Als ik voor de spiegel sta
en naar mezelf kijk
moet ik concluderen
dat ik op niemand lijk.

Ben ik iemand?
Ben ik niemand?

Wie ben ik,
of wat ben ik?

Twee minuten
sta ik zo te kijken
wil ik wel
op iemand lijken
met drieënzeventig jaren
rimpelig
en witte haren.

Dan zie ik dat ik glimlach
want ach,
ik ben helemaal
geen vrouw van stand
maar wel degelijk
iemand.

Mezelf.