Het komende weekend is de periode voor mijn laatste loodjes. Ja, voorlopig mijn laatste. Daarna heb ik drie weken vakantie, maar vóór die tijd wil ik graag alles op orde hebben. Ik wil nog met familieleden van bewoners praten, zodat ik zeker weet dat in die drie weken alles naar wens is. Ook wil ik alle dossiers van bewoners op orde hebben. In die dossiers staan de vaste afspraken. Op welke dagen mensen naar clubs gaan, maar ook welk ochtendritueel iemand heeft. Of wat de familie vindt van de geleverde zorg. Alles moet kloppen, want anders heb ik geen rust. Dat is zo stom, maar anders kan ik het gewoon niet loslaten. Dus dat wordt nog even doorbijten. Die laatste loodjes zijn dus inderdaad zwaar.

Wat ik vooral merk, is dat ik moe wakker word, moe ga werken en moe thuiskom. Waarschijnlijk omdat ik al jaren geen echte vakantie neem. Wel eens een paar dagen, maar nooit weken achter elkaar. En zeker geen drie.

“Ga je nog op reis?” vraagt een bewoner. “Nee,” zeg ik, “misschien dat ik op het laatste moment iets boek. Maar het plan is om gewoon eens op mijn kont te gaan zitten en helemaal niks te doen.” De bewoner komt tot de conclusie dat ik me dat wel voor kan nemen, maar dat dit me toch niet lukt. Ik ben bang dat dit klopt, maar ik ga het lekker toch proberen. In de weken waarin ik vrij ben, organiseert Frankeland elke woensdag een sportavond voor het personeel. Ik heb me opgegeven, dus ik zal gaan. Maar dan is het wel mijn grote uitdaging, om dan wel naar de les te gaan, maar niet naar de afdeling.

Daarom zorg ik er dus voor dat ik al mijn taken af heb, voor ik drie weken niks ga doen. Ik ben benieuwd…

Nou, dit is leuk zeg! Ouderen van verzorgingshuis Transwijk konden een wens doen en zagen deze in vervulling gaan. Zo komt het dat een aantal ouderen mochten kamperen op een meubelboulevard.

We doen al veel leuke dingen
In Frankeland doen we veel voor onze mensen, maar kamperen? Dàt hebben we nog niet gedaan. Wel zijn er bewonersvakanties. Met een klein groepje bewoners gaan we naar een vakantiehuisje, van alle gemakken voorzien en zo hebben ook onze ouderen een vakantie. Frankeland heeft zelfs een huis in Spanje en een vakantiehuisje in Rockanje. EN dan zijn er nog de uitstapjes. Zo bezoeken we met regelmaat Diergaarde Blijdorp in Rotterdam, Keukenhof, we bezoeken kerstmartkten, gaan naar het strand en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maar wat kunnen we nog meer doen?
Wat ik me afvraag is wat we nog meer kunnen doen? Misschien activiteiten op de afdeling. Eigenlijk wil ik vragen of u hier een idee over heeft. We hebben feestweken met een thema. Zo hebben we seizoenen als thema gehad, we hebben oude ambachten gehad. Maar wat doen andere huizen? Kamperen is natuurlijk te gek, maar waarschijnlijk niet haalbaar. Wat doen huizen in uw buurt voor ouderen? En wat kunnen wij nog leren van andere huizen?

Laat het me weten!
Ik ben erg benieuwd naar uw idee en wie weet voeren wij het op de afdeling uit. Dan zal ik er een verslag over schrijven, met foto’s.

Sonja, onze agapornis, luistert heel goed naar me. Zo goed zelfs, dat de bewoonster waar hij de hele dag bij op het appartement staat, vindt dat we haar best weleen keer uit de kooi kunnen halen. Normaal doet Matthijs dat, onze activiteitenbegeleider, maar hij heeft vakantie. Ik maak dus een beetje tijd vrij om Sonja uit haar kooi te laten, op het appartement van onze bewoonster, mevrouw V.

 ”Kijk uit hoor, ze bijt Matthijs steeds in z’n oren. En jij hebt ook oorbellen, straks hangt ze daar in.”

