Afgelopen week kwam ik een bewoonster tegen die ik al langere tijd niet gezien had. Ik vroeg haar hoe het ging. Haar gezicht betrok…

“Ach Gerda, ik vind er niets meer aan. Ik ben kortademig, heb pijn op de borst en ben erg snel moe. De huisarts stuurde me door naar de cardioloog en die wil me twee dagen opnemen in het ziekenhuis om allerlei onderzoeken te doen. Ik zie dat helemaal niet zitten; ik ben 94 jaar en ik wil liever gewoon afwachten tot ik gehaald wordt. Ik ben het leven soms zo moe. Maar de arts en vooral mijn zoon dringen erg aan. Hij zegt: “moeder, wij willen je nog niet missen.” En dan houd ik mijn mond maar.”

Wat is dat toch?
Ik hoor dit zo vaak. Dwingen wij onze ouders om te blijven leven, omdat wij hen nog niet kunnen missen? Zijn dat persoonlijke emoties die we uit de weg gaan? Of komt het moment niet uit om hen te laten gaan?

Ik heb het aan den lijve ondervonden. Ik werd midden in nacht gebeld door het ziekenhuis; het ging slecht met mijn moeder. Ik trof haar aan in een subcoma, doordat haar suiker helemaal ontregeld was. Dit was de laatste tijd al vaker gebeurd. Ik reageerde emotioneel en stelde allerlei vragen. Hebben jullie dit en dat al gedaan en is er echt niets meer aan te doen? Ik kon haar toch niet zo maar laten gaan…? Toen ik rustig bij haar ging zitten, kon ik me beter in haar situatie verplaatsen en kwam ik tot inkeer. Ik ben bij haar gebleven tot ze rustig is overleden.

Ik snap het dus helemaal. Toch wil ik iedereen vragen: “luister, naar je ouders, respecteer hun wens en zet je eigen emoties opzij. Het is echt niet gemakkelijk maar het kan.”

Waarom werk jij met allemaal opa’s en oma’s? Waarom is dat leuk werk? Waarom zitten die mensen in een stoel met wielen? Waarom kunnen ze niet lopen? Waarom kun jij wel lopen oma Gerda? Afgelopen weekend hadden wij onze kleinzoon van bijna 4 jaar te logeren. Hij zit duidelijk in de ‘waaromfase’. Maar niet alleen kleuters hebben daar last van, ik ook. 

Waarom?
Bij ons in de straat is een aantal nieuwe huurwoningen gebouwd. Ze zijn allemaal tegelijkertijd opgeleverd; óók het grote huis op de hoek, dat bovendien een lift heeft. Ik dacht al, daar komt vast iemand met een handicap wonen. Maar het duurde lang voordat uiteindelijk ook dát huis bewoond was. Ik sprak onlangs met de bewoonster die met haar invalide dochtertje voorbij wandelde. Ik vroeg waarom het zo lang geduurd heeft voordat zij in hun nieuwe huis konden wonen. En daar zakt je broek bijna van af…

Het huis moest eerst van de woningbouwcorporatie origineel gebouwd worden. Mét een standaard badkamer en een standaard toilet op de begane grond. Toen het huis opgeleverd werd, moest het vervolgens via de WMO compleet verbouwd worden, om het geschikt te maken voor het invalide dochtertje. Mét geld van de gemeente én niet van de woningbouwcorporatie.

Waarom is het huis niet direct geschikt gemaakt? Is dat géén geldverspilling?

Een paar dagen later sprak ik iemand die net ontslagen was na drie maanden in het ziekenhuis te hebben gelegen vanwege hartproblemen. Al jaren liep ze bij veel specialisten en nu blijkt ze een allergie van de smaakversterker en vervormer E621 te hebben, de zogenaamde vé-tsin. Toen ik op internet ging zoeken, schrok ik van alle informatie die ik tegen kwam; dit kan iedereen overkomen!

Waarom stoppen we in Nederland niet per direct met alle slechte toevoegingen aan ons eten en drinken? Kunnen we dan niet veel gezonder leven en dus als vanzelf bezuinigen op medische kosten? (Wilt u meer lezen over de E621, klik dan: http://e621-msg.hyves.nl/)

Waarom, waarom, waarom wilde ik ook al weer met onze minister-president praten?  Juist………. hierom, daarom, laat maar komen!

Je hoort het overal en het is waar… er moet bezuinigd worden. Maar hoe? Elke partij heeft er haar ideeën over en ik ook.

