Kijk, zo is de gemeente Den Haag dus ook wel weer! Je kunt het met elkaar hebben over de effecten van beleidsregels in de zorg die ze op ambtelijk niveau ontwikkelen. Het is goed dat bij de gemeente mensen werken die de verbinding kunnen leggen met organisaties in het veld. Proficiat, college!

Vorige week schreef ik over de misstanden als gevolg van de wijzigingen rond Wmo-subsidies. Mensen kregen ineens een rekening met terugwerkende kracht vanwege het abrupt terugdraaien van de subsidiekraan. Daarover bleef ik in gesprek met de betreffende ambtenaren op het stadhuis. En wat blijkt? Met succes. Afgelopen week is besloten dat Jonker Frans eenmalig kan rekenen op een tegemoetkoming in de kosten. Dat geeft de burger moed, toch?

De afgelopen twee jaar veranderde er zoveel in de zorgfinanciering, dat organisaties bijna moeten kunnen jongleren om alles bij te houden. De ene uitdaging na de andere komt – vaak onaangekondigd – op de sector af. Zodoende kun je als bestuurder vaak niet anticiperen op ‘wat er komen gaat’. Maar als je alle wijzigingen uiteindelijk toch goed weet te kanaliseren en ze een plek weet te geven zonder dat cliënten of medewerkers de dupe worden, geeft dat een kick.

Leidinggeven in de zorg blijft op die manier een prachtig vak. Ik kan het iedereen aanraden. Het helpt om creatief om te gaan met mogelijkheden en in gesprek te blijven met instanties. En dan kunnen ze op mij ook blijven rekenen.