Demissionair: ‘De ongeschreven regel is dat de regering in deze periode geen politiek omstreden maatregelen meer neemt’, volgens het woordenboek. ‘Alle voorstellen die niet op brede steun in de Kamer kunnen rekenen, worden uitgesteld tot na het aantreden van de nieuwe ministersploeg’.

Maar wat vriend Klink er nu weer van maakt. Voor het eerst ben ik echt sprakeloos. Als het aan hem ligt, verdwijnen hulpmiddelen zoals rollators, krukken en looprekken uit het basispakket. Voor fysiotherapie en oefentherapie worden nog slechts negen behandelingen vergoed. Logopedie, ergotherapie en dieetadvisering kost tien euro eigen risico. Voor paramedische zorg moeten mensen ook zelf gaan betalen.

Ik wilde deze week een gezellig stuk schrijven… Maar nu komt ‘ie hier mee. Zijn verweer is dat hij het volgend kabinet niet wil opzadelen met de grote problemen in de zorg. Wat een onzin. Volgens mij kan hij het niet zo goed hebben dat hij nu geen dikke vinger meer in de pap heeft.

Nederland is het niet met hem eens en op het nippertje probeert hij nog wat bezuinigingen er doorheen te drukken. Niet te geloven!! Het nieuwe kabinet? Dat onderhandelen duurt en duurt. Nederland heeft gestemd, maar de uitslag bevalt niet alle partijen. Dus?? Mogen we in ieder geval nog een beetje de illusie hebben dat we ook maar enige invloed hebben op onze toekomst?

Juist de gezondheidszorg is een onderwerp van discussie voor de verschillende partijen. Lijkt mij dus dat hier JUIST geen beslissingen over gemaakt moeten worden. Simpelweg omdat men het hier niet over eens is en ook niet zal worden, op de korte termijn. Het is momenteel net een kleuterklasje. Pietje wil niet naast Jantje zitten. Liesje vindt Truusje stom. Pffff!! Maak nog maar even geen beslissingen. Zorg eerst maar eens dat men normaal door één deur kan. En laat de ouderen, die het land hebben opgebouwd nog maar even genieten van hun welverdiende oude dag. Voor zover er iets te genieten valt. En vraag aan Klink of hij ondertussen even met de pet rond wil gaan. Als hij dan toch iets wil doen, mag hij beginnen bij het wachtgeld. Wij in de zorg wachten namelijk ook al heel lang, heeeeeeeel lang op antwoorden en oplossingen..

Het is altijd leuk om te linken naar sites met interessante informatie. Het is helemaal leuk om te linken naar sites, waarin gelinkt wordt naar deze site. En uit zeer onverwachte hoek. Namelijk het forum van Viva. De laatste tijd verschijnen er steeds meer artikelen over misstanden in de zorg.  Het is namelijk komkommertijd… In die artikelen krijgt de lezer één kant van het verhaal te lezen en vervolgens kan er op dat bericht gereageerd worden, of niet. Wanneer er gereageerd wordt, zijn het veelal reacties met kritiek op de verpleging. Ik begrijp dat best, maar die andere kant van het verhaal leest men niet in het artikel.

Mijn tijd voor de zorg laat die kant wél zien, maar dat is niet bij iedere Nederlander bekend. Op het forum van Viva komen er reacties van mensen die zelf werkzaam zijn in de zorg. Zij vinden het ook jammer dat er zo’n vertekend beeld is over wat de zorg nu precies inhoudt. Netwerk berichtte bijvoorbeeld over ouderenmishandeling wat veel stof doet opwaaien. Terecht natuurlijk.

Maar waarom komt mijn beroep alleen nog negatief in het nieuws? Is dat waar Nederland op zit te wachten? Wat is het nut om het bij dit soort berichten te houden? En waarom loopt het op deze site geen storm, wat reacties betreft? Ligt het aan onze klaagcultuur? Waar geklaagd mag worden, wordt gretig gebruik gemaakt van het mogen geven van een mening. Maar wanneer het iets genuanceerder blijkt is het niet interessant?

Wie denkt er mee? Wie helpt mee positieve geluiden de wereld in te helpen…

“Ik wil zeggen dat wij zeer tevreden zijn over de manier waarop jullie je inzetten. We zien dat jullie, ondanks dat er soms weinig tijd of personeel is, tóch veel bereiken. We hebben ervaring met andere huizen, maar jullie steken daar met kop en schouders bovenuit. En geef het vooral door aan je collega’s.”

