Bij ons in de wijk Nieuw Den Helder, ben ik de enige mannelijke verzorgende! Laatst vond ik uit dat er in heel Den Helder maar twee mannen rondlopen in dit vak! Binnen mijn vaste klantenkring ben ik gelukkig een vertrouwd gezicht. Maar uiteraard komen er regelmatig nieuwe cliënten bij. En de eerste kennismaking met een nieuwe cliënt verloopt niet altijd vlekkeloos. Zo bracht ik vorige week, tijdens mijn avonddienst, een bijzonder bezoek:

Terwijl ik netjes aanbel, zie ik een mevrouw voor het raam staan. Ik zwaai naar haar en verwacht dat ze de deur open zal doen. Echter een kleine twee minuten later, is de deur nog steeds dicht. Na nog een keer bellen, staat de mevrouw weer voor het raam. Dus ik roep dat ik van de thuiszorg ben. Door het raam zie ik dat de mevrouw naar haar telefoon loopt. Prompt komt haar buurman naar buiten: wat ik kom doen? Ik ben van de thuiszorg, zeg ik nogmaals. Mevrouw doet inmiddels de deur open en na enige uitleg mag ik binnenkomen. Pfoe. Ik wil me legitimeren, maar dat vind ze niet meer nodig! Het vertrouwen is gewonnen. Ze bied me zelfs iets te drinken aan, wat ik helaas moet afslaan, vanwege het tijdgebrek dat ik inmiddels heb opgelopen. Er wachten mij nog meer cliënten!

Natuurlijk heb ook ik verhalen gehoord. Van oplichters die zich voordoen als thuiszorgmedewerker, collectant of energieleverancier. En op die manier bij mensen weten binnen te dringen. Door deze ervaring realiseerde ik me weer eens, dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is, dat degene die aanbelt ook echt van thuiszorg is. Helemaal niet als het man is, terwijl je een vrouw verwacht.

Zou het niet handig zijn om iedere nieuwe cliënt bij een intake te laten weten of de verzorgende een man of een vrouw is? Ik ga het voorstellen!

Mevrouw straalt… De meest wonderlijke dingen kunnen van grote emotionele waarde zijn voor de mensen waar ik kom. Soms is het een meubelstuk, maar in dit geval een boom. Zij heeft 28 jaar geleden een zelf gekweekte plant met haar (inmiddels overleden) man geplant in hun tuin. Deze kreeg ze van haar schoonvader. En de plant verhuisde zelfs mee naar een andere woning. Inmiddels is het een forse boom geworden en pronkt al ruim 28 jaar in haar tuin. Mevrouw geniet zichtbaar van de knoppen die weer opkomen, en ik moet eerlijk zeggen, ik geniet met haar mee! Helemaal wanneer zij het boek laat zien met hierin een gedicht over deze boom. Een boek met een van de vele gedichten, geschreven door haar man!

ONZE BOOM
De boom die in ons tuintje staat
Dat noemt men een sering

Als het voorjaar komt dan kijk ik ernaar
Met veel bewondering

Aan al die dode takken
Daar vormt zich weer een blad

Duizenden, duizenden bladeren
Uit reserve energie die het nog had

Ook vormen zich weer bloemen
In grote dikke bossen

Hij is toch weer zo mooi
Hij heeft wel duizend trossen

Ik geloof dat deze oude boom die nu de herfst ingaat
Als de winter voorbij is toch weer bloeien gaat!

Het verhaal en de emotie die schuil gaan achter deze boom, laten mij zien dat niet alleen achter ieder mens een verhaal zit, maar dit ook achter een boom kan zitten! En daar MOET aandacht voor zijn, aandacht die ik haar wil kunnen geven.

De bezuinigingsvoorstellen van vorige week hebben bij onze cliënten flink wat stof doen opwaaien! Nu is het alledaagse nieuws al een hot item, aangezien ik bij de eerste cliënten die het journaal kijken of de krant lezen altijd wel iets meepik van de gebeurtenissen die spelen. Dit keer is het heftiger.

