U zult misschien denken: die heeft een mooi vak. Ja, eens, ik heb het mooiste vak van de wereld. Maar ook een erg kwetsbaar vak. In tijden van bezuiniging zijn de cliënten vaak als eerste de pineut. Zeg nou zelf, de basiszorg is er wel, maar als de cliënt daarna in zijn stoel aan zijn lot wordt overgelaten; jammer dan. Moet de buurvrouw maar voor zorgen of de kinderen. Maar al die buurvrouwen en de kinderen hebben ook een baan! Bovendien hebben deze goed bedoelende mensen vaak geen zorgopleiding gehad. Dat wordt nogal eens vergeten.

Een activiteitenbegeleider is opgeleid als Sociaal Pedagogisch Werker, met als extra vak Activiteitenbegeleiding. Dat betekent dat ik niet vier jaar naar school ging om te leren plakken en knippen. Ik heb geleerd om zorgplannen te schrijven, omgangsadviezen voor zorgdisciplines, om te denken in mogelijkheden, om cliënten te prikkelen en stimuleren. Mijn doel is de zelfstandigheid van de cliënten te vergroten of behouden. Dat doe je door structuur aan te bieden, geheugentrainingen te geven, te praten. Plakken, knippen, muziek en spelletjes zijn slechts middelen.

Het begrijpen, volgen en het ondersteunen van iemand die verblijft op een psychogeriatrische afdeling, vraagt van de zorgverleners dat ze op de hoogte zijn van belangrijke gebeurtenissen uit het leven van de dementerende. Zo kun je als het ware deelgenoot worden van zijn/haar persoonlijke geschiedenis.

Dat kun je toepassen bij de verzorging, en is vaak heel eenvoudig. Zo hadden we een vrouw die ’s nachts veel wakker was en dan begon te roepen. Zij zit de hele dag in een rolstoel, ziet ontzettend slecht en is dus afhankelijk van iedereen. Uit haar levensloop blijkt dat ze al vroeg weduwe werd en heel zelfstandig was. Dus ik stel voor aan de verzorgers om bij het naar bed brengen, de pieper af te geven en de tijd te nemen. Bij haar op het bed te gaan zitten en eens te vragen hoe haar dag was en of ze fijne dingen heeft meegemaakt. Zomaar 5 of 10 minuten extra. Ze is die nacht maar één keer wakker geweest.

Ik vind het een noodzaak om op deze manier met zorg om te gaan. En het leuke is dat ik me verder ga scholen. Om collega’s te kunnen leren belevingsgericht te werken.