Een moment geduld a.u.b.
De Kleine Heer is al een paar dagen flink ziek. Het heeft zijn weerslag op de hele groep. We dekken samen de tafel, maar het gaat allemaal niet zo lekker. De bewoners komen langzaam op gang. Als Mevrouw Opstand zegt dat ze niet kan lopen, zie ik ineens dat Mevrouw Knuffel ook moeite heeft met lopen. Ze struikelt bijna over haar eigen voeten. Het lijkt wel of iedereen uit zijn doen is.
Als we na het ontbijt koffie drinken, roept Mevrouw Meiske dat ze er een lange vinger bij wil. Mijnheer Van Boven krijgt er ook één. Hij kijkt ernaar, legt hem tussen neus en zijn bovenlip en roept: “Da’s ’n goeie.” Daarna steekt hij de lange vinger in zijn mondhoek en vraagt om een vuurtje. Het valt niemand op dat hij een heerlijk sigaartje aan het roken is.
Dan is er tijd voor een boodschap. Ik neem mevrouw Boot mee naar het winkeltje. Daar aangekomen nodigen de buren ons uit voor een kopje koffie. Gezellig natuurlijk. We brengen snel de boodschappen naar huis en togen samen met de Mevrouw Van de Zorg en mevrouw Meiske weer naar de buren. We zingen liedjes tijdens de koffie. Terwijl we door het ‘groen-groen-groen-knolle-knolle-land’ huppelen, stuiten we ineens op het woord ‘verdroten’. Omdat niemand weet wat het betekent, zoeken we het op met Google. Resultaat: voltooid verleden toekomende tijd (vvtt) van ‘verdrieten’.
Om twaalf uur moeten we weer thuis zijn. Op de terugweg zingen we nog steeds, ‘daar was laatst een meisje loos’. Ze horen ons van verre aankomen. De verdrietige sfeer van de vroege ochtend is gelukkig omgeslagen in een vrolijke lunch. De Kleine Heer eet nog niet mee, maar zijn koorts is toch een beetje gezakt. Zou het aan onze zangkunst liggen?
Dank Winni, Je schrijft prachtig! Het is een feest om te lezen. Voor mij als toezichthouder in de zorg heeft dat grote waarde om nog beter mijn best te doen!
van Bernadette Jansen uit Dieren op 27-01-2010
hoi winni. Leuk filmpje. Maar ook een goed verhaaltje,zo werkt dat met onze oudjes. succes met alles.
van j.j. uit houten op 27-01-2010
Als je dit leest, lees je meteen hoe mooi werken in de zorg ook kan zijn. Erg mooi geschreven Winni!Voor iedereen de moeite waard om eens te lezen. Leuk ook die namen. Ik weet meteen wie je bedoeld!
van Linda Landeweert-van Gog uit Deurne op 26-01-2010
Hoi Winni jij zegt dat je het moeilijk vindt de dingen te beschrijven die je voelt en bedoeld, maar menigeen zou jaloers op je schrijven zijn. Je kan het mooi en interresant vertellen het blijft je boeien. alles is heel herkenbaar fijn dat je aandacht geeft aan deze vaak wat vergeten groep ouderen want net zoals je zegt het zijn mensen met een heel leven achter zich en een eigen ik waar zoveel achter schuilt. ga zo door ik ben trots op je. van Anja uit Nistelrode
van Anja Pittens uit Nistelrode op 24-01-2010
hoi zooltje,ik ben trots op je!! je zet neer wat wij bedoelen,werken met mensen is het mooiste wat er is.stel jezelf open en ga mee in de belevingswereld van de client.fijn dat we vele momenten samen kunnen delen.
van Anja uit volkel op 23-01-2010
Hoi Winni, Wat leuk om te zien en te lezen waar je mee bezig bent. Je kunt de belevenissen geweldig beschrijven. Ik ben blij dat ik deze mooie, gezellige en soms emotionele momenten regelmatig met je kan delen. Super ! En als collega is het natuurlijk heel herkenbaar, al moet ik soms even nedenken bij de namen. Mariette
van Mariette v.d. Elzen uit Uden op 22-01-2010
Erg leuk om te lezen. Je geeft die aparte belevingswereld van een dementerende, prachtig weer.Dat er soms dingen gezegt worden waarvan je even de betekenis niet weet. Je bent voor dit vak geboren en kunt anderen motiveren aandacht te geven aan deze o zo belangrijke mensen. Hellen
van Hellen Branse uit Veghel op 22-01-2010
Je neemt ons mooi mee in jouw wereld! Ik ben heel benieuwd naar het vervolg.
van Arthur uit Waalre op 22-01-2010
Wat leuk dat je al je bewoners een naam meegeeft. Zo gaan we ze een beetje leren kennen. Wat schrijf jij toch leuk!
van Gerda uit Leusden op 22-01-2010
Formuleer hieronder kort maar krachtig jouw reactie * (max. 500 karakters):
