Over een maand zijn we een jaar online met Mijn tijd voor de zorg. Tijd om eens terug te blikken. Ik heb echt met tranen van het lachen en van ontroering, mijn stukken teruggelezen. Er is in een jaar veel gebeurd. De afdeling heeft andere leidinggevenden, er zijn collega´s gegaan en gekomen, evenals bewoners.

Voor mijn ontwikkeling is deze site ook  belangrijk geweest. En dat is nog zo. Ik heb me eindelijk op schrijven kunnen storten, heb ge-abseild, interviews gegeven, in de Libelle gestaan en ik ben er achter gekomen, dat ik me nog meer kan richten op persoonlijke groei door te veranderen van afdeling. Door een jaar te schrijven, laat ik vijf jaar op één afdeling achter me.

Van Frankeland vind ik het sportief dat ik toestemming heb om een ’kijkje in de keuken’ te geven. Zij grepen dan ook nooit in, doen niet aan censuur en gebruiken het blog om zaken te verbeteren. Dat vind ik bijzonder. Zij zien altijd verbeterpunten en realiseren zich dat het de werknemers zijn die deze punten uit moeten voeren. Ik word regelmatig aangesproken door familieleden, collega’s en bestuur, over het blog.

Zo weet ik dat ik niet ´tegen mezelf praat´. Ook dankzij de reacties die ik van u krijg, weet ik dat het blog gelezen wordt. Opvallend is dat u het vaak met me eens bent, of zich herkent in de stukken. Wanneer dat niet zo is, dan mag er natuurlijk alsnog gereageerd worden.

Nu we een jaar verder zijn, wil ik van u weten welk stuk u het best is bijgebleven. Of waar u het meest van heeft genoten. Welk stuk heeft u geraakt? Ik ben erg benieuwd en ik kijk dan ook uit naar de reacties.

Tot slot wil ik iedereen een hele fijne kerst en een goed nieuwjaar wensen. Ben benieuwd wat 2011 voor ons in petto heeft.

Onlangs kregen we een nieuwe vloer, in de huiskamer. Het is prachtig geworden. Maar in eerste instantie leverde men de verkeerde kleur en toen de juiste kleur er eenmaal was, moest de vloer nog worden gelegd. Onze bewoners werden enorm op de proef gesteld, want de ruimte die ze tijdelijk tot hun beschikking hadden, was vijf keer zo klein als de huiskamer die ze gewend zijn. Het voordeel van zo’n kleine ruimte is dat er wel beter overzicht was. Ook raakten bewoners aan de praat, die normaal niet met elkaar kletsen. Helaas was er ook meer ruimte voor ruzie onderling en kon ik m’n kont soms niet keren.

Inmiddels is de vloer klaar en staat de kerstboom in de huiskamer. De tijd van liedjes, vrede op aarde, lichtjes, veel eten en familiebezoek. Een samenvatting van wat bewoners met kerst associëren, toen ik het hen vroeg.

Helaas is dit ook de tijd van stilstaan bij wie er is overleden en realiseren dat ouderdom met gebreken komt. Gelukkig is er een aantal bewoners dat zich niet realiseert dat hun partner, of zelfs kinderen zijn overleden. En gelukkig realiseren ze zich niet altijd dat ze dementerend zijn…

“Ik vind er niks aan, aan ouder worden.”
“Meid, weet je wel dat ouder worden een zegen is?”
“Ja, dat zal. Maar ik heb het aan mijn hart en alles doet me pijn.”
“Joh, wees blij dat je je verstand nog hebt, dat is pas erg, wanneer je dat verliest.”
“Ja, dat is waar.”
“Kijk, wat een prachtige boom is dat.”
“Ja, thuis heb ik er ook zo één, maar dan met rood.”
“Waar woont u?”
“In Schiedam.”
“Nou zeg, dat is toevallig. Ik woon ook in Schiedam.”
“Dat is zeker toevallig. Ja, ik woon er al lang hoor. Misschien verhuis ik nog wel, maar ja, ik word ook ouder. Daar vind ik niks aan, ouder worden.”
“Meid, wees blij dat je je verstand nog hebt, dat is pas erg, wanneer je dat verliest.”
“Dat is waar.”

