Ik dacht als volwassen vrouw toch alle kneepjes van het huishouden onder de knie te hebben. Wat had ik het mis…

Afgelopen week had ik aan het einde van de middag een receptie. En ik zag er na een dag werken behoorlijk verkreukt uit, vond ik. Maar de redding was nabij, want ik weet het een en ander van mijn bewoners. Mevrouw Y strijkt namelijk altijd de overhemden van haar buurman in ons wooncentrum. Dus ging ik haar een bezoekje brengen…

Een 98-jarige aan het werk zetten?
‘Mag ik u even iets vragen?’, was mijn openingszin toen ze de deur voor mij opende. ‘Natuurlijk Gerda, kom er in, gezellig’, kreeg ik als reactie. Binnengekomen begon mevrouw te stralen toen ik mijn vraag aan haar stelde. Ze stond direct op om naar haar badkamer te gaan en breed lachend kwam ze met de strijkplank en strijkbout terug. ‘Zal ik het voor u doen?’ vroeg ze. Dat vond ik echt te ver gaan. Deze 98-jarige dame liet ik toch niet mijn linnen blouse strijken?

Had ik het maar gedaan, dan had ik me niet zo’n kneus gevoeld…

Zij leert het me wel
Aangezien ik niet zo’n pietje precies ben, vloog de strijkbout over mijn linnen blouse. Als de ergste kreukels er maar uit zijn, dan ben ik tevreden. Maar niet dus. Haar ogen lieten mij geen seconde los en het commentaar was niet van de lucht. Het ging totaal niet. Haar tips gingen finaal langs mij heen, ik kreeg het bloedheet en het water drupte van mijn voorhoofd. Op een gegeven moment pakte ze, een zucht slakend, de strijkbout af en zei: ‘Ga jij maar zitten, dit wordt niets.’

Na 10 minuten kreeg ik mijn blouse terug. Hij zag er perfect uit!

De volgende dag hoorde ik haar onder de koffie zeggen tegen een paar andere bewoners dat ze mij had leren strijken, maar dat ze er niet veel vertrouwen in had dat ik er veel van geleerd had. En ik… ik was de laatste maanden stellig in de veronderstelling dat haar geheugen haar steeds meer in de steek liet.

Mijn lesje heb ik wel geleerd!!!

Komt het door de verkiezingen die we net achter de rug hebben? Of doordat het vormen van een coalitie van de ‘gewonnen’ partijen zo slecht gaat? Of omdat ik me zorgen maak over de gezondheidszorg in Nederland? Ik weet het niet, maar ik voel me machteloos…

Ik ben al 33 jaar werkzaam in de zorg en ik ga nog steeds met plezier naar mijn werk. Eerst als leerling ziekenverzorgende, later als EVV’er (Eerst Verantwoordelijk Verzorgende), als teamleider, afdelingshoofd en nu als vestigingsmanager. Zorgen voor ouderen en medewerkers zit mij in het bloed en ik weet dat ik, en velen met mij, hun stinkende best doen.

Wat een negativiteit
En toch laat ik me op dit moment meeslepen in alle commotie over de zorg aan ouderen. De verhalen in de media en op internet zijn zo negatief en zitten vol met emotie. Mishandeling, tijdgebrek en haastig werken. Geldgebrek, extra servicepakketten en zorgen over personeelstekorten. Maar een overschot aan managers die achter hun bureau zitten en geen verstand van zaken hebben. En bestuurders die met 4 ton vertrekken uit de zorg. Noem maar op, noem maar op.

Ik vind het verschrikkelijk.

Er is ook zo veel goeds te vertellen
Ziet dan niemand dat er ook hele goede dingen gebeuren in de zorg? Dat ouderen genieten van de contacten met andere bewoners en van de vele activiteiten? Dat verzorgenden zich écht verdiepen in de belevingswereld van de bewoners en hen veel warmte en liefde geven? Dat het niet alleen kommer en kwel is? Jij, mijn lezer, weet dit vast wél wanneer je deze site regelmatig bezoekt. Doe mij een groot plezier en noem deze website wanneer je in je omgeving weer eens hoort wat er allemaal mis is in de zorg.

Mijn mededagboekschrijvers en ik geven namelijk een tegengeluid….

Help mee, want ik word er op dit moment machteloos en verdrietig van!

Vorige week was ik bij een teamoverleg van één van onze afdelingen. Ik hoorde Anja zeggen: “we moeten eens ophouden met zeggen dat we het druk hebben, zowel naar bewoners als collega’s…….daar wordt niemand vrolijk van!”

Vrijwel meteen dacht ik aan het rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP). Ik las daarin dat twee op de vijf ouderen in verpleeg- en verzorgingshuizen vindt dat het personeel te haastig werkt. Ik vind dat veel. En vind dit erg. Hoe kan het anders?

Ligt dit aan de hoge werkdruk? Of aan ons zelf?
Jaren heb ik doorgebracht op de werkvloer en met de bewoners gewerkt. Ook in ‘mijn’ tijd was er al personeelsgebrek. Hadden we het druk. Tegenwoordig is het erger, zeker met alle bureaucratie. Natuurlijk hebben we veel te doen, maar om dat nu haastig te doen.

