De campagne ‘Mijn tijd voor de zorg’ stopt binnenkort en daarmee ook mijn bijdrage hieraan. Heeft de campagne gebracht wat we hoopten? Heeft u een realistischer beeld van de zorg gekregen? Heeft u geleerd van de verhalen uit de zorg?

Ik heb in ieder geval wel veel geleerd; het schrijven van blogs, deze voordragen en ik ben zelfs live op TV in debat gegaan. Een hele ervaring. Maar ik ben vooral trots. Trots om een ambassadeur te mogen zijn voor de zorg en te mogen laten zien wat er allemaal gebeurt. Fijne en mooie dingen, maar ook de dingen waar ik tegen aan loop als manager.

De toekomst
Wat brengt de toekomst voor de zorg? Stoppen de negatieve verhalen over slechte zorg en boventallige managers of moeten wij daar maar ‘gewoon’ aan wennen? Komt het hart weer terug in de zorg? Kun je als zorgverlener weer trots zijn op je werk? En komen ze er echt, die 12.000 extra werknemers? Wie zal het zeggen?

Één ding is zeker: de zorg zal er zeker heel anders uit zien. We moeten ons voorbereiden op een toekomst waarbij de ‘regie bij de bewoner’ ligt. Het klinkt simpel, maar de gevolgen zijn ingrijpend. Van een situatie waarin de bewoner de ontvanger is van zorg, gaan we naar een situatie waarin de bewoner écht klant is. Die soms niet spontaan aan kan geven wat zijn zorgbehoefte is, maar waarin de zorgverlener moet ‘ondernemen’ om in te spelen op die mogelijke behoeften. Dit betekent in gesprek gaan met cliënten om wensen te bepalen of te bevragen.

En mijn eigen toekomst?
Blijf ik altijd manager of komt het nog zover dat ik als zorgcoach aan de slag mag? Gaat die droom in vervulling? Als zorgcoach zou ik het contact willen begeleiden tussen verzorgenden en bewoners.

Wie zegt het me? Ik hoop in ieder geval dat ik en vele anderen met mij bewaard blijven voor de zorg! Hoe dan ook, want die mensen zijn nodig! Deze campagne stopt, maar ik verdwijn niet van het web; je kunt me blijven volgen op www.managerzorgvertelt, LinkedIn of Twitter!

Op dit moment volg ik een training ‘Bezield Leiderschap’ en weer word ik me bewust dat ieder mens zijn eigen leider, zijn eigen manager is. Volg jij je hart in je persoonlijk leven? Vaar jij je eigen koers?

Ben jij een manager op en van je werk? Werk je volgens de visie en missie van je organisatie? Of heb je er geen idee van en voer je ‘slechts’ orders van je leidinggevende uit? Wat merken bewoners of patiënten hiervan?

Wanneer écht iedereen vanuit de visie van de organisatie werkt……..hoeveel of juist hoe weinig leiders heb je dan nodig? Ik ben nieuwsgierig naar je mening of je visie hierop!

Als je alleen maar focust op negatieve verhalen moet je je zorgen maken. Dat doe ik ook wel eens hoor, eerlijk is eerlijk. Over stagiaires die dingen moeten doen die ze nog niet mogen, over ouderenmishandeling en over verpleeghuizen die onder verscherpt toezicht staan. Toch blijf ik me verzetten tegen alle negativiteit. Er zijn nog zoveel leuke en goede dingen, als je er maar op let!

Op dit moment ben ik een boek aan het lezen over Mindful@work. Het is een manier om los te komen van belemmerende patronen bij jezelf en in het werk en hoe je jou persoonlijke waarden kunt (her)ontdekken en integreren in je werk. Het is echt mogelijk om een andere werkethiek in te voeren. Moeilijk? Nee, ik kan het je aanraden. Doen! Hier een voorbeeld…

Afgelopen week was het bij ons in het Wooncentrum keihard werken. We bestonden 10 jaar en dat werd gevierd! Naast het gewone werk hadden we een echte feestweek, met een koor, een diner en als slot een ontbijt met de hele wijk. Het is zo geweldig om bewoners gelukkig te maken dat je niet eens merkt dat je bijna de dubbele uren werkt.

Mindfulness op het werk is dus echt mogelijk. Door even te stoppen met vergaderen of met rennen over de gang, te ontspannen en om je heen te kijken zodat je ziet dat werken in de zorg ook gewoon leuk is. Wil je meer weten, kom dan maar eens praten, dan help ik je. Het maakt je leven er een stuk leuker op!