Onlangs weer een vreemde avonddienst gehad. Eén bewoner was zo onrustig, dat het eigenlijk handig was geweest om de hele tijd achter hem aan te blijven lopen. Dit om te voorkomen dat hij zichzelf en anderen in gevaar zou brengen.

Hij nam de medicijnkar mee, terwijl ik er mee bezig was. Het viel niet mee om hem te overtuigen de kar los te laten. Toen hij dat uiteindelijk deed, sloeg hij me in mijn gezicht. Nadat hij bij verschillende bewoners van het appartement was weggestuurd, was hij nog onrustiger. Ik probeerde hem in een stoel te laten zitten en hem te laten vertellen wat er dwars zat. Toen hij eenmaal zat, schopte hij tegen mijn scheenbeen.

Uiteindelijk wilde hij op de gang tegen een rolstoel aan plassen. Ik wilde hem begeleiden naar de wc, maar toen hij me zag, sloeg hij me op mijn schouder en greep hij me bij mijn polsen. Uiteindelijk liet hij los en was mijn gezicht weer aan de beurt.

Het was duidelijk: ik kreeg de man echt niet rustig en mijn collega greep in. Ze ging met hem zitten en gaf hem iets te drinken. Ik was inmiddels bijna klaar met delen van medicijnen, maar keek nog wel even na of ik alles goed gedaan had.

De bewoner stond op en duwde mijn collega aan de kant. Ze sprak hem aan en hij sloeg haar. Ik wilde de medicijnkar wegzetten, maar hij greep de kar vast. Weer moest ik de kar tegenhouden en weer kreeg ik een klap in mijn gezicht.

Omdat hij tegen andere bewoners lelijk deed, in de gezamenlijke huiskamer, begeleidden mijn collega en ik hem uiteindelijk naar zijn kamer. Ook dat ging met een hoop duwen en trekken. Inmiddels was het laat, iedereen onrustig en ik was nog niet klaar met de medicijnen.
Het vechten tegen de klok is niet te doen, wanneer er andere taken zijn. In zo´n geval weet ik niet altijd wat wijsheid is.

“Koud zeg”, hoor ik menig bewoner zeggen. “Vind ik niks aan”, meent de één. Een ander vindt het juist wel fijn dat de kou er weer aankomt. ”Gezellig, om met schemerlampen aan een avond thuis te zitten”, hoor ik een mevrouw zeggen. “Ja en de feestdagen komen er weer aan”, antwoordt een ander. 

Die opmerking valt niet bij iedereen goed. Sommige mensen kijken uit naar de feestdagen, anderen zien er best tegenop. Het zorgt wel voor een gesprek waarin het Sinterklaasfeest wordt besproken. Alle bewoners zijn bekend met het feest, maar het werd niet bij iedereen gevierd. Of heel sober.
Ik vertel over hoe ik de rommelpiet altijd erg eng vond, maar wel spannend. Omdat hij rommel mocht maken, terwijl wanneer ik dat zou doen, het stout zou zijn bevonden.
De spanning van het zetten van de schoen komt ook voorbij. Uit bed komen en je afvragen of de Sint is geweest.

Een aantal dagen geleden zat ik in de nachtdienst. Ik had bij de supermarkt flink ingeslagen. Met een tas vol kruidnoten en chocoladeletters, ben ik de tafels gaan dekken.
Op 3 december vieren we op de afdeling het Sinterklaasfeest. Iedere bewoner krijgt een cadeautje, voorzien van een gedicht. Daar wordt uitgebreid de tijd voor genomen. Speculaas, warme chocolademelk, liedjes. Ieder jaar is het weer een succes.

Zo’n feest is leuk. Maar wakker worden en merken dat de Sint de tijd nam en niet stilletjes het huisje voorbij ging, leek me ook echt bijzonder.