Drukte bij de kassa, een hoop gedoe. Ik kom aanlopen en heb echt geen idee waar het over gaat. Een oudere dame en een oudere man hebben een discussie. Een discussie over wie er het eerst bij de kassa was.

Het kassameisje kijkt mij aan, trekt haar wenkbrauwen omhoog en doet, nu ja… niets eigenlijk. De vrouw is laaiend en zoekt iemand om het ongenoegen over de man mee te delen. Ze kijkt rond, terwijl ze dingen roept die er niet om liegen. En vindt, jawel, mijn blik.

“Toch?”, vraagt ze me. “Oh, sorry, ik heb geen idee waar het over gaat”, verontschuldig ik me.

Nu richten zowel de man als vrouw zich tot mij en beginnen door elkaar heen te roepen, over het vreselijke gedrag van de ander. Uiteindelijk zeg ik: “ik wil me nergens mee bemoeien, maar het schiet zo natuurlijk niet op.”

Wat er nu gebeurt is echt maf. De man en vrouw beginnen over mij. “De jeugd, altijd haast.”

Nu ben ik degene die om zich heen kijkt. Op zoek naar verborgen camera’s wel te verstaan. Gebeurt dit echt? Blijkbaar is dit wel iets dat de man en vrouw nodig hadden, het lijkt ze te verbroederen. Klagen over mij, de jeugd. Nul respect, zeker niet voor ouderen, is de conclusie.

Ik heb dan altijd een beetje de neiging om te vertellen wat voor werk ik doe. Maar ik doe het niet. In plaats daarvan kijk ik alleen maar, trek één wenkbrauw op (ja, dat kan ik) en laat het maar over me heen komen.

Wanneer de man wegloopt, met het tasje dat hij zojuist heeft ingepakt, en de vrouw ongeveer tegelijk vertrekt, kan ik het niet laten om toch nog iets te roepen: “fijne dag.” Het kassameisje kijkt me aan en schiet ontzettend in een lachstuip.

Ik had kunnen zeggen dat ik op een verpleegafdeling werk, ik had kunnen zeggen dat ik in ieder geval geen ruzie bij een kassa sta te maken, ik had kunnen zeggen dat het he-le-maal niets te maken heeft met leeftijd, maar slechts met fatsoen, hoe iemand zich gedraagt. Ik had zelfs kunnen zeggen dat iemand die ouder is, juist wijzer zou moeten zijn dan ruzie te maken om wie er “eersie” was. Maar ik koos voor “fijne dag”… Heb ik lekker gewonnen.

Het ging niet goed met mevrouw R, zoveel was duidelijk. Ze kreunde veel, had koorts en bleef op bed. Wat ze precies voelde, kon ze niet aangeven. Mijn collega’s en ik wilden een arts bij mevrouw hebben, maar die wilde niet komen. Het was weekend en de klachten klonken niet ernstig genoeg. Bovendien was het niet onze eigen arts maar een arts uit een ander huis, die weekenddienst had.

In onze opleiding leren we over het bewaken van grenzen en denken in het belang van bewoners. Dat hebben we in dit geval ook gedaan.

Op zondag had mevrouw nog steeds koorts, ondanks de paracetamol. Ze kreunde nog veel en was bovendien wat benauwd. De arts wilde het uitzingen tot na het weekend. En toen knapte er iets in me. Ik heb als een kind staan stampvoeten dat er een arts bij moest komen, dat ik me niet verantwoordelijk wilde voelen voor iemand als ik niet alle medewerking kreeg van andere disciplines. De verpleegkundige die de arts moest bellen, was het gelukkig met me eens. Uiteindelijk kwam de arts wel. Mevrouw kreeg een sonde, zuurstof en antibiotica.

Ik begrijp: het is ontzettend lastig om als arts te bepalen of een situatie ernstig genoeg is. De klachten waren inderdaad vaag. Maar het onderbuikgevoel dat mijn collega’s en ik hadden, was voor ons juist reden genoeg om te bellen.

