Het is mooi weer en ik wil al een tijdje naar buiten gaan met de enige man die we in ons huishouden hebben. Helaas is zijn vrouw erg beschermend en laat hem niet zomaar gaan. Alleen… op dinsdagochtend gaat ze altijd koffie drinken in de grote zaal van het huis. Dus ik neem mijn kans waar. Ik vraag of Heer Lassen met me mee wil. Lekker in de rolstoel en ikke duwen natuurlijk. Na veel passen en meten, want hij vindt dat ik moet zitten en hij duwen, gaan we samen op pad. Oké, zeg ik, maar als ik het niet meer kan, dan draaien we de rollen om. Hij gaat akkoord.

Hij is erg stil. Is al heel lang niet meer buiten geweest. Daar lopen we dan, in het Veghelse, op zoek naar pannenkoekenmeel. Bij de Lidl hebben ze het vast. Heer Lassen kijkt er zijn ogen uit. Al die boodschappen en al die groente. Wat moeten deze mensen toch hard werken om het allemaal in de rekken te krijgen. En alles zo netjes. En wie bakt al die koekjes? Hij kan er niet over uit. Wat een werk. Het lijkt wel of hij nooit in een winkel is geweest.

Op de terugweg komen we langs de fraaie kerk van Veghel. Ik vraag of hij nog even binnen wil kijken en misschien wil bidden of een kaarsje opsteken. Nou, als dat allemaal kan, dan graag. We hebben geluk. De koster is er en vraagt ons verder te komen. Heer Lassen kijkt opnieuw zijn ogen uit en straalt. Mijn hart stroomt over van geluk. Het zijn de kleine dingen die zo’n grote betekenis hebben voor de mens. Thuisgekomen praat hij honderduit over zijn avontuur. Wat er toch allemaal in de winkel staat en hoe dat toch kan. Mevrouw kijkt me teleurgesteld aan: “En waarom mocht ik niet mee? De volgende keer mag u niet alleen met mijn man gaan hoor!” Wat heerlijk hè, dat je na al die jaren nog steeds zo bezorgd bent over elkaar.

Heer Lassen heeft genoten. En ondanks dat hij het morgen niet meer weet, hebben we dit moment gepakt. Maar of we dit soort activiteiten in de toekomst kunnen behouden, daar vrees ik voor. We hebben meer nodig dan basiszorg! En als je denkt dat dat meevalt, dan kom hier maar eens meelopen.