Verhuizingen kosten vijf jaar van een mensenleven, heb ik me laten vertellen. Ik hoop dat de schade bij ons het komende jaar beperkt blijft. We pakken ons vrij verhuurbare aanleuncomplex met 94 tweekamerappartementen  rigoureus aan en verbouwen het – zoals dat zo mooi heet – levensloopbestendig. Ouderen kunnen er dan tot de laatste levensfase comfortabel blijven wonen.

Zo maken we sanitaire ruimten toegankelijk voor rolstoelen en tilliften. Ook voorzien we het gebouw van moderne snufjes. We beantwoorden daarmee aan de nieuwste norm van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport: in 2011 moet in zorgcentra circa 50 m2 beschikbaar zijn voor ouderen. Een prachtig vooruitzicht, dat lang op zich heeft laten wachten. Gelukkig gaat het nu echt gebeuren.

Onze bewoners maken een emotionele periode door. De afgelopen weken stonden in het teken van de verbouwingsvoorbereidingen. De helft van het pand is leeg, bewoners zijn verhuisd naar eenzelfde deel van het gebouw. Een enorme operatie, zorgvuldig begeleid door Mileen en Riana, onze toppers van dit project. Vooral de persoonlijke aandacht die zij ouderen bieden, zorgde voor rust in een hectische tijd.

En ja: hoe zorgvuldig we ook communiceren, ouderen kunnen het niet laten bananendozen te halen bij de kruidenier. Die vullen ze vervolgens helemaal met hun eigen spullen. Een heidens karwei, ook voor de verhuizers! De mannen – die een prachtig verhuissysteem hebben – waren volledig van slag. ‘Wat proppen mensen toch veel spullen in hun appartement’, zei één van hen verontwaardigd. Het allerleukst vond ik de opmerking dat de uitgepakte spullen niet in de andere flat pasten. Een appartement van precies dezelfde omvang. Ik kan een glimlach dan niet onderdrukken…

Met de oliebollen net achter de kiezen, hobbelend van de ene naar de andere nieuwjaarsreceptie, rijst bij mij de vraag: Waarom dit ritueel? Aan het eind van het jaar heb ik altijd sterk de behoefte te reflecteren op wat is geweest. En bij zo’n nieuw jaar neem ik me voor alles anders en beter te gaan doen. ‘Was het oude dan niet goed?’, vraag ik me af.

Neem nou de invoering van de ZZP per 1 januari. Wie – bij zijn volle verstand – verzint zoiets? ‘Vast een ambtenaar van achter zijn bureau’, was mijn eerste reactie. Moeten we met de stopwatch gaan klokken, hulpvragen weigeren en nog harder gaan lopen? We komen al personeel tekort.

Op enig begrip van mijn teamleden en onze cliëntenraad hoefde ik zeker niet te rekenen bij de lancering van het regeringsplan in 2009. Er ontstond veel weerstand en gemopper in het veld. Mensen gaan de zorg in, omdat ze willen werken met hun hart, werk willen doen dat ertoe doet! Snappen ze dat dan niet!

Nu zijn we een jaar verder…

Ik merk dat zowel cliënten als medewerkers zich niet hebben laten kisten. Ze zijn het proces heel intensief en creatief ingegaan. Gesteund door het management werkten en werken onze mensen keihard aan een goede invoering van de ZZP en dat is te merken aan hun houding en gedrag. Indicaties zijn samen doorgespit en daar waar nodig opnieuw aangevraagd. Hulde voor het aanpassingsvermogen! Maar toch…maak ik me zorgen! Het vlees is namelijk van de botten en voorzichtigheid is geboden.

Hoe dan ook, ik wens iedereen een zorgvuldig en vindingrijk 2010.