Langzaam schuifelt een oudere man door de hal van Schalkweide. Stok in de ene en oproepkaart in de andere hand. Onze paden kruisen. Ik houd in en vraag aan mijnheer of hij gaat stemmen. “Het is mijn plicht”, antwoordt hij terwijl zijn ogen zoeken waar hij naar toe moet. Duidelijk een man met een missie. Het is erg druk in de hal en ik besluit even de tijd te nemen om alles gade te slaan.

Ik denk terug aan mijn eerste verkiezingsherinneringen. Ik was 6 of 7. Een klein dorpje in Zuid-Holland midden jaren ’60 van de vorige eeuw. Toen was de politiek nog overzichtelijk. Het CDA bestond nog niet en als je katholiek was stemde je KVP. Er werd gestemd in de gymzaal van onze school. Ik dacht dat alleen de katholieken in onze gymzaal mochten stemmen maar toen ik de vrouw van de slager zag, begreep ik dat het hele dorp hier kwam stemmen. Ook zag ik dat de vader van een meisje uit de klas nu wel kwam stemmen. Het hele dorp wist dat hij het de vorige keer niet had gedaan en daarom een boete van 5 gulden had gekregen.
Met een vriendje leunde ik tegen het hek. Tegen iedereen riepen we ‘Kies KVP’. In ons dorp waren er nog nauwelijks mensen met een televisie. Ik sluit achteraf gezien niet uit dat onze oproep de enige poging tot kiezersbeïnvloeding was. Niet dat het wat uitmaakte, want alle protestanten in ons dorp stemden CHU.

Wanneer ik naar de trap loop, zie ik de man weer aan komen schuifelen. Ik wacht even op hem en vraag of het gelukt is. Hij kijkt me wat geheimzinnig aan en buigt z’n hoofd naar mijn oor. “Ik heb me hele leven al KVP gestemd dus nu ook”, fluistert hij me geheimzinnig toe. Hij schuifelt alweer verder en ik blijf enigszins verward achter.

Hans Groenendijk
lid Raad van Bestuur Stichting Sint Jacob in Zuid-Kennemerland