Zorg voor migrantenouderen is een vak apart! Dat is mijn conclusie na afloop van het ENIEC-congres in Finland. Vanuit mijn functie bij Jonker Frans maak ik deel uit van verschillende netwerken. Zo ook van ENIEC, dat staat voor European Network on Intercultural Elderly Care. Jaarlijks is er een bijeenkomst, steeds in een ander land. Een gezelschap van vijftig bevlogen mensen uit verschillende landen kwam nu bij elkaar in Finland.

Finland is het snelstgroeiende Europese land wat betreft migrantenouderen. Oost-Europeanen, zoals Roma (zigeuners) en Russen, leven bijvoorbeeld naast Somaliërs. En dan zijn er nog de Lappen met hun eigen Sami-taal en cultuur. Voor mij een openbaring dat Lapland zich uitstrekt over Noorwegen, Zweden, Rusland en Finland. Thuiszorg verlenen, gebeurt op sneeuwscooters vanwege de immense afstanden en de barre weersomstandigheden. Stel je eens voor dat ze daar reistijden – zoals in ons systeem – niet vergoeden! Dan heb je wel een probleem als organisatie.

Migrantenzorg is een heikel punt in Finland met een serieuze plek op de regeringsagenda. De burgemeester van Helsinki ontving ons op het stadhuis met veel media-aandacht. Het congres was leerzaam, de stad prachtig. Ik was te gast in een servicecentrum dat slim gebruikmaakte van domotica. Vingerafdrukken in plaats van sleutels om deuren te openen. Je favoriete muziek luisteren terwijl je buurman iets anders beluistert. Ook het accent op gezondheid en welbevinden – sauna, sportfaciliteiten en lifestyle – was zeer aangenaam. En de rol van familie was er geïntegreerd in de leefwereld van de cliënten; zorgprofessionals namen duidelijk een andere positie in. Indrukwekkend en zeer de moeite waard om van te leren. Voor Jonker Frans heb ik zeker goede ideeën opgedaan.