Bij het lezen van het artikel; “Als je ouders niet meer voor zichzelf kunnen zorgen” in de Libelle kwamen de herinneringen weer naar boven………

Ik weet het nog goed, mijn vader overleed zeer onverwachts toen ik 35 jaar was. Vanaf dat moment was ik niet meer ‘zomaar’ een jong volwassene, maar werd ik mantelzorger. Mijn toch al kwetsbare moeder kon de dood van mijn vader niet aan en werd steeds afhankelijker van anderen. Ik werkte in de zorg en nam als vanzelfsprekend het grootste gedeelte van de zorg voor haar op me. Ik heb, samen met mijn broers en zussen, 5 jaar mantelzorger mogen zijn.

Deze ervaring heeft mij uiteraard gevormd. Tijdens, maar ook na die periode zag ik wat er allemaal bij komt kijken om de zorg voor je naaste goed geregeld te krijgen. Bureaucratie, onvriendelijke mensen aan de telefoon, wachtlijsten en wel tien verschillende medewerkers per week in huis. En dan het moment bepalen dat je moeder moet verhuizen… Uiteraard namen wij dat besluit samen, maar toch ervaarde mijn moeder het als dwang en daar had ze gelijk in……het kon echt niet meer. IK kon echt niet meer, naast mijn fulltime baan.

Ben jij je daar bewust van als verzorgende? Dat familieleden zich schuldig voelen over het feit dat ze één van hun ouders in een verzorgingshuis ‘opbergen?’ Zo voelt dat soms bij hen. Zo voelde dat in ieder geval bij mij. Klagen ze misschien daardoor veel over de zorg, uit schuldgevoel? Of trekken ze zich terug, omdat ze medewerkers niet voor de voeten willen lopen? Ben jij je bewust van het feit dat bewoners soms onder dwang zijn verhuisd? Dat ze hun eigen huis en omgeving erg missen en veel spullen kwijt zijn, weggegooid door de kinderen?

Praat eens over dit onderwerp met collega’s die ook ervaringsdeskundigen zijn. En misschien wil je deze gesprekken of discussies delen op deze website. Ik ben er benieuwd naar.

De zorg spreekt veel mensen aan, ook diegenen die er nog niet veel mee te maken hebben gehad. Is dat de angst voor je eigen toekomst? Internet maakt reageren op nieuws heel gemakkelijk en het is fijn om je mening kwijt te kunnen. Maar waar is de nuance?

Voor werkers in de zorg is het vaak kwetsend en demotiverend om te lezen dat veel mensen vinden dat de zorg niet deugt. Er wordt met regelmaat geschreven over de verpleging die ouderen niet naar het toilet willen brengen, stelen, ouderen mishandelen én niet netjes te woord staan. Ik zal niet zeggen dat dit nooit voorkomt, maar ik durf te stellen dat het geen dagelijks gebeuren is en dat, áls het voorkomt, er direct toezicht moet komen.

Nuance?
Zelf word ik ook wel eens moedeloos van alle negatieve verhalen over managers; te hoge salarissen, bonussen, geen verstand van de zorg hebben en ik weet niet meer wat.

Maar vandaag werd ik echt even verdrietig! Op nujij.nl las ik in een forum de vele reacties op het artikel ‘zorginstellingen brengen teveel in rekening’. Natuurlijk vind ik het ook geen goede zaak dat er gerommeld wordt met eigen bijdrages op AWBZ voorzieningen, maar ook hier was de nuance ver te zoeken.

Ineens las ik iets over mijzelf, over een eerder geschreven blog op deze site daar schreef iemand, dat het belachelijk was dat een 98-jarige vrouw de strijkplank en strijkbout uit de badkamer moest halen en het strijken zelfs nog voor moest doen. Hoe slecht kan het zijn…

Even was ik van slag…..maar al snel dacht ik: ’laat maar kletsen’. Ik weet wel beter! De mevrouw genoot er volop van; extra aandacht en haar zelfvertrouwen had een flinke sprong omhoog gemaakt! Ik ga me toch niet druk maken over meningen van mensen die mij niet eens kennen!

Ik hoop dat veel werkenden in de zorg ook zo kunnen denken. Als jij weet dat je alles inzet voor de ouderen waar je voor zorgt, houd dat dan voor ogen… dan blijf je gemotiveerd en werk je met plezier!!.

