Zaterdag, mijn eerste werkdag na mijn vakantie. Hoe zal het zijn? Hoe zou het met ze gaan? Als ik binnen kom, zie ik Mevrouw van Zutphen met Mevrouw van de Zorg aan tafel zitten. Ze kijken niet op, ook niet als ik goedemorgen zeg. Ik loop er heen en raak Mevrouw van de Zorg even aan. Meteen schiet ze in haar beleefde rol en wenst me goedemorgen. Geen herkenning. Slik. Ook Mevrouw van Zutphen niet. Ik ga maar snel koffie maken, want zo komen de andere cliënten. “Hé, wat fijn dat je er weer bent”, klinkt het als Mevrouw Meiske binnenkomt. Gelukkig!

Ondertussen komt Mevrouw van Veggel de huiskamer binnen. Ik verwelkom haar en vraag hoe het met haar gaat. Meteen denk ik, oeps, niet de juiste vraag. Als je dit vraagt, antwoordt ze altijd dat het slecht gaat. Dus ik zeg er snel achteraan dat ze er goed uitziet. Helaas. “Nou, dat is mooi niet, ik zie er helemaal niet goed uit”, kaatst het terug. Mevrouw van de Zorg kijkt afwezig in het rond. Tjee, wat gaat het snel met sommige mensen.

Even later vraagt Mevrouw Veggel om haar melk. Mevrouw van de Zorg kijkt onder haar plakje kaas en zegt: “Hier ligt hij niet”. Ik twijfel of ze het echt niet weet of dat het een grapje is. Mevrouw Boot vindt het allemaal maar niks. Ze moppert op Mevrouw van Veggel die steeds naar de bekende weg vraagt en “Mevrouw van de Zorg doet net of ze niks meer weet”! Ik wil het wel uitleggen maar weet ook dat het geen zin heeft. Wat Mevrouw Boot zegt is ZO en niet anders. Ik gooi het over een andere boeg en vertel dat ik naar Spanje ben geweest met vakantie en heerlijk weer heb gehad. “Oh”, vraagt mevrouw Boot, “heb je Sinterklaas ook gezien?” Nee, die heb ik niet gezien. Ze kijkt me bedenkelijk aan en zegt dan ineens: “Hoe kan het zijn dat jij zo bruin wordt en Sinterklaas is kei wit?”
“Ik denk dat hij zich goed insmeert en misschien alleen ‘s avonds buiten komt.”
“Zwarte pieten heb je daar zeker wel zat gezien?”
“Ja, die heb ik toevallig een gezien op de camping, die was ook al op zoek naar Sinterklaas.”

Ik heb een rondje extra gefietst naar huis zodat ik het even kon laten bezinken. Het is weer heerlijk om op je werk te zijn maar wat is het toch een verschrikkelijke ziekte, dementie.