Ben jij je altijd bewust wat je uitstraalt? Als je een bewoner gaat wassen en je hebt 30 minuten, kun je dan in die tijd rustig je werk doen en de bewoner die 30 minuten ECHT helemaal geven? Of ben je misschien in je hoofd al met iets anders bezig? Je aandacht bij het hier en nu houden; het is ‘gewoon’ te leren. Niet alleen maar rennen, vliegen, vallen, duiken en weer doorgaan! Je kunt meer uit je zelf halen; je eigen kwaliteit verhogen. Door aandachtige reflectie, door meditatie-, yoga- en ademhalingoefeningen energie en ruimte vrij laten komen. Zo kun je als zorgverlener optimaal in de zorg functioneren. Met volle aandacht voor wat er nu is! En wie er nu is!

Willen zorgmedewerkers hun werkdruk zelf de baas worden? Of wachten ze tot de politiek met bakken geld komt? Ik hoor graag je mening…

En ik?
Ik zou eigenlijk nog wel meer Anja’s willen!

3 juni 2010, 20.5 uur. Max peilt de stemming op Nederland 2; burgers debatteren met politici. Ik mocht in debat met Fleur Agema van de PVV. Wat was het jammer dat we elkaar niet ‘verstonden’. Want eigenlijk willen we precies hetzelfde met de zorg in Nederland; meer personeel en meer kwaliteit in de zorg. Kwam dit door mijn openingszin? Dat ik niet op de PVV ging stemmen omdat ik het niet geloof? Hoe gaan ze hun beloften waarmaken? Of kwam het simpelweg omdat ik een manager ben? Want na de uitzending sprak ik even met haar na.

“Managers moeten terug naar de werkvloer, met behoud van salaris, dus daar hoeft u zich geen zorgen over te maken”, aldus Fleur Agema.

Nou daar maak ik me ook geen zorgen om; mijn salaris komt niet eens in de buurt van de beruchte Balkenende norm. Maar ik maak we wel zorgen of politici wel echt begrijpen hoe het er op de werkvloer uitziet!

Managers niet meer nodig?
Wie is dan de scharnierfunctie tussen de Raad van Bestuur en de medewerkers? Wie zorgt dan dat alles loopt? Wie motiveert keer op keer de medewerkers als de zorg weer eens negatief in de media komt? En wie zorgt er voor voldoende gekwalificeerde medewerkers binnen onze organisatie? Medewerkers die met hart en ziel werken in de zorg en niet de werklozen die het opgedrongen krijgen om te gaan werken in de zorg. Wie houd ze vast, die gekwalificeerde zorgmedewerkers zien die het niet meer zien zitten en kiezen voor een ander vak.

En ik moet ook een ander vak kiezen? Politici, kijk toch eens hoe het écht werkt in de zorg en kom dan met oplossingen. Ik hoop dat u, mijn lezer, het onderscheid tussen loze beloften en realiteit nog kunt maken en morgen stemt op die partij die niet alleen het beste voor heeft met de zorg, maar ook de realiteit van de praktijk snapt.

Sinds ik weet dat ik mag deelnemen aan het debat dat op donderdagavond 3 juni bij omroep Max (wordt uitgezonden om 20.50 uur op Ned 2… Kijken dus!) , praat ik er veel over met collega’s en bewoners in het Wooncentrum waar ik werk. Want… hoe is het stemgedrag in de zorgorganisaties?

Veel collega’s zijn ‘in’ voor de SP en PVV. Beide partijen hebben het beste voor met de zorg voor ouderen en voor het zorgpersoneel. Zij beloven meer personeel en meer salaris… Te gek, bijna. Bijna, zeg ik dan, want ik geloof niet dat ze dat kunnen waarmaken. Is wat zij beloven echt te realiseren? Of passen ze, wanneer ze mee mogen doen in een coalitie, hun programma aan? Of, als ze niet in de coalitie komen, blijven ze de hele regeerperiode vechten tegen de bierkaai?

Met bewoners praat ik er ook over en vraag hen waarop zij hun keuze baseren. Dit verschilt nogal van het stemgedrag van de medewerkers. 80% van de bewoners stemt uit vertrouwen op HUN partij. Wie heeft het vertrouwen gewonnen? Wie is gelijkmatig van karakter en wat straalt de partij uit? Dit is voor velen belangrijker dan het programma.

“Weet je nog hoe goed Dries van Agt was en Ruud Lubbers?” vertellen ze.

“Ik stem gewoon op het CDA op Balkenende. Dan komt het allemaal goed!”

“Niet op de Partij Van De Armoe stemmen hoor!”, dwingt een mevrouw mij bijna!

 En ik??
Ach… ik weet het nog steeds niet. Verkiezingstaal in campagnetijd vind ik voornamelijk zieltjes winnen om te scoren.

En dan??
Afwachten. Ik blijf wel bezorgd over de toekomst van de zorg. Als ik lees dat men het wettelijke recht op zorg wil wegschrappen, schrik ik daar erg van!