Medewerkers in de zorg zijn onmisbaar! Deze reactie las ik in de krant, naar aanleiding van het volgende bericht:

“Personeel wil weg uit de zorg! Er dreigt een enorme leegloop door te weinig geld en de te hoge werkdruk. Zorgverleners denken serieus na over een baan buiten de zorgsector.”

Ambassadeurs
Ik maak me zorgen. Wanneer een groot gedeelte van de zorgmedewerkers zich terugtrekt, waar zijn we dan over 10 jaar? Er wordt namelijk nu al een tekort verwacht van 400.000 zorgverleners. Ik denk dat juist de mensen die nu in de zorg werken niet weg moeten lopen, maar zich juist in kunnen zetten om nieuw personeel aan te trekken en te begeleiden. De huidige medewerkers, met hart voor de sector, behouden hiermee de kwaliteit in de sector. En we krijgen nieuwe professionals, met affiniteit voor de zorg.

Ontevredenheid
Maar de werkdruk neemt toe en er zijn veel medewerkers ontevreden. Er is nu al een tekort aan werknemers. Ook binnen onze organisatie; dit komt onder meer door overheidsbezuinigingen. Ik voel onrust bij collega’s, maar ook bij cliënten die zich afvragen hoe een en ander zich in de toekomst zal ontwikkelen.

Duurder, gekwalificeerd personeel moet ruimte maken voor goedkopere medewerkers. Het grote gevaar dat hierin schuilt,is dat er in de toekomst personeel wordt ingezet, zonder echte affiniteit met de zorg. Goedkoop wordt duurkoop. Ik hoef niet uit te leggen waarom lijkt me!!

Deze ontwikkelingen hebben zeker geen positieve invloed op de tevredenheid van de medewerkers, maar ook niet op de potentiële werknemers in de zorg. Als we deze weg vervolgen en niet snel ingrijpen,wordt het er in de toekomst zeker niet leuker op om in de zorg te werken! En dat toch zeker het laatste wat we willen?

Er zijn mogelijk stakingen of acties op komst van medewerkers in de thuiszorg. Het doel: een nieuwe CAO VVT. De huidige CAO is namelijk in maart van dit jaar al verlopen en de onderhandelingen zitten muurvast!

Werkgevers zien een verhoging niet zitten, omdat er gewoonweg geen geld is! Maar werknemers zijn het zat en hebben het gevoel dat ze al loyaal genoeg zijn naar hun werkgever. En ik snap de werkgevers ook wel; op veel plaatsen in het land zie ik dat thuiszorgorganisaties het moeilijk hebben en er geld bij moet. Op de meeste plaatsen neemt de zorgvraag namelijk toe, maar de budgetten niet!

Maar …
De uiteindelijke druk is te voelen bij de werknemers, waar ik er één van ben. Onder soms zware omstandigheden moeten wij de boel draaiende houden en ervoor zorgen dat de zorg toch gegarandeerd blijft. Kwaliteit blijven bieden met minder middelen, hoe doe je dat dan? Naast de druk op ons medewerkers is de cliënt hier uiteindelijk de dupe van.

En…
Zolang er geen akkoord is bereikt over een nieuwe CAO, gaat iedere werknemer in de thuiszorg er zelfs gemiddeld 1 procent op achteruit, door de inflatie.

En wij zouden niet kunnen staken, omdat wij geven om de mensen en werken met ons hart! En de zorg moet gegarandeerd blijven, is de redenering van de FNV.

Maar moeten wij thuiszorgmedewerkers, die inderdaad geven om onze cliënten en werken met ons hart, alles maar accepteren? Omdat we toevallig werkzaam zijn in dit vak?

Dan kijk ik toch even naar de medewerkers in de reinigingsdienst die onlangs gestaakt hebben. Die mensen werken toch ook met hun hart? Zij bieden toch ook service waar de burger niet zonder kan? Dit zag je wel aan de metershoge vuilnisbelten in grote steden als Amsterdam. Maar zij staken toch ook?

Als we iets willen bereiken in de CAO onderhandelingen, moeten we iets willen doorbreken! En uiteindelijk komt het de cliënt zeker ten goede! De tijd zal het leren!

In mijn werk kun je zeker geen ‘Geen 8 tot 17 mentaliteit’ gebruiken. Niet alleen omdat iedere dag anders is, maar ook omdat het aantal uren dat ik per dag werk, sterk varieert! Om 36 uur (fulltime in de thuiszorg) per week te werken, moeten ik en mijn collega’s heel flexibel zijn.

Want helaas is het bij ons niet zo, dat je van 08.00 tot 16.00 uur werkt of van 15.00 tot 23.00 uur. De enorme vraag ligt bij ons in de ochtenden tussen 07.30 en 12.30 uur en in de avonden tussen 17.00 uur en 23.00 uur. Dit komt doordat op andere tijden de zorgmomenten zeer beperkt zijn.

