed in de huizen. Laat dat een troost zijn.
van Carla Kouwenhoven uit Houten op 29-07-2010
gerda,het is erg moeilijk voor de mantelzorger. Dick ,zorgt op dit moment erg veel voor z,n moeder[dementerend]dus gaat dwalen en dat is triest ,dat houdt in dat ze niet kan blijven en is aangemeld in een verpleeghuis zodat voor ons de zorg minder is. Dick en z,n zussen hebben het daar moeilijk mee ,maar ik weet uit ervaring dat mijn schoonmoeder daar op de juiste plaats is. Dan hoeven wij niet meer te denken als de telefoon ,savonds laat gaat oh jee ,zal er weer iemand moeten gaan slapen ??
van j.j. uit houten op 28-07-2010
Gerda, dit is me uit het hart gegrepen! Klagen is een signaal van onmacht. Je wil helemaal niet klagen, maar weet vaak niet meer wat je anders moet doen. Praten is een veel beter middel, praat met de mensen die je familielid verzorgen. Dat werkt zoveel beter.
van Maarten Meijer Cluwen uit Heveadorp op 28-07-2010
Formuleer hieronder kort maar krachtig jouw reactie * (max. 500 karakters):
