Afgelopen week sprak Marga mij aan en zei: “we zitten nog in de trein en reizen nog steeds met je mee”. Klik hier voor een eerder blog die ik schreef over deze reis.

Door de veranderingen in ons wooncentrum ben ik de komende tijd aanwezig bij alle teamvergaderingen van de afdelingen. Ik ben oprecht geïnteresseerd in wat er leeft bij de medewerkers en de volgende vragen razen door mijn hoofd:
• Wat is volgens jou nodig om onze bewoners zo optimaal mogelijk te ondersteunen?
• Hoe moet volgens jou het rooster er op dit moment uitzien om onze bewoners daadwerkelijk die ondersteuning te geven die past bij hun indicatie?
• Wanneer ben jij gelukkig in je werk? Hoe kan jij, onze organisatie of de overheid dit geluk vergroten?

Ik ben op de meest turbulente afdeling begonnen. Hier vielen als eerste de klappen van de nieuwe ZZP financiering. Er worden nu méér medewerkers ingezet tijdens piekuren en minder op de rustige momenten. Hierdoor zijn er veel halve diensten ontstaan. Parttimers hebben daardoor meer werkmomenten en zij vinden dit lastig te combineren met hun privéleven. ‘We zijn tenslotte niet voor niets parttimer!’ krijg ik veel te horen. Daarnaast is de afdeling uitgebreid met maar liefst 20 nieuwe bewoners en starten we op 1 juni met de proef ‘kleinschalig wonen’. Tot slot begint eveneens op 1 juni Maaike, hun nieuwe teammanager. Hectiek alom dus…..

Ik vind het fijn om te horen dat zij met mij meereizen in onze trein van verandering. En dit is een stoptrein. We stoppen, geven duidelijk stations aan en er is ruimte en tijd voor gesprekken om er aan te wennen. Maar ik weet dat het niet meevalt. Het einddoel is bekend, maar hoe we daar komen roept nog veel onrust op. Ik voel spanning en onrust, zie verdriet, boosheid of frustratie. Aan mijn vragen kwamen we helaas niet toe….

En ik snap het… de vaste grond raast onder je voeten door. En ondertussen raast ook in Den Haag die andere trein door, die sneltrein, en worden begrippen als ZZP en marktwerking uitgevonden! Zonder toetsing, zonder begrip…  Hulde aan ons kabinet!

Eind 2009. Wat was ik tevreden; mijn begroting voor 2010 was namelijk goedgekeurd! Maar afgelopen week keek ik met mijn leidinggevend team naar de cijfers van het eerste kwartaal en wat bleek: ‘we hebben de begroting overschreden, we geven te veel geld uit.’

Door de nieuwe financiering, gekoppeld aan de ZorgZwaartePakketten wist ik al dat 2010 geen vetpot zou worden. Maar dat dit nu al aan het begin van het jaar zichtbaar werd, daar schrok ik echt van. Avonden heb ik op de cijfers zitten blokken… Hebben we gekke dingen gedaan? Nee, echt niet!! Er zijn twee redenen voor deze kostenoverschrijdingen…

Ziektevervanging
Veel geld vliegt uit onze handen aan vervanging van ziekte. We hebben een flink aantal langdurige zieken, die vervangen moeten worden. En wanneer deze ziektes verband zouden houden met werk of er is veel kortdurend verzuim, dan kun je door te praten met de medewerkers heel wat bereiken. Maar als mensen ziektes hebben die niets met het werk zelf te maken hebben zoals een auto-ongeval, een hartoperatie, chemo behandelingen? Wat kun je dan?

ZZP gaat uit van gemiddelden
Ook kwam ik er achter dat er in de winkel, het restaurant en de receptie meer uren ingezet worden, dan dat er volgens de ZZP berekeningen beschikbaar zijn. En dat terwijl we hier weinig tot geen andere voorzieningen in de buurt hebben en de charme van ons pand ook zit in de verschillende organisaties die hier mede huurder zijn.

Maar nu, wat moet ik nu? Want het tekort moet uiteraard ingehaald worden…. Ik kan met alle medewerkers om de tafel gaan zitten op zoek naar ruimte en het maken van (pijnlijke) keuzes. Of ik kan de service die we bieden aan bewoners of gasten beperken tot het minimale. Ik weet het even niet…

Of zal ik net als Griekenland hulp zoeken bij de EU? Of zijn er andere oplossingen? Ik hoor het graag! Lees hier meer over tijd in de zorg.

Ik heb onder collega’s een klein onderzoekje uitgevoerd. Ik heb reacties gevraagd op de stelling:

Stoppen met regelgeving en controle kan de verschraling in de zorg niet meer redden!

Ik hoor graag ook úw reactie….
Ps: Klik op de foto om te vergroten en de reacties van mijn collega’s echt te kunnen lezen.

Hoe kan het dat de ene cliënt meer aandacht krijgt dan de andere? Omdat je het gedrag van de een beter kunt hebben dan van de ander? Omdat je iemand niet open tegemoet kunt treden, want ondertussen denk je: ‘Oh mevrouw zeurt alleen maar en blijft hangen in haar slachtofferrol. Hier kan ik niks mee.’ Of dit: ‘Meneer is zo bekakt, die denkt altijd dat hij beter is dan een ander? Dan doe ik het tóch nooit goed.’ Het komt voor, maar ik vind het niet kunnen.

Hoe kun je je eigen gedachten en gevoelens uitschakelen om iemand toch onbevooroordeeld te benaderen? Je kunt het jezelf eigen maken, ook al gaat het daarna nog wel eens mis met je gedachten.

Op dit moment volg ik een opleiding intuïtief coachen. En ik ben ervan overtuigd, dat als je vertrouwt op je intuïtie, je veel beter met mensen om kunt gaan, omdat je hen echt leert begrijpen. En dan heb ik het niet alleen over cliënten, maar ook over collega’s en natuurlijk ook jezelf…

Ik leer er namelijk echt ontzettend veel over mezelf. Wie ben ik, hoe kijk ik naar anderen? Luister ik écht als ik met mensen praat of oordeel ik zonder daar bij stil te staan? Ik zie nu meer dan voorheen. Ik zie mensen en ook de omgeving echt anders! En ik weet zeker; door jezelf goed te kennen en goed voor jezelf te zorgen kun je ook beter voor andere mensen zorgen.

Ik sluit af met voor mij de belangrijkste vraag: ‘Kun je jezelf accepteren zoals je bent?’

Dat vond ik nog het moeilijkste. Ik zie mezelf soms graag anders. Mooi slank bijvoorbeeld, minder chaotisch en wat rustiger in mijn hoofd. Maar ik durf te zeggen dat ik van mezelf hou, meestal dan!

Luister eens naar dit lied en hou van jezelf en dan… kun je veel meer van anderen houden! http://www.youtube.com/watch?v=yn22miUZqrA\