Dit gedicht kreeg ik afgelopen week van een cliënt:

Overleven!
Als wij iets vergeten zeggen we: “Ja, ik heb het toch zo waanzinnig druk”
Als oude mensen iets vergeten zeggen we: “ze wordt dement”

Als wij depressief zijn, hebben we een depressie
Als oude mensen depressief zijn, zitten ze te zeuren

Als wij moe zijn, zijn we nodig aan vakantie toe
Als oude mensen moe zijn, dan zeggen we: “ze takelen wel af”

Als wij bezwaren maken, hebben we een uitgesproken mening
Als oude mensen bezwaren maken, dan hebben ze het weer niet begrepen

Als wij verliefd zijn, voelen we ons jong
Als oude mensen verliefd zijn, vinden we ze kinderachtig

Als bij ons iets mislukt, dan zeggen we: “Kom, er even keihard tegenaan”
Als oude mensen dat gebeurt, dan zeggen we: “Ach laat maar, het heeft toch geen zin meer”

Als je oud bent, moet je dus sterker zijn dan ooit….

Door: Paul van Vliet

Met weemoed kunnen ‘oudere’ collega’s vertellen over hoe het vroeger was. “Je deed alles in de wijk” en “iedereen kende je en sprak je aan”. Zonder indicatie en je zorgde, omdat je nodig was. Je was het gezicht van de wijk en hoorde thuis in het rijtje dominee, leerkracht en huisarts … Je maakte je in ieder geval niet druk om productiviteit.

Afgelopen week voelde ik me ook even ‘de wijkverpleegkundige van toen’. Ik was bijna bij mevrouw van de Velde, een cliënte. Op de hoek van de straat kwam een vrouw uit haar huis en riep me. Ze zag me dagelijks bij mevrouw van de Velde naar binnen gaan. Ze is zelf ook op leeftijd, is bang om te vallen en heeft moeite met douchen. Ze wilde weten wat we in de toekomst voor haar kunnen betekenen.

Na 10 minuten begon ik me al wat druk te maken over mijn route die zo uitliep. Ik wilde net naar mevrouw van de Velde lopen, toen er een andere buurvrouw aankwam. Ik ken haar; ze is sinds een jaar weduwe. Wij hebben haar man de laatste jaren van zijn leven intensief verzorgd. Natuurlijk moest ik even blijven praten. “Hoe is het nu?” en “Ik zie dat u nog steeds moeilijk loopt, al bijna een oproep voor een knie-operatie?”

Weer 10 minuten later kon ik echt naar mevrouw van de Velde toe. Na een half uur stapte ik weer op de fiets. Nog geen twee minuten later, hoor ik van boven af: Froukje, Froukje!!!! Vanaf de 8ste verdieping word ik aangesproken. “Mijn man ligt weer in het ziekenhuis hoor! Als hij thuis komt, dan hoor je het wel.” Niet alleen ik wist het nu, maar de hele buurt. En ik vanaf beneden: “Sterkte ermee en we horen het wel… doeg!!!”

Al deze gesprekjes en ontmoetingen waren niet in ‘geld’ uit te drukken, deze waren zo gezegd gratis. Maar ik vond het heerlijk. Al zo’n 7 jaar fiets ik door deze wijk, ik ben achter veel deuren geweest. Wat een rijkdom.. om in het leven van zoveel mensen te mogen binnenstappen.

Alles in de ban van de finale! En als u denkt dat onze bejaarde medemens hier niet mee bezig is….

‘Ik hoef vanavond geen zorg hoor.. ik ben bij een vriendin voetbal kijken’, aldus een 80 jarige mevrouw!

En zo was haar galerij versierd…

Toch jammer.. het verlies! Maar hoera voor de fantastische weken vol spel en spanning.

Mevrouw zal toch trots zijn op onze jongens.. daar ben ik van overtuigd.

We hebben een hittegolf beleid… Voor onze cliënten, maar zeker ook voor onszelf.

Maar het lijkt zich tegen te spreken…
Hoe kan ík het nu rustiger aan doen, terwijl een aantal van onze clienten meer zorg nodig hebben? Ze vergeten te drinken en mensen met hartklachten en een zwakke gezondheid zijn als eerste slachtoffer van uitdroging. Mensen die dementerend zijn voelen soms niet eens dorst. Dat betekent extra zorgmomenten, meer toezicht op eten en vooral drinken, het huis een beetje luchten, verwarming laag houden (hoe gek ook, oudere mensen zetten vaak de verwarming weer op een standje hoger), even opfrissen voor de nacht, vaker schone kleren aan, toch even de wasmachine aanzetten…

Dus wij druk met onze clienten, dat zij toch maar hun gezondheid mogen behouden tijdens dit warme weer.

En hoe kan ik een tempo lager werken?
Nu zult u denken … deze mensen hebben toch ook nog kinderen of andere mantelzorgers? Maar die zijn schaars in de zomervakantie. Of de thuiszorg een extra oogje op moeder wil houden?

Of… ‘dan sla je toch een keer een ‘wasbeurtje’ over?’ Maar wie wil nu niet met dit warme weer onder de douche, liefst twee keer toch?

O.. ‘dan zet je toch extra personeel in?’ De zomervakantie wordt zwaar. Het aantal aanmeldingen van vakantiewerkers dit jaar is zo laag, dat we nu al weten dat de gewone open diensten al niet opgevuld kunnen worden… laat staan extra diensten. Sinds begin juni is het rooster en onze planning al een kleine (uhh… grote) puzzel. Hulde aan onze planner!

Zorg eerst voor je eigen veiligheid, dan pas voor de ander…
Vaak is het andersom in de gezondheidszorg en dat siert ons. Ook deze zomer zullen we knallen, want we werken met een team enthousiaste mensen die niet voor een gat te vangen is.

Toch kan ik wel wat tips gebruiken… en mijn collega’s ook. Alvast bedankt!

Er speelt op het moment zo veel in de zorg. Ik heb een weekje vakantie gehad en heb er dus vanaf een afstandje naar kunnen kijken.

Maar toch blijf ik erbij:

ZORGEN IS DUIDELIJK

Zorg is persoonlijk

Zorg is voor de patiënt

Zorg is voor iedereen

Zorg is laagdrempelig

Zorg is onvoorwaardelijk

Zorg is voor iedereen die het nodig heeft

Zorg is kwetsbaar

Zorg is niet zwart-wit

Zorg sluit niemand uit

In de zorg geen ‘tussen wal en schip’

Er bestaat geen ‘onnodige’ zorg

Zorg is professioneel met een hoge kwaliteit.. altijd!

De zorg heeft een hart…

Dus: DE ZORG KAN NOOIT EEN MARKT ZIJN.

Wilt u reageren op een van deze uitspraken? Graag!