Ah, een compliment! Ik voel dat ik een beetje warm word van binnen. Ik spreek met de schoondochter van een mevrouw. De familie gaat op vakantie en wil graag weten of het wasgoed, dat zij normaal zelf wassen, in de weken waarin ze weg zijn, naar de stomerij kan. Ook willen ze de verjaardag van mevrouw eerder vieren, omdat deze in hun vakantie valt. We bespreken nog wat andere dingen. En dan dit een compliment. Fijn!

Soms kunnen wij niet die zorg leveren die we graag willen leveren. Dan is het heel fijn om een compliment te ontvangen. Het kan altijd beter en we krijgen ook kritiek. Maar dat zien we vooral opbouwend. Nadat ik heb opgehangen, bedenk ik dat het inderdaad een terecht compliment is…

Er kan en mag veel…
Wanneer men wil douchen of wil uitslapen gebeurt het. Wanneer iemand niet wil eten, stimuleren we dat wel maar we dwingen niet. Wanneer iemand met familie weg wil dan kan dat. Wanneer bezoek tot 23.30 uur op de afdeling wil zijn, dan mag dat. We hebben geen bezoekuren, geen toiletronden waarbuiten men niet naar het toilet mag. Iedereen heeft een eigen appartement, met keukentje en ruime badkamer. Er zijn clubs, kerkdiensten, een restaurant met ruime keuze. En woensdagavond was er een optreden van Wieteke van Dort, in de rol van tante Lien. Donderdag komt Willeke Alberti optreden.

Ik kreeg de tip, eens te kijken naar dit artikel. De eindconclusie is dat men over het algemeen tevreden is. Vooral de laatste zin viel mij op.

“Deze positieve beoordelingen staan haaks op het overwegend negatieve imago van verpleeg- en verzorgingshuizen, zoals voorkomt in de media en onder de Nederlandse bevolking.”

U weet het vast al, wie graag een realistisch beeld krijgt over de zorg, leest mijntijdvoordezorg.nl!

Op de afdeling waar ik werk, vallen de meeste mensen onder pakket 5 binnen de ZZP. Dit betekent dat zij bij alles begeleiding krijgen. Van opstaan tot naar bed gaan en alles wat er tussen in zit. Tanden poetsen, medicatie, fysiotherapie, activiteiten, kapper, maaltijden, toiletgang, enzovoort. Pakket 5 wil zeggen: 16,5 tot 20 uur begeleiding per week.

Dit is een zin uit een eerder blog van me. Ik moest er vandaag aan denken. Sinds twee dagen houden we een boekje bij met daarin alle zorgmomenten die we besteden aan meneer S. We zijn nu dus 48 uur bezig en komen op een schokkend aantal van 270 minuten. Voor de snelle rekenaars, dit is al 4,5 uur. Bij meneer gaat het verzorgen op een andere manier.

Meneer vraagt veel aandacht
Hij wordt in zijn kleding gepraat, of er uit. Hij moet in alles overtuigd worden. Hij is agressief, weigert zorg, weigert medicatie en gaat er gerust met de medicijnkar vandoor. Of met de koffiekar, de waskar, met de rollator van een ander. Hij wordt ’s nachts wakker en dan moeten we hem overtuigen om weer te gaan slapen. Hij haalt zijn bed altijd af; dan moet het opnieuw opgemaakt worden. Hij komt in de keuken bij je staan om iets duidelijk te maken, maar komt niet uit zijn woorden. Wanneer je hem niet begrijpt wordt hij agressief. Vaak realiseert hij zich dat hij lelijk heeft gedaan en komt hij achter je aan om uit te leggen dat hij het niet zo bedoelde. Ook wanneer je bezig bent met een andere bewoner. Wanneer hij dan niet het appartement van de medebewoner op mag, wordt hij wederom agressief.

En dan de familie nog
De momenten die we besteden aan familie staan nog niet in het boekje. Die komen daar ook nog bij. Meneer heeft een dochter die veel moeite heeft met de achteruitgang van haar vader. Ze vindt het bijvoorbeeld moeilijk te geloven dat meneer agressief is. Ze is vaak boos of teleurgesteld. Een goede begeleiding van de familie is ook erg van belang.

Al deze momenten staan nu in het boekje. Meneer heeft duidelijk een pakket dat niet aansluit op zijn behoeften. Dat is voor hem storend, voor medebewoners, voor familie en voor ons. Gelukkig houden we nu de zorgmomenten bij. Zo kunnen we een pakket aanvragen dat bij meneer past.