Mevrouw van Veggel heeft het moeilijk. Ze zoekt me steeds op en blijft mijn naam roepen. Eerst was het alleen ‘zuster’, maar nu weet ze mijn naam en dat werkt beter heeft ze gemerkt. Voor mevrouw van Veggel is alles het beste, als elke dag hetzelfde verloopt. Maar ja, in een huiskamer met twaalf mensen met allemaal hun eigen bijzonderheden, valt dat niet mee. Daarnaast is Mevrouw van Veggel erg ziek. En die combinatie maakt het erg moeilijk. Voor haar ene ziektebeeld is goed dat ze zo veel mogelijk zelfstandig doet. Maar bij het andere ziektebeeld kan ik niet goed inschatten of ze het wel aankan. Ik balanceer tussen keuzes. Moet ik haar helpen omdat ze het echt niet kan? Of is het alleen haar beleving dat ze iets niet kan? Lastig.

Ik wil graag dingen van haar overnemen, maar als ze dat in de gaten heeft, gaat ze meteen over tot het volgende ‘dat ze niet meer kan’. Vooral de ochtenden zijn daardoor zwaar. Op gang komen. Het ritme van de dag pakken. Ik merk dat ze wat later op de dag veel beter te benaderen is. Dan heeft ze wat meer rust en kun je haar aanraken zonder dat ze je meteen vastpakt en niet meer loslaat.

Ze vertelt me dat ze het zo fijn vindt als ik tijd voor haar neem. Als we samen over vroeger kunnen praten. Ik ben blij dat ik die tijd af en toe kan bieden. Ook voor mijn eigen gevoel en beeld van haar. Zien dat ze niet alleen lastig is, maar ook fijne momenten beleeft. Voor veel collega’s in de zorg is het een stuk moeilijker om die tijd te nemen. Als er iets even niet lukt, roept er weer een ander die hulp nodig heeft. Ik hoop dat er ruimte blijft als ons nieuwe kabinet straks de volgende bezuinigingen gaat afkondigen. Je kunt niet alles functioneel bekijken. Ieder mens heeft zijn ritme en dingen werken nu eenmaal beter als je rekening kunt houden met het ritme van de ander. Je moet de juiste momenten kunnen benutten, dat is voor iedereen prettiger.