20 augustus 2008 sprak Bert van Marwijk zijn missie uit: ‘We hebben als team een missie en dat is over twee jaar het WK winnen!’ Van Marwijk heeft zijn statement over de missie kunnen omzetten in concrete activiteiten zodat de spelers zijn ideeën, tot hun persoonlijke ideeën hebben gemaakt. Mede daardoor geloofden zij in zichzelf én in het team. En dit gaf kracht!

Zorgorganisaties hebben ook een missie
Die van Warande is:

‘Staan voor zekerheid van professionele aandacht. Bieden van hoogwaardige zorg en woonkwaliteit, ondersteunt en stimuleert ouderen om binnen hun mogelijkheden actief te blijven.’

Ook wij doen ons best om de missie om te zetten in concrete activiteiten om te zorgen dat, net als bij van Marwijk, ‘onze spelers’ zich persoonlijk vinden in de missie en er vol voor gaan, persoonlijk én als team.

Hoe gedraag je je naar die missie?
Toch weet ik, als ik eerlijk ben, bijna zeker, dat als ik morgen medewerkers vraag naar de missie van Warande dat er velen zijn die het niet weten te benoemen. Dat is jammer, want weet iedereen wat Warande wil uitstralen? Dat we goede zorg willen leveren en tevreden bewoners willen is niet zo moeilijk. Maar hoe draag je dat uit in je houding, je bejegening naar bewoners en collega’s? Hoe zorg je ervoor dat de bewoners de eigen regie weten vast te houden over hun eigen leven en zo lang als mogelijk zelf blijven doen wat ze nog kunnen? Kom je ‘gewoon’ een appartement binnen, omdat je al een goede band hebt met de bewoner of blijf je respectvol aanbellen en wachten tot de bewoner zegt dat je binnen mag komen?

Ik ben geïnspireerd om daar met ‘mijn’ spelers mee aan de slag te gaan…..

En…….. Ondanks de grote teleurstelling met de uitslag 0-1 voor Spanje is de missie wel volbracht……dit elftal heeft Nederland in een buitengewone sfeer gebracht. Een feeststemming die bevolkingsgroepen verbond!!

Weet jij wat de missie is van de organisatie waar jij werkt?

Deze dagen werken we in ons wooncentrum met het meest belangrijke protocol …….het hitteprotocol. In 2006 bleek tijdens de conferentie “De hitte de baas” veel vraag te zijn voor een nationaal actieplan. Het ministerie van VWS nam het voortouw om te komen tot een nationaal hitteplan voor heel Nederland. In veel zorgorganisaties is dat plan van maar liefst 38 pagina’s ‘vertaald’  in een meer compact plan, in een hitteprotocol.

De overheid geeft aan dat na een periode van vijf dagen van 27 graden of hoger het hitteprotocol in moet gaan. Ik mag toch hopen dat andere zorgorganisaties niet zo lang wachten tot zij in actie komen, wij doen dat in ieder geval niet.

Waarschuwen
Woensdag, tijdens onze maandelijkse koffiebijeenkomst met bewoners, is de warmte ook hét onderwerp van gesprek. Veel bewoners hebben luchtige kleren aan, al zie ik her en der nog wel mensen met vestjes zitten. De zon is heerlijk, maar ik waarschuw er ook voor. Het brengt namelijk risico’s met zich mee voor ouderen en mensen met hart- en longaandoeningen. Maar tijdens mijn verhaal zag ik vanuit mijn ooghoek dat toch enkele bewoners het aandurfden om hun vest uit te doen. En dan moet ik wel glimlachen….

Zorgen
Ook zorgen we goed voor de medewerkers; we hebben meer vakantiekrachten dan vorig jaar, zodat er meerdere kortere pauzes genomen kunnen worden. Zij nemen de vaste medewerkers veel werk uit handen en dat maakt dat werkzaamheden goed aangepast kunnen worden. “Alle hens aan dek” is onze leus tijdens de vakantieperiode! Teammanagers, secretaresse, huismeester, receptiemedewerkers en huishoudelijke hulpen, iedereen helpt mee en denkt ‘out of the box’ in de zomer. Ook ik doe vrolijk mee, witte jas aan en werken alsof ik nooit van de werkvloer afgeweest ben. En ik vind het nog leuk ook!