Mevrouw M, waar ik om 07.30 uur mijn werk begin, zit nét de krant te lezen en ze uit haar onvrede over de voorstellen:

“Ze kleedden ons helemaal uit!!! De eigen bijdrage naar €775,-! Voor een doktersbezoek moet ik straks €5,- per keer gaan betalen. Mijn medicijnen worden steeds duurder en ik moet ze grotendeels nog zelf bekostigen ook! Nog even en dan heb ik straks geen recht meer op thuiszorg! Eigenlijk heb ik juist wat meer zorg en tijd nodig, maar deze vlieger gaat niet op, omdat ik in de categorie ‘lichte beperkingen’ val. Als dit wordt doorgezet, kan ik het straks niet meer betalen. En wat dan….?”

Ik heb écht te doen met mevrouw, je merkt dat het haar raakt en behoorlijk bezighoudt. Ik probeer haar gerust te stellen, geef aan dat het nog maar voorstellen zijn en dat de meningen binnen de politieke partijen flink verschillen.

Maar waar gaat het heen?
Ik houd mijn hart vast wanneer dit soort plannen wordt doorgetrokken. Mensen wachten met hun hulpvraag, wat weer kan leiden tot verwaarlozing en vereenzaming. Mevrouw M. is bijvoorbeeld iemand die langer wacht met naar de huisarts gaan, waardoor haar klachten verergeren en de consequentie kan zijn, dat er straks een duurdere behandeling noodzakelijk is! Zijn we op deze manier beter af? Heeft bezuinigen hier een voordeel?

Ik denk dat we met z’n allen moeten accepteren dat door de vergrijzing de zorg duurder wordt. Laat men hier geld voor beschikbaar stellen. Laten we de mensen de zorg geven die ze werkelijk nodig hebben. Ieder mens heeft toch recht op zorg? Ook mevrouw M…

De afgelopen weken zijn er bij ons in de wijk veel cliënten overleden. Mensen waar wij lange tijd voor hebben gezorgd. Daarnaast zijn er behoorlijk wat cliënten opgenomen in verpleeg- of verzorgingshuizen. Normaal gesproken kan ik hier wel mee omgaan, maar nu voelt het toch anders en betrap ik mezelf erop dat het me écht raakt. Dit zijn TE veel mensen die gegaan zijn in TE korte tijd. Mensen waar ik een goede band mee had en waar ik graag kwam.

En naast de emoties heeft het ook behoorlijke consequenties voor mijn werk… we hebben werklijsten met enorme gaten! En onvoldoende nieuwe indicaties (lees cliënten!!!) om deze op te vullen. Ik hoor je denken, dat is goed nieuws, want dan is er meer tijd voor de overgebleven cliënten. Maar helaas, dat kan niet vanwege de zorgzwaartepakketten.

Dus kijken we samen naar de planning en werklijsten, om maar weer een zo efficiënt mogelijke loop en werkroute uit te stippelen. En dat lukt, MAAR de conclusie is dat er in onze wijk momenteel teveel mensen werkzaam zijn. Overbezetting dus! Hierdoor moeten er mensen worden ingezet in andere werkgebieden. Zelfs buiten Den Helder.

Dit heeft positieve en negatieve aspecten: gelukkig kunnen de mensen in de andere wijken de hulp heel goed gebruiken. En teams worden kleiner, waardoor er een kleinere vaste groep collega’s bij de cliënten komen! Minder mensen en meer vaste gezichten dus!Maar collega’s worden wel weggerukt uit hun vertrouwde omgeving. Je raakt directe collega’s kwijt. En cliënten raken een goede, vertrouwde verzorgende kwijt! Ik vraag me af wat goed is, maar mijn gezonde verstand weet wel anders.

Ik weet het, het is de realiteit, maar wat doet dit met onze cliënten?
En met de motivatie van de medewerkers?
Hoe houden we onze kwaliteit vast?
En kunnen we op het moment dat we handen over hebben echt niet extra zorg bieden aan mensen die behoefte hebben aan wat meer aandacht?

Kortom, het is een roerige periode waardoor er bij mij veel vragen opkomen. Heeft u de antwoorden?