Afgelopen week kwam ik een bewoonster tegen die ik al langere tijd niet gezien had. Ik vroeg haar hoe het ging. Haar gezicht betrok…

“Ach Gerda, ik vind er niets meer aan. Ik ben kortademig, heb pijn op de borst en ben erg snel moe. De huisarts stuurde me door naar de cardioloog en die wil me twee dagen opnemen in het ziekenhuis om allerlei onderzoeken te doen. Ik zie dat helemaal niet zitten; ik ben 94 jaar en ik wil liever gewoon afwachten tot ik gehaald wordt. Ik ben het leven soms zo moe. Maar de arts en vooral mijn zoon dringen erg aan. Hij zegt: “moeder, wij willen je nog niet missen.” En dan houd ik mijn mond maar.”

Wat is dat toch?
Ik hoor dit zo vaak. Dwingen wij onze ouders om te blijven leven, omdat wij hen nog niet kunnen missen? Zijn dat persoonlijke emoties die we uit de weg gaan? Of komt het moment niet uit om hen te laten gaan?

Ik heb het aan den lijve ondervonden. Ik werd midden in nacht gebeld door het ziekenhuis; het ging slecht met mijn moeder. Ik trof haar aan in een subcoma, doordat haar suiker helemaal ontregeld was. Dit was de laatste tijd al vaker gebeurd. Ik reageerde emotioneel en stelde allerlei vragen. Hebben jullie dit en dat al gedaan en is er echt niets meer aan te doen? Ik kon haar toch niet zo maar laten gaan…? Toen ik rustig bij haar ging zitten, kon ik me beter in haar situatie verplaatsen en kwam ik tot inkeer. Ik ben bij haar gebleven tot ze rustig is overleden.

Ik snap het dus helemaal. Toch wil ik iedereen vragen: “luister, naar je ouders, respecteer hun wens en zet je eigen emoties opzij. Het is echt niet gemakkelijk maar het kan.”