Het gevolg is dat ik iedere week een paar keer zowel in de ochtend als ’s avonds werk om aan die 36 uur te komen. Voor veel cliënten is dit een prachtige oplossing, want die zien telkens een vast gezicht. Zelf vind ik dit wel minder fijn, omdat je op deze manier van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat met je werk bezig bent. Zorg geven doe ik echt met mijn hart, maar er is meer dan werken alleen.

Omdat ik graag meedenk en weet waar het probleem ligt, heb ik in overleg met mijn leidinggevende en de mensen van de planning een schema op kunnen stellen, waarin ik meerdere dagen achter elkaar werk en minder dubbele diensten draai! Het voordeel is dat de cliënt meerdere dagen achter elkaar continue zorg krijgt en ik na mijn dienst ook écht kan zeggen dat ik klaar ben voor die dag. Het mes snijdt zo aan twee kanten; de cliënt blij, ik (en mijn gezin) blij! We moeten het met elkaar doen! En dat kan dus ook. Ik ben blij dat we dit hebben kunnen oplossen. Met ons HART!!!

Werk jij ook fulltime in de thuiszorg? Hoe ga jij of gaat jouw organisatie hiermee om? Herken je dit? Laat het me weten!

Het is vrijdag 30 April. Het is Koninginnedag en ik heb late dienst. Ik heb deze avond maar liefst 19 cliënten te bezoeken. Ik sta bovendien niet echt te popelen om aan het werk te gaan, omdat ik gisteren een behoorlijke behandeling bij de tandarts gehad heb, waar ik nog steeds last van heb.

Maar ja, de plicht roept … De meeste cliënten hebben de viering van Koninginnedag in Zeeland op TV bekeken. Maar ik heb een cliënt waar de stroom is uitgevallen. Achteraf bleek dit kortsluiting te zijn, maar hier liep ik wel 15 minuten uit. Een andere vaste cliënt had een dag ervoor te horen gekregen, dat hij en zijn vrouw een kamer toegewezen hadden gekregen in een zorginstelling. Mevrouw had er zichtbaar moeite mee en ook hier liep ik 15 minuten uit. Het was inmiddels 20.15 uur en ik liep al ruim een half uur achter op schema.

Tussen de bedrijven door heb ik de overige cliënten gebeld om te zeggen dat ik wat later kwam. Kort hierna kreeg ik een telefoontje van mijn collega of ik er nog een cliënt bij wilde nemen aan het einde van de avond! Deze mevrouw zou worden opgenomen, maar dit ging niet door. Hierdoor moest zij alsnog ingedeeld worden. ‘Geen probleem’, dacht ik, ’dit past helemaal in het plaatje van de avond.’

Eenmaal met veel kunst en vliegwerk bijna bij de laatste cliënt aangekomen te zijn, blijkt de straat naar deze woning afgesloten, in verband met een viering van Koninginnedag!

Nu loopt een dienst nooit zoals ik voor ogen heb. Er doen zich altijd wel onverwachte situaties voor. Maar aan het eind van deze dienst voelde ik me net de Koningin na een dagje Zeeland! Moe, maar tevreden over een goede afloop!

Wil je meer weten over tijd in de zorg? Klik dan hier.

Ik kom bij totaal verschillende mensen over de vloer. Iedere cliënt leeft op zijn of haar manier. En dat is echt niet altijd de mijne. Maar de kunst is dan de mens te blijven respecteren en me in te leven in de situatie.

Mevouw A., waar ik verschillende keren per week kom, is heel precies in huis! Jassen netjes recht, geen vlekje op de grond en geen spatje water in de wasbak! Voordat ik bij haar naar binnen ga, veeg ik uitgebreid mijn voeten, hierna hang ik mijn jas keurig op en na het handen wassen droog ik de wasbak volgens haar precieze instructies . Zij wil het graag zo, dus doe ik het zo!

Mevrouw B., is precies het tegenovergestelde! Zij puzzelt het liefst in bed, met een sigaretje in de hand en een lekkere kop koffie binnen handbereik. Er loopt vaak een duidelijk koffiespoor van het koffiezetapparaat naar het bed. Een vlekje meer of minder is hier geen probleem! En ook hier veeg ik mijn voeten bij binnenkomst. Alleen niet zo uitgebreid. Mijn jas hang ik ook op. Alleen niet zo recht. Ook was ik mijn handen, maar hier hoef ik de wasbak niet droog te maken. Wel zorg ik voor een kop koffie en een sigaretje voor mevrouw. Zij wil het graag zo, dus doe ik het zo!

Wat ik hiermee wil zeggen is: Ik neem iedere cliënt zoals die is. Ook al denk ik er wel eens het mijne van. Maar het is ten slotte hun eigen woonomgeving! En uiteindelijk moet diegene zich er prettig bij voelen. Alleen zorg bieden, ho maar! Er komt zeker meer bij kijken! Ik ben gewoon een kameleon; ik pas me aan aan de situatie. Hiermee kom ik de mensen tegemoet en geef ik de aandacht ze nodig hebben. Ik bepaal toch zeker niet hoe iemand in zijn of haar eigen huis leeft?