Houten, de gemeente waar ik werk, is de beste WMO stad van Nederland! Kiezen voor eigen verantwoordelijkheid is hier de sleutel tot succes geweest. Burgers nemen verantwoordelijkheid: voor zichzelf, hun familie, vrienden, de buurt en de stad.

Ik denk dat deze lijn door te trekken is naar de ouderenzorg. Het is tijd om de (in)formele netwerken in te zetten: familie, vrienden, buren, kennissen, maatschappelijke instellingen en de vrijwilligersorganisaties moeten dan óók zorgen voor de ouderen. En natuurlijk, daar waar nodig, is er professionele zorg, maar het moet niet zo vanzelfsprekend zijn.

Vaak is het zo dat bij een verhuizing naar een verzorgingshuis, de bewoner en de familie achterover leunen; de professionals regelen het wel. En het is toch van de zotte dat ik het volgende lees in de nieuwe zorgplannen:
- 2 x per week een half uurtje buiten wandelen met meneer X;
- 1x per maand kledingkast opruimen voor mevrouw Y;
- om ten slotte 3 x per week boodschappen te halen voor mevrouw Z in het winkeltje.

Waar zijn we dan mee bezig?
Wanneer ouderen thuis wonen doen familie, vrienden of buren dit gewoon. En is dat na een verhuizing naar een verzorgingshuis anders? Hoef je dan ook niet meer te betalen voor je maaltijden? Je beddengoed wordt gewassen, begeleiding naar tandarts of dokter wordt geregeld.

Is het zorgen en ondersteunen van ouderen in verzorgingshuizen dan alleen nog de verantwoordelijkheid van de AWBZ of de zorgverzekeringswet?

Ik denk van niet. We móéten bezuinigen, er moeten keuzes gemaakt worden. Ik zou de politiek willen vragen om de juiste fundamentele keuzes te maken. Daarnaast wil ik hen nog wel wat meer tips geven… het CIZ opheffen, het wachtgeld voor politici afschaffen, kiezen voor 25 verzorgenden aan het bed i.p.v. het salaris van Paul de Leeuw te betalen, minder tv zenders, bezuinigen op defensie, minder geld aan het buitenland geven, stoppen met gouden handdrukken en bonussen in de bankwereld.

Dit zijn wat kreten, over onderwerpen waar ik misschien niet alles over weet. Maar wat de zorg betreft; mag ik eens komen praten, meneer de president?

Dromen maakt een mens gelukkig en zorgt ervoor dat je in ontwikkeling blijft. Ik schreef vorige week over mijn droom; een zorgboerderij voor jong-dementerenden. En ook deze week oefenen we nog op ‘onze’ boerderij in les Villettes. Sinds twee jaar passen Caroline en ik op woonboerderijen van mensen die op vakantie gaan.

Ik kan het elke manager aanraden. Manager zijn is namelijk niet altijd gemakkelijk. Je hebt veel aan je hoofd, een grote verantwoordelijkheid en je maakt veel uren. Om dan een paar weken op een woonboerderij te ‘mogen’ zijn is een weelde. Met dieren bezig zijn. Geen klok. Alleen maar groen om je heen. Lichamelijk is het hard werken, maar voor de geest is het bijna meditatie.

Het vergt wel weer andere kwaliteiten
De ganzen verzorgen is bijvoorbeeld niet gemakkelijk , wanneer er twee aan het broeden zijn en de anderen echte waakhonden zijn. Kippen uit hun nachthok halen en naar de kippenweide brengen is een echte kunst, want die die krengen ontsnappen telkens weer . honden naar de hondenwei brengen en uitlaten. Katten aaien, knuffelen en eten geven. En ’s avonds moeten alle dieren weer veilig in hun hokken zijn , omdat er hier vaak vossen en everzwijnen rondlopen. Wil je live zien hoe dat in zijn werk gaat klik dan hier.

Het werken hier is dus compleet anders, maar de overeenkomsten zijn er ook nadrukkelijk. Verantwoordelijkheidsgevoel, hard werken en elke dag nieuwe dingen leren.

Zo weet ik nu dat:
- ganzen achteruit poepen. Altijd handig om te weten
- ook als het keihard regent, de dieren verzorgd moeten worden en niet alleen als de zon schijnt
- het weiland erg nat én glad is als het geregend heeft
- honden niet alleen maar lief zijn, maar ook vreselijk kunnen blaffen
- het koud is zonder verwarming in huis, dat je moet leren omgaan met een houtkachel
- Frans niet mijn taal is, ik zeg de hele dag: ‘Je ne sais pas’
- je nooit kunt uitslapen op een boerderij en dus ’s avonds doodop in je bed rolt.

Snapt u dat dit mijn droom is? Ik wel!