Wat eraan vooraf ging:

… We concluderen dat een dagje uit er voorlopig niet inzit. De bewoners kijken bedrukt. Ik voel me zelf ook een beetje teleurgesteld, want ik had er wel zin in. Maar ja, regels zijn regels…

Mevrouw Bakker haalt me uit mijn gedachte en zegt: “Nou, ik hoef nergens naar toe, ik wil alleen een spiegelei met spek”.
“Ja”, zeg ik, “dat weet ik, en ik wil het u ook wel geven, maar de protocollen en de HACCP hè. De salmonella bacterie. Als u er ziek van wordt, heb ik het gedaan. En dat is het niet waard.
“Nou ik vind van wel”, zegt mevrouw Bakker “Ik ben toch zeker oud en wijs genoeg om dat zelf te beslissen? Kon ik het zelf maar doen op mijn kamer!”
Op de kamer mag HELEMAAL niet worden gebakken of gekookt. Dan komt er nog eens een extra pakket regels bovenop; brandveiligheid, controle van de voeding, enzovoort. Mevrouw Bakker is erg teleurgesteld. Ze wilde dat ze nog thuis woonde. Het is soms zo moeilijk, het risico dat ze – tegen alle regels – zelf een eitje gaat bakken is aanwezig. Maar stel nu dat ik denk ik doe het gewoon. Eén keertje. Tsja, het blijft natuurlijk niet bij een keertje. En een keertje pakt het verkeerd uit. Staat er met grote koppen in de krant ‘ZORG NEGEERT PROTOCOLLEN. VROUW VAN 91 OVERLIJDT NA ETEN VAN SALMONELLA-EI’. Dan krijg je heel Nederland over je heen, met ‘hoe haalt ze het in d’r hoofd’. En dan daarbij, ik zou de rest van mijn leven last hebben van mijn geweten terwijl ik eigenlijk alleen maar de wens van deze mevrouw wilde vervullen. Kunt u daar mee leven? Dus met de broodmaaltijd bak ik natuurlijk een ei, maar geen `snotei` zoals zij dat noemt.