Ik weet het niet meer hoor. Wat een tegenstrijdige berichten hoor en lees je toch. In het najaar van 2009 zijn we gestart met deze campagne om een realistisch beeld van de zorg te laten zien. Omdat veel mensen niet weten wat er zich afspeelt. We willen laten zien dat werken in de zorg leuk, maar ook lastig is. En dat we met z’n allen voor een aantal grote uitdagingen en keuzes staan.

Hoe zit het nou?
De ouderen- en thuiszorg is een geliefd gespreksonderwerp. Tijdens de verkiezingen maar ook nu nog. Houdt u het nog allemaal bij? 12.000 extra verzorgenden en verpleegkundigen, 850 miljoen euro om de kwaliteit te verhogen en nu weer 10 miljoen om ouderenmishandeling tegen te gaan. Aan de andere kant hoort u over bezuinigingen; scheiden van wonen en zorg en het uitkleden van de AWBZ.

En dan de verhalen op radio en tv; misstanden, stagiaires die door hun ervaringen tijdens stages niet kiezen voor de ouderenzorg, arbeidsmarktproblematiek in de toekomst. Ook op internet staan de meest vreselijke verhalen. Trouwens…heeft u het al gelezen? De manifestatie van de ‘dwaze kinderen’? Elke eerste zaterdag van de maand hebben zij protestacties tegen de slechte ouderenzorg.

In gesprek gaan
Moeten we niet stoppen met roepen en de discussie echt gaan voeren? Om te zorgen dat de kwaliteit van de ouderen- en thuiszorg de komende jaren goed blijft? Niet op basis van aannames of incidenten, maar kijkend naar de realiteit waarin het draait om medewerkers en cliënten. Want, laten we eerlijk zijn, wij leveren toch niet alleen slechte zorg?

Praat mee!
De V&VN is de discussie aangegaan. Zij praat met kleine groepen medewerkers in de zorg. Wat heb je de afgelopen 10 jaar zien veranderen en hoe verwacht je dat het er in 2020 uitziet? Doe mee, meld je aan.

En ik?
Ik wil graag wat betekenen voor de zorg aan ouderen in Nederland, voor nu en in de toekomst! Maar waar moet ik beginnen??

Afgelopen week heb ik veel nagedacht over mijn dood. Als het voor mij ‘zover’ zou zijn, wat zou ik doen en hoe zou ik me voelen? Wees gerust, ik ben niet levensmoe en er is, voor zover ik weet, niets ernstigs met me aan de hand. Ik voel me hartstikke gezond en gelukkig en ik hoop dat nog heel lang te blijven!

Maar in mijn vestiging sprak ik met een 97-jarige vrouw. Ik bezocht haar omdat ik hoorde dat ze al een tijdje niet in orde is. Wat er precies aan scheelt, weet ik niet, maar ze is de laatste tijd erg verzwakt. Ze werd ook direct wakker toen ik naast haar bed ging zitten.

“Het is klaar Gerda, afgelopen. Ik ben moe en ga dood. De dokter vraagt steeds aan me of ik bang ben om dood te gaan. Maar weet je, ik hoef niet bang te zijn, ik word geholpen met doodgaan. Ik kan uit het diepste van mijn hart zeggen dat ik geloof in God en het na mijn dood heel goed zal hebben.”

Ik heb haar leren kennen als een heel optimistische vrouw, die heel mooi vertelt over haar leven, waarin ze veel heeft meegemaakt. Haar verhalen raakten mij altijd diep. En ook dit gesprek weer…

Openlijk praten over de dood, maar ook over haar gekke schoonzoon die haar altijd aan het lachen maakt en de kleinkinderen waar ze gek op is. En over haar wekelijkse kaartmiddag in het Grand Café. Nu zelfs het kaarten niet meer lukt, geeft ze de moed op. ‘Ik heb al zo veel moeten inleveren’ vertelt ze me.

Bij het afscheid pakte ze mijn hand en nam ook écht afscheid van me met lieve woorden en een zachte blik en kuste mijn hand. Op de gang voelde ik mijn ogen prikken en zuchtte een paar keer diep. Ik hoop haar toch nog een keer te mogen bezoeken.

Wat een prachtvrouw!