“Het eerste onderwerp van het lijsttrekkersdebat… De zorg in ons land wordt steeds duurder. Hoe gaan we dat financieren?” Bam! Ik zit aan de buis gekluisterd. De eerste stelling is “Patiënten moeten meer betalen voor zorg”. Betalen voor de huisarts, eigen risico, aanpassen van basispakket, marktwerking en inkomensafhankelijkheid. Zomaar wat termen die ik voorbij hoor komen. Waar de partijen het wel over eens zijn, is dat er efficiënt moet worden gewerkt.

efficiënt [bijvoeglijk naamwoord]• met zo weinig mogelijk geld of tijd en zoveel mogelijk resultaat

 Waarom zo cynisch?
Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) dekt medische kosten die niet onder de zorgverzekering vallen. Iedereen die in Nederland woont of werkt, is verzekerd voor de AWBZ. Men betaalt de eigen bijdrage voor zorg met verblijf vanaf de datum waarop hij of zij in een instelling wordt opgenomen. Een zorgzwaartepakket (ZZP) is een manier om aan te geven welke zorg iemand krijgt die niet langer zelfstandig kan wonen. Hierin staat het aantal uren zorg die iemand gemiddeld nodig heeft. De tijd die nodig is om te overleggen met bijvoorbeeld familie zit hier ook in.

En in de praktijk?
Een ieder die mijn blog leest, weet dat het in de praktijk bijna niet te doen is om de zorg te leveren waar men recht op heeft. Om het zorgzwaartepakket passend te houden, is tijd nodig. Om formulieren in te vullen. Om te melden dat een persoon bijvoorbeeld een beroerte heeft gehad en dus meer begeleiding nodig heeft. Wanneer iemand terminaal is, heeft die persoon meer zorg nodig. Maar die tijd is er niet. Aan elke verandering gaat nogal wat papierwerk vooraf. Te weinig handen aan het bed en de zorg holt achteruit. “Efficiënt werken”. Ik wist niet of ik moest lachen of huilen.

Er moet bezuinigd worden. Maar blijf toch van de zorg af. Kijk hoe het anders kan, maar nóg meer inleveren, terwijl de zorg wankelt, vind ik schandalig. Heeft de zorg genoeg ingeleverd? Vindt u dat er op gebied van defensie, politie of bijvoorbeeld ontwikkelingssamenwerking mag worden bezuinigd? Of ziet u het anders? De politiek zal harde keuzes moeten maken, maar wij hebben daar invloed op. Dus stem!

De mening van de bezoekers van onze website over effeciëntie leest u  hier.

En dan is daar het einde. Definitief afscheid nemen. Dit is lastig. Zeker omdat dementerenden al eerder afscheid namen van hun dierbaren. En hun dierbaren van hen. Soms is er herkenning, soms helemaal niet. Kinderen gaan moederen en moeders worden kinderlijk. Geen hap willen nemen, drinken weigeren. Baldadig gedrag. Veroorzaakt door onbegrip. Of iemand die bekend stond als een lief persoon, blijkt ineens een onaardig mens te zijn geworden. Dementie, welke vorm dan ook, het is een beetje sterven.

Maar niet definitief. Dierbaren herkennen nog hun lieve oma, opa, vader, moeder, oom, tante. Kinderen zorgen voor hun ouders, omdat hun ouders voor hen gezorgd hebben. Het mantelzorgen wordt een dagelijkse routine, onderdeel van het leven. Maar het is zwaar. Acceptatie, realisme, plannen van zorgmomenten. Het valt niet mee. Zeker niet wanneer je een ouder-kind band hebt. De achteruitgang mag zo lang mogelijk duren, “Blijf nog even bij me”.

Balans
Maar wanneer het eind daar is, kan het niet snel genoeg gaan. Mensen willen hun dierbaren niet zien lijden. “Ga maar, het is goed zo”, wordt er gefluisterd aan de bedrand. Reddeloos verloren staan de kinderen bij het sterfbed. Als verzorgende probeer ik zo veel mogelijk de balans te vinden tussen het zorgen voor vader of moeder en het laten zorgen door de kinderen. Ik vraag hoe het gaat, wat ik kan doen en wat de verwachtingen zijn. Verder lever ik de nodige zorg en loop ik regelmatig binnen. Maar niet te vaak. Balans zoeken, dat is wat ik doe.

