Nieuwsbericht: […bij een inbraak in een gevangenis zijn een groot aantal tv’s gestolen…] Wat blijkt, het is een gevangenis voor delinquenten in de laatste periode van hun straf. Zo’n clubje dat in het weekend naar huis mag. En wat gebeurt er dan? Er wordt ingebroken. Wie komt er op deze gedachten? En wat een pech zeg, tv’s weg, wat moeten die gevangenen nu toch doen? Maar als het nieuwsbericht vervolgt, vallen mij de schellen van de ogen: […justitie geeft aan de kosten te willen vergoeden…] Zij bestellen gewoon even nieuwe tv’s! Wat zullen we doen? Flatscreens maar?

Wat fijn als je gevangene bent en geen patiënt, afhankelijk van de zorg. Want in de zorg komt het niet zo snel voor dat de overheid even bijlegt als er behoefte is aan nieuwe apparatuur. Hier staan de zaken er iets anders voor. Het gaat om mensen die hulp nodig hebben, een beetje aandacht en wat manieren om zichzelf te vermaken. Zeg maar levensbehoeften te vervullen. Nee! roept de overheid dan: hier kunnen we best bezuinigen.

Eigenlijk kun je er als hulpbehoevend mens beter voor zorgen dat ze je oppakken voor een delict. Alstublieft: hulp bij ongemakken, mooie kamer voor je alleen, tv’tje erbij, leuke activiteiten en in het weekend mag je naar huis. Oh, je wilt tussendoor een keer naar buiten om te winkelen? Geen probleem, sturen we iemand met je mee.

Volgend nieuwsbericht: […tbs-er die uit winkelen ging met een begeleider heeft in de HEMA een mes gekocht en een ..-jarige vrouw in haar nek gestoken …].

Sorry hoor, ik snap het niet meer. Ik begrijp dat mensen die in de gevangenis zitten ook hun rechten hebben en hun wensen. Maar moeten die nu kost wat kost gehonoreerd worden? Terwijl er aan de andere kant hulpbehoevenden, die daar niet voor gekozen hebben, nauwelijks in de eerste levensbehoeften worden voorzien? Het moet niet gekker worden in Nederland.