Sonja vliegt naar m’n schouder. Ze hangt niet direct in mijn oren, maar kijkt me eigenwijs aan. En vervolgens begint ze keihard in m’n oor te tetteren. Ze vliegt door de kamer, zit op de tv, op het bed, in het raamkozijn en weer op mijn schouder. Ze heeft mijn oren met rust gelaten, maar zit in m’n haar. En wat ik ook probeer, ze blijft daar. In m’n nek, onder m’n haar. Soms trekt ze er even aan.

Mevrouw V en ik hebben de slappe lach. Sonja ging direct haar kooi in toen ik het vroeg, maar we hebben haar er nog even uit gelaten omdat ze zo goed luisterde. Maar helaas luistert ze dus niet meer en ik krijg haar niet uit m’n nek! Uiteindelijk ben ik het zat en ik doe alsof ik de kamer verlaat. Sonja vliegt uit mijn haar, naar de tv en terwijl ik naar haar kooi loop, vliegt ze weer naar mijn schouder. Ze tettert nog wat in m’n oor en gaat zo haar kooi in.

“Kun je haar gelijk meenemen naar de gezamelijke huiskamer?”, vraagt mevrouw V. Ik loop met de kooi de huiskamer in, waar Sonja haar vaste plek heeft en ik zet de kooi neer. “Oh, wat leuk is dat hè”, vinden de bewoners in de huiskamer. “Kan ze er ook uit?”, vraagt een meneer. “Nee hoor” zeg ik, “Matthijs is op vakantie”. Begripvol knikken de bewoners. “Ja, dat is jammer, dan maar als hij terug is” vinden ze. En dat vind ik nou ook.

Ik ben een emetofoob. Eerder had ik het al over de term Emetofobie en ik zou erop terugkomen. Nou, bij dezen. Eigenlijk is het een moeilijk woord voor braakfobie. Nu vinden de meeste mensen braken of braaksel niet fijn, maar goed, ze kunnen er wél mee omgaan. Maar mensen met emetofobie hebben écht angst voor braken en braaksel. En niet zo’n beetje. De site Wikipedia omschrijft emetifobie als; “Het is een extreme en irrationele angst voor overgeven. Sommige emetofoben voelen zich constant misselijk, vaak hebben ze ook maag- en darmproblemen”

 Zelfs heb ik wel darmproblemen, maar mijn fobie heb ik al langer. Van kinds af aan al. Maar ik dacht dat ik de enige was… Totdat ik het op internet opzocht en er achter kwam dat ik dus echt niet de enige ben. “Het is wereldwijd de zevende meest voorkomende fobie. Minstens 115.000 Nederlanders en Belgen lijden eraan, aldus Wikipedia.

In de zorg…
Maar het is bepaald niet handig wanneer je in de zorg werkt, zoals ik. Hoe vaak komt het niet voor dat mensen moeten overgeven? Gelukkig weten mijn collega’s er van en willen ze me ontzien wanneer iemand moet braken. Ik heb aangeboden om in ruil, taken over te nemen die zij moeilijk, lastig of vervelend vinden. Eerlijke ruil… je moet wat, toch?

 Er is hulp
Voor mensen zoals ik bestaat de Stichting Emetofobie. Op hun site staat informatie je kunt er zoeken naar hulp en lotgenoten. Voor mensen die nog niet weten wat emetofobie inhoudt, citeer ik nog een stukje van hun  site,

“Door hun angst vermijden mensen met een overgeeffobie diverse situaties, waarin ze zelf zouden kunnen overgeven en niet op tijd weg kunnen. Ook de nabijheid van mensen die wellicht gaan overgeven en factoren die misselijkheid kunnen veroorzaken, zoals bepaald voedsel en drank, worden vermeden. Als ze de confrontatie wel aangaan, hebben zij vaak last van angst en/of paniekaanvallen. De misselijkheid bij angst zorgt ervoor dat mensen met een overgeeffobie in een vicieuze cirkel terechtkomen. Ze worden misselijk van de angst, en daarna angstig van de misselijkheid.”

Zo, nu weet je iets meer over mij en mijn fobie…