Vanaf januari 2010 was ik betrokken bij de campagne ‘Mijn tijd voor de zorg’, als blogger en ambassadeur,
Dit gaf mijn werkzaamheden gedurende deze periode erg veel kleur.

Door wekelijks te schrijven over mijn werk ben ik dit veel intenser gaan beleven,
Waarbij ik telkens liet zien dat, wij in de thuiszorg, onze cliënten enorm veel geven!

Aandacht, respect, een luisterend oor,
Aan al deze aspecten geef ik dagelijks gehoor!

Met mijn bijdragen heb ik een zo realistisch mogelijk beeld van de thuiszorg gegeven,
Hoe ik, mijn cliënten, hun familie én de directe omgeving het beleven!

En als je verhalen door collega’s, cliënten en vele anderen worden gewaardeerd,
Geeft dat echt een gevoel van trots en dat eert!

Mijn verhalen leidden tot discussies, naar aanleiding van artikelen in de Libelle en de krant,
Dit schepte met veel cliënten en zelfs vreemden een speciale band.

Deze campagne stopt, het campagneteam onderzoekt andere mogelijkheden,
En daarmee behoort mijn wekelijks bloggen tot het verleden.

Natuurlijk wil ik als ambassadeur van de Thuiszorg betrokken blijven,
Zodat ik incidenteel ook over mijn vak en ervaringen kan blijven schrijven.

Lezer, bedankt voor de interesse in de huidige vorm,
Ik kan alleen maar zeggen: ik waardeerde dit enorm!

Tot slot wil ik iedereen vragen,
Om de zorg, nu én in de toekomst een warm hart toe te blijven dragen.

De Marine gaat flink bezuinigen en er vallen heel veel ontslagen. Daar ben ik druk mee geweest de afgelopen week. Ik hoor u denken ‘waarom’?

Deze week bleek het maar weer eens, het sociale aspect in de thuiszorg is heel belangrijk. En de afgelopen anderhalve week heb ik hier dan ook meer tijd aan besteed dan dat ik doorgaans doe. Het nieuws raakt Den Helder en omgeving hard, dus ook onze cliënten. De helft van onze cliënten heeft namelijk wel iemand uit de directe familie of vriendenkring die werkt bij de Marine. En daar maakt men zich zorgen om.

Ik vind het belangrijk om de mensen aan te horen en hier tijd voor te nemen. Oók dit is zorg en misschien is dit nog wel belangrijker dan welke vorm van zorg dan ook. Luisteren en meeleven met de situatie waarmee deze mensen te maken hebben! Het kost een hoop tijd en energie, maar ik voel dat ik op dat moment zo waardevol ben voor de mens. Ik doe het graag!

Wij gaan werken met sleutelkluisjes. Dit zijn kastjes die op of naast de voordeur van een cliënt hangen en kunnen alleen door ons met een code geopend worden. Hierin zit de sleutel van de voordeur. Dit doen we overigens alleen bij cliënten die zelf de deur niet meer open kunnen doen, of aangeven dat ze dit willen.

Voor- en nadelen
Na een proef blijkt dat het efficiënter is en dus leidt tot kostenbesparingen. Het voordeel voor ons, medewerkers, is dat we niet meer met een enorme bos sleutels op pad hoeven tijdens onze diensten. En de reistijd die we kwijt waren om in het wijkgebouw de sleutels te op te halen en terug te brengen, voor en na de dienst, is van de baan. Dat scheelt tijd en dus geld.

Alleen zijn niet alle cliënten blij met deze wijziging. Ze vinden het geen veilig idee; iemand kan namelijk precies zien wie er thuiszorg heeft en moeilijk ter been is. Hier kan ik me overigens iets bij voorstellen. Daarnaast willen ze weten of de kluisjes te kraken zijn. Ik stel de mensen gerust met het feit dat ze een goed keurmerk hebben, maar wie ben ik om de garantie te geven dat het volledig veilig is… Aan de andere kant, dat kan ik ook niet wanneer er iemand aan de deur staat met slechte bedoelingen en een cliënt de deur zelf open doet.

Lastig
Ik vind het lastig; voor de cliënten die er moeite mee hebben zou ik het liefst de oude regel hanteren. Maar voor mezelf werkt het prettiger, het scheelt tijd en je kunt een cliënt sneller helpen in geval van nood.

Maar wiens belang staat voorop? Dat van de thuiszorgmedewerker en de organisatie erachter? Of dat van de cliënt? Ik vraag me af hoe dit landelijk in de thuiszorg geregeld is. Ik hoor graag andere ervaringen.

Mijn werkgever Thuiszorg Omring gaat investeren in haar medewerkers, namelijk in de wijkteams. De komende twee jaar krijgen we verschillende cursussen waarbij we ons richten op kwaliteit en professionaliteit. Dit is nodig,omdat we in de toekomst (als team) alle voorkomende werkzaamheden met elkaar moeten kunnen uitvoeren en van elkaar over kunnen nemen. Als wijkgericht team weet je dan veel beter wat er speelt bij cliënten, doordat er alleen maar vaste medewerkers uit dat team komen. Voor cliënten betekent dit meer bekende gezichten die ze ook beter kennen.

Is dit nieuw?
Wordt dit niet al gedaan, hoor ik u denken? Jawel, maar op individueel niveau. Nu gaan we echt kijken naar die zaken die er binnen een bepaald team spelen. Bijvoorbeeld het geven van feedback, omgaan met moeilijke cliënten en andere culturen. Maar ook de communicatie naar elkaar toe. Die kan verbeterd worden. Communicatie met elkaar, maar met cliënten. Ik denk dat dit de belangrijkste vaardigheid is die iedereen moet hebben. Je moet het als team met elkaar doen en dit ook uitdragen naar de cliënten!

Deze gerichte sturing zorgt ervoor dat teams alleen maar hechter, sterker en professioneler worden! En als werkgever laat je zien dat je in je mensen wil investeren om hen te behouden voor de toekomst.

Dit laatste is volgens mij nieuw en ik vind het ook vooruitstrevend. Ik ben er in ieder geval erg blij mee. Maar ik vind het ook wel spannend. Heb jij ervaring met de ontwikkeling van teams (in de thuiszorg)? Dan hoor ik graag jouw ervaringen. En jij hoort de mijne via dit blog.

Afgelopen week kwam ik bij een vrouwelijke cliënt, die aangaf dat ze niet geholpen wilde worden door mij. Omdat ik een man ben. Dit gebeurt vaker, maar het zet me wel telkens aan het denken… 

Wat vind  jij?
Mogen cliënten mij als man weigeren of moeten ze blij zijn dat ze hulp krijgen? En waarom?