Ik kom binnen. Mevrouw, 81 jaar, net gediagnosticeerd met Alzheimer. Mevrouw zit op het puntje van haar stoel, want ik ben ‘nieuw’. Dit is toch spannend; iemand anders dan haar vertrouwde gezicht die zich met haar medicatie gaat bemoeien. Ineke, haar vaste verzorgende is met vakantie. Zij heeft het goed overgedragen, dus ik weet precies wat ik moet doen om mevrouw gerust te stellen. Het koffertje met cijferslot pakken, open doen en medicijndoos vullen. Koffer dicht, medicijndoos op de kast en mevrouw kan weer een week vooruit. Mevrouw wordt er rustiger van wanneer ze zich niet hoeft te bemoeien met haar medicatie.

En dan…
Krijg ik het koffertje niet open. Wat ik ook probeer, het lukt niet. Ik, groot technisch wonder (niet dus), probeer kalm te blijven en mevrouw niets te laten merken. Maar ook dat lukt niet, ze drentelt om mij heen en ziet met grote ogen mijn gepruts aan. Dan besluit ik om eerlijk spel te spelen.

“Ik krijg het koffertje niet open.” (rustig)
“Kun je Ineke bellen?” (paniek)
“Nee, die is met vakantie.” (rustig)
“Maar ik moet deze week wel mijn medicijnen hebben! “(paniek)

Gelukkig…
Ik besluit een collega in te schakelen. Zij kent het koffertje ook niet… maar je weet maar nooit. En ik denk nog: het zal toch niet zo zijn dat zij dat koffertje binnen een halve tel open heeft! En jawel hoor, ik trappel van ongeloof. Ook zie ik een glimlach doorbreken op het gezicht van mevrouw. Ze zegt tegen mij:

‘Je moet me niet zo laten schrikken hoor, want weet je, ik heb Alzheimer, daar word ik onrustig van!’

Wat een zelfkennis en wat een oneindig mooie zin. Volgende week krijg ik een herkansing en zal ik mevrouw en Ineke laten zien dat ik het heus zelf kan.

Klik hier voor meer informatie over de ziekte van Alzheimer

Telegraaf, 9-6-2010 Bejaarden moeten betalen voor ommetje
GRONINGEN – Bewoners van de tien verpleeghuizen van ZINN, met vestigingen in Groningen, Hoogezand en Haren, moeten voortaan betalen voor een blokje om. Als de bewoners samen met een van de medewerkers een ommetje willen maken kost ze dat 15 euro. Dat meldde directeur Wil Koopmans van ZINN dinsdag.

Ook voor een uitgebreide douchebeurt of een uurtje zwemmen moeten de bewoners in de buidel tasten. Douchen kost 21 euro en voor zwemmen moeten ze 42 euro op tafel leggen.Volgens de directeur heeft ZINN zelf geen geld voor deze extraatjes, zoals ze het noemt. De extra’s worden verzorgd door de medewerkers van ZINN, die daarvoor extra uren kunnen declareren. Koopmans vindt niet dat de maatregel te ver gaat en ten koste gaat van minder bedeelde bewoners. „Sommige mensen gaan toch ook vaker op vakantie dan anderen?“

Het Dagblad van het Noorden brengt het iets genuanceerder…
08-06-2010 Frisse neus is duur bij ZINN

GRONINGEN -Vijftien euro voor een wandelingetje. Eenentwintig euro voor een douchebeurt… Bewoners van de verzorgingshuizen van ZINN in Groningen, Hoogezand en Haren moeten flink betalen voor extra’s die het leven leuker maken.

Directeur Wil Koopmans vindt niet dat ze iets verkeerd doet.”Iedereen kan bij ons rekenen op basiszorg. Hoeveel dat is, hangt af van de situatie. Maar wij zijn een vangnet, geen hangmat. We willen alle cliënten het beste geven. Maar de overheid is niet overal verantwoordelijk voor en we hebben het geld niet. Ik wil daar eerlijk in zijn. Het vervelende is, dat de politiek dat niet vertelt. Die laat het aan ons over om aan de poort te zeggen wat onze beperkingen zijn.”

Ik heb even geen mening, laat die van jou hier horen!

Beste lijsttrekkers en partijen… ik heb veel over en van jullie gehoord de afgelopen weken, het ging veel over geld… Maar denk er maar goed om… wij laten ons de zorg niet afpakken, want wij vinden het namelijk fijn dat er ook voor ons gezorgd wordt…!

Een collega gaf mij een artikel over de identiteit van zorgorganisaties. Een stuk om over na te denken. Hier werden zorgorganisaties (met een knipoog) ‘intensieve menshouderij’ genoemd; vergeleken met bedrijven:
• Zorgorganisatie = onderneming
• Patiënten en bewoners = klanten
• Zorg = product
• Zorgplan = contract
• Kwaliteit van zorg = klanttevredenheid en fysieke veiligheid

Maar toch…
En ja, daar zit een kern van waarheid in, maar zorg blijft toch een morele maatschappelijke waarde. Als samenleving vinden we dat kwetsbare mensen niet aan hun lot mogen worden overgelaten. Het gaat om de identiteit, het hart, van de zorgorganisaties. Waar staan ze voor? Het hart is vol van solidariteit, rechtvaardigheid, betrokkenheid en respect voor individuele waardigheid. En wat je geeft, dat krijg je terug…

Dezelfde collega is hiervan een mooi voorbeeld: ze had een aanrijding op de fiets tijdens haar werk. Niet ernstig, maar ze had wel de schrik in de benen. Bij een cliënte thuis kreeg ze een kopje koffie en kon ze op verhaal komen. ’s Middags belde deze cliënte naar ons kantoor om iets te vragen over de zorg… maar ze wilde vooral ook weten hoe het met mijn collega ging.

Wij, zorgmedewerkers, zorgen blijkbaar niet alleen voor onze zorgvragers, zij zorgen ook voor ons. Door te zeggen ‘voorzichtig hè, als je de weg opgaat!’ of ‘jas dicht doen hoor, anders word je ziek.’ Wanneer een cliënte een sinaasappeltje voor je perst, dan wordt er voor je gezorgd.

Het gaat om zorgen voor elkaar. Als je dat niet erkent, dan ontneem je een belangrijk aspect van de waardigheid en trots weg van mensen die afhankelijk zijn van zorg. Daarom kunnen keuzes in de zorg niet alleen uit economisch oogpunt genomen worden, want dan verwijder je het ‘hart’ uit de zorg.

(Deels ontleend aan een voordracht van Thijs Tromp over identiteit in de zorg)