De beste manier om een olifant op te eten is nog steeds hapje voor hapje. Maar hoe? Wat is het voorgerecht en wat bewaar je als toetje? Afgelopen week stond er weer eens een complete olifant op mijn menu…

Dit jaar wordt namelijk een belangrijk jaar voor mij én voor het wooncentrum waar ik werk. We staan voor een grote verandering. Van een redelijk traditioneel wooncentrum gaan we naar een centrum van waaruit én waarbinnen we zorg, behandeling, woonkwaliteit en service gaan bieden. Binnen en buitenshuis dus. Een hele uitdaging, dat is zeker! En wanneer het allemaal klaar is hebben we een nóg beter en mooier centrum dan nu. Eind 2009 heb ik me hier samen met collega’s op voorbereid en toen al heb ik de dingen die aandacht vragen bij elkaar gesprokkeld. Toen ik deze punten echter afgelopen week in een plan zette, werd ik ineens heel onrustig. En dat gebeurt me niet gauw.

Allerlei vragen schoten door mijn hoofd…. Hoe ga ik dit allemaal regelen? Wie heb ik daar voor nodig? Wanneer moet ik dat doen en oh jee, daar heb ik toch helemaal geen budget voor? Ik kwam er deze keer zelf niet uit; ja ja, zelfs een manager heeft dat wel eens.

Gelukkig zijn er op die momenten mensen met wie ik kan sparren. Dit is onmisbaar voor mij; een ander ontmoeten, mijn verhaal doen, ervaringen uitwisselen en nieuwe inzichten opdoen. Dan ga ik écht de diepte in en kom ik buiten alle zakelijke vraagstukken om ook regelmatig mezelf tegen.

Want af en toe is het wel eens lastig: als manager sta je soms best heel alleen. Alsof je altijd àlle wijsheid in pacht hebt. Regelmatig sparren helpt mij dan enorm en ook nu weer heb ik die dikke olifant in hapklare brokken verdeeld en kan ik weer verder.

Afgelopen week trof ik vroeg in de ochtend een bewoner bij het koffiezetapparaat in ons restaurant. Op mijn vraag, ‘hoe gaat het met u?’, kreeg ik het sociaal wenselijke antwoord ‘goed’. Opnieuw vroeg ik ‘hoe gaat het echt met u?’ Ik zag tranen in zijn ogen opwellen en hij zei dat hij het moeilijk had. Dat hij vorige week ook al had zitten huilen bij iemand van het WMO-loket. Dat wist ik, maar dat zei ik niet.

Samen gingen we naar mijn kantoor aan mijn tafel zitten. Hij begon al snel te praten…

“Mijn kinderen laten me in de steek. Mijn zoon heeft na een beroerte moeite met praten en kan niet vaak komen. En m’n dochter komt nauwelijks meer. Als ik bel om te vragen of ze langs wil komen, zegt ze dat ik het toch goed heb in het tehuis. Dat ze echt niet vaker kan komen. En haar zoon, mijn kleinzoon bezoekt me ook steeds minder. Ik pas al op hem vanaf zijn geboorte, elke woensdagmiddag, omdat mijn dochter werkt. En nu is hij 11 jaar, zit op voetbal en komt af en toe heel kort langs. Waarom neemt hij mij niet mee naar het voetbalveld? Dat kan toch makkelijk?”

En ik?

Ik luisterde, legde mijn hand op zijn been, knikte op het juiste moment … Ik zei af en toe wat tegen hem, hielp hem zijn emoties te uiten en hielp hem daardoor een beetje meer in balans te komen. Na drie kwartier gingen we uit elkaar. Ik vroeg of hij alsjeblieft, als hij nog eens wilde praten, bij mij binnen wil lopen. Hij gaf me een zoen en met verstikte stem zei hij, graag!

En ik?

Ik haalde nog een kopje cappuccino en ben nog even stil in gedachten verzonken aan mijn tafel blijven zitten.

Wilt u meer lezen over eenzaamheid, klik hier.

Wie zit er nu te wachten op een vastgoeddag? Hoe verzinnen ze het in de eerste week van het nieuwe jaar? En wat moet ik met vastgoed? U leest het, ik zag dit niet zo zitten, maar op donderdag 7 januari was het zover. Ik had een vastgoeddag bij onze stichting. Ook onderstaande agenda bracht mij niet direct in een jubelstemming:

• Actualiteiten in de zorg in relatie tot het strategisch vastgoedplan;
• Vastgoed in de zorg;
• Wet- en regelgeving en rekenen.

Pfff… ik had dus rekening gehouden met een saaie dag…
Wat kan een mens bevooroordeeld zijn.

Op de dag zelf werd ik echter volledig meegesleurd in deze materie, niet alleen door het onderwerp, maar ook door de opzet van de dag. Het was interessant en heb dan ook veel geleerd.

Als alles loopt zoals gepland, verandert de financiering van het vastgoed per 2011 in de zorg. We krijgen dan een bedrag per productiedag (lees ligdag) waar we àlles mee moeten doen; zorg en diensten bieden én goed investeren in je gebouwen en apparatuur. Dit in plaats van een vast bedrag dat we nu krijgen voor vastgoed en een nacalculatie als we hier teveel aan hebben uitgegeven. Voor meer informatie klik hier.

Het deed me goed om te horen dat deze maatregelen niet alléén als bezuiniging getroffen worden, maar dat deze óók bedoeld is om de positie van de bewoners te versterken. Zorg- en woonvoorzieningen moeten namelijk aansluiten bij de behoeften van de mensen die er gebruik van maken. En zo leidt deze marktwerking tot klantgerichtheid.

Maar, naast deze positieve punten blijft het natuurlijk ook een bezuiniging. En hiermee loopt elke zorgorganisatie nóg meer ondernemingsrisico dan voorheen. Maar ik raak steeds meer gewend aan de rol van ondernemer.

Eerlijk is eerlijk, het onderwerp vastgoed behoort dus toch tot de taken van een manager en is dus wél interessant. Ik heb mijn oordeel dan ook bijgesteld: achteraf weliswaar, maar zéker niet te laat. Een manager is tenslotte ook maar een mens, toch?