Het is niet goed!
Eigenlijk zijn we met z’n allen een beetje verloren. Wat ik voel staat niet in verhouding tot wat kinderen voelen, dat besef ik. Maar niemand weet eigenlijk wat te doen. Het definitieve afscheid nemen, het kan maar één keer. Wanneer alles gezegd is, klinken vaak de woorden “Ga maar, het is goed”. Het is niet goed. Dementie is vreselijk. Het is keer op keer afscheid nemen, tot het niet meer kan. En dat is ontzettend oneerlijk.

Woensdag 12 mei, de dag van de verpleging. Om kwart over 7 ’s ochtends word ik gebeld door de radio. Na overrompeld te zijn met typische ‘Ruud de Wild’-vragen, bel ik mijn vader. “Heb je me gehoord? Maf hè?”

Maf; dat was mijn idee om te abseilen van de Euromast sowieso. Ik moet eerlijk bekennen, het was een kwestie van ‘eigen schuld…’. Ik kreeg de vraag om op 12 mei, om 12 uur, minimaal 12 minuten, een geveldoek met daarop de tekst ‘Wij bedanken iedereen die tijd maakt voor de zorg’, van de Euromast in Rotterdam te onthullen. Dit om alle vrijwilligers, mantelzorgers, verzorgend en verplegend personeel te bedanken hun voor inzet. En om aandacht te vragen voor onze realiteitscampagne. En daar moeten we iets spectaculairs voor doen, dacht ik zo.

In m’n enthousiasme heb ik gereageerd met de legendarische woorden: “Nou, en of ik dat wil doen!! Ik zie direct een filmpje voor me waarin ik abseilend of tokkelend van de Euromast af ga. Ik heb eigenlijk geen idee hoe het eruit komt te zien.”

Het idee werd direct opgepakt, de pers werd ingelicht en ook zij reageerden overweldigend. Kortom, ik kon niet meer terug. En dat terwijl ik hoogtevrees heb!

Waar was ik aan begonnen? Twee interviews op de radio en vele toezeggingen om te komen van andere media (waaronder het NOS-journaal) later, was het zover. Op 12 mei, om 12 uur, rillend van de kou en van de zenuwen op de Euromast. Over de rand klimmen, was doodeng. Ook het naar achteren hangen viel niet mee. Maar toen ik eenmaal hing en bezig was met de afdaling, voelde ik dat ik steeds meer kon ontspannen. Ik genoot zelfs van het uitzicht. Beneden aangekomen kreeg ik applaus van mijn familie, schoonfamilie, mijn buurvrouw en vele toeristen. Het voelt als een geslaagde actie. Ik heb mijn grenzen verlegd. Daar ben ik zo trots op.

De persaandacht is geslaagd. Nu hoop ik nog dat mensen straks bij de verkiezingen hun keuze baseren op de realiteit die we in onze campagne laten zien en niet alleen op de negatieve en vertekende artikelen in de krant!

[View with PicLens]

Ik vond het tijd voor iets luchtigs. Want er mag gelachen worden en dat doen we ook…  Bedoeld of onbedoeld, soms komen onze bewoners met hilarische opmerkingen. Dat kan aan de situatie liggen of aan de manier waarop het wordt gebracht. Hopelijk zijn deze opmerkingen ook leuk voor wie er niet bij was, ik wil er in ieder geval een aantal delen. Het taalgebruik is niet aangepast, dus wees gewaarschuwd. Het is ook niet de bedoeling om mensen belachelijk te maken, maar om te laten zien dat mensen gewoon mensen blijven.

Bewoner: “Ik heb in m’n broek gekakt”
Ik: “Nou zeg! Wat brengt u dat charmant”
Bewoner (breed lachend): “En als ik er bij lach?”

Bewoonster wijst een medebewoonster aan. De dame die ze aanwijst is erg slank en bovendien dik in de tachtig. “Zeg, is zij soms zwanger?”

Bewoonster: “Je hebt zo’n leuk bekkie, je kunt nog verkering krijgen”
Ik: “Maar ik heb verkering”
Bewoonster: “Nou dan neem je er toch nog een”

Een bewoonster wordt door mij geholpen bij het uittrekken van haar bh. Bij het zien van haar borsten zegt ze; “Dag dames”.

Bewoner 1 ergert zich aan de tafelmanieren van bewoner 2: “Soep eet je niet met een mes, dat doe je verkeerd”
Bewoner 2: “Wil je dat ik het met m’n handen eet?”, kijkt de buurvrouw aan en zegt “Wat een idioot”

Bij het aan tafel gaan, gaat een bewoner op de plek van een medebewoonster zitten. Zij ziet dit, terwijl ze aankomt zegt ze; “He, ik zit daar.”
Waarop de bewoner naar haar kijkt, nadenkt en zegt; “Dat kan niet, want jij staat daar.”