Op dinsdagochtend is mevrouw R overleden. Rustig en vredig. Het lijkt onvermijdelijk te zijn geweest. Maar gelukkig hebben we wel controle gehad over de manier waarop. Dat geeft ook ons rust.

Op de afdeling hebben we agapornissen. Eén agapornis zit alleen in een kooi in de huiskamer. Een bewoner heeft haar Sonja genoemd.

En we hebben mevrouw H. Heel alert. Ziet en hoort alles. Wanneer ik na het eten de tafel afruim, zegt ze, van vork tot bord tot tafelkleed: “hé, afblijven… dat is van mij.” Doe ik een kastje dicht, dan maakt het altijd herrie en als ik voorbij loop, zegt mevrouw standaard “wat loop jij hard zeg.” Stel ik een vraag aan iemand, dan geeft zij antwoord. Tegenwoordig doet mevrouw H ook alles na.

“Goedemorgen!” roep ik wanneer ik de kamer in loop. “Goedemorgen!” klinkt het kinderlijk en hoog. “Hoe gaat het?” vraag ik. “Hoe gaat het?” antwoordt mevrouw H, nog iets overdrevener en scheller. Ik moet lachen en jawel: “hihihihi” klinkt het uit de mond van mevrouw H.

“Dag Sonja”, zeg ik tegen de agapornis. Mevrouw H kijkt op en zegt: “Sonja? Ik ben mevrouw H.” Ik loop naar haar toe. “Maar dat is Sonja, die zei ik gedag”. “Maar ik ben Johanna”, zegt mevrouw H.
Meneer K moet niesen. “Hatsjoe!” roept Johanna door de huiskamer.

“Zuster?”, vraagt mevrouw L. “Kunt u mijn deur open maken?” Ik wil antwoord geven, maar hoor op de achtergrond: “Zuster?” Mevrouw H zit met pretoogjes aan tafel en werpt een verwachtingsvolle blik. “Ik zal uw deur openen”, zeg ik tegen mevrouw L. “Ja?” vraagt ze. “Oh jaaaaaaaaa?” herhaalt mevrouw H. Mevrouw L kijkt haar venijnig aan en loopt weg.

“Goh, we hebben tegenwoordig een agapornis en een heuse papegaai”, zeg ik tegen mevrouw H. “Wie is dat dan?” vraagt ze. “U”, zeg ik. “U herhaalt alles.”

Mevrouw H moet er om lachen. Het valt me mee dat ze me niet wijst op het feit dat een agapornis een soort papegaai is. Want ze weet alles. Laatst scheen de zon en zei ze: “goh, het regent wel hard hoor.” Meneer S reageerde: “de zon schijnt.” “Klets niet, ik zie het toch”, was het antwoord dat hij kreeg.

“Zuster, waar mag ik zitten?” vraagt mevrouw N. “Oh, dat mag u zelf weten. U kunt daar gaan zitten, bij Sonja, de agapornis. Of hier, naast Johanna, de papegaai.” Mevrouw N kijkt me niet begrijpend aan en Johanna geeft me een kus op m’n hand. “Gekke meid”, zegt ze. En dat ben ik dan ook, want Johanna zegt het.

Bij Frankeland hadden we gisteren een eigen stemlokaal. Zo kregen óók ouderen de kans om zich te laten horen.

Landelijk wordt er besloten hoeveel recht mensen hebben op zorg, wij als verzorgenden bepalen of iemand elke dag kan douchen (gelukkig kan dat bij ons nog).

Maar de stad waar onze ouderen wonen, bepaalt of mensen elke vijf meter struikelen over uitstekende stoeptegels of hoe toegankelijk het openbaar vervoer en huisvesting zijn. Daarom is het belangrijk dat ook onze bewoners stemmen. Gelukkig hadden ze die mogelijkheid.
Hoe de opkomst was? Prima. Al heeft niet iedereen het vertrouwen dat het stemmen iets uithaalt, niemand ziet zijn stem graag verloren gaan.