Ziezo, mijn scriptie is ingeleverd en heeft de plagiaatsoftware overleefd. Daarmee is een eind gekomen aan een spannende en stressvolle periode in mijn leven.

‘Nooit meer!’, is mijn eerste reactie.

Diegenen die regelmatig mijn weblog lezen, weten dat ik op dit moment een masteropleiding afrond aan de universiteit van Utrecht. En zoals het er uitziet, kan ik 18 juni aanstaande mijn scriptie verdedigen en mijn bul in ontvangst nemen.

Leiderschapstalenten moet je ontwikkelen en bijhouden. Ook in de zorg. Natuurlijk is de dagelijkse praktijk de beste leerschool, maar nieuwe inzichten en ideeën vind je vooral door te praten met andere professionals. Studiegenoten uit verschillende sectoren en uit het hele land. Van onderwijs en politie tot jeugd- en ouderenzorg.

Wat me zéker zal bijblijven, zijn de persoonlijke verhalen. Schitterend!

Verhalen over dilemma’s, over reorganisaties of over andere zaken die in al die uiteenlopende organisaties spelen. Analyseren tot in den treuren! Bijna altijd gaat het over geld – of over het gebrek eraan – of over macht (wie mag er spreken en wie moet er luisteren).

Ik heb genoten.

Strategisch management, de studie die ik volg, heeft me geholpen meer zicht te krijgen op deze processen. Want ook in de zorg hebben we er dagelijks mee te maken. Soms verwijten ze ons dat leidinggevenden in de zorg té soft zijn. Maar is dat wel zo? Waarom mag de menselijke maat niet de norm zijn in ons vak? Als dat in de zorg al niet mag, waar dan wel?

Zorg is mensenwerk! Laten we dat vooral zo houden.

Denkend aan Holland zie ik een prachtig, goed georganiseerd zorglandschap. Een sector met betrokken, hardwerkende mensen, die het hart op de juiste plaats hebben. Of is er iets mis met mijn beeld?

Afgelopen week domineerde de vrijlating van Lucia de B. het nieuws. Een verpleegkundige die ruim zes jaar ‘vastzat’ op verdenking van moord op jonge patiëntjes. Dankzij de steun van een groep mensen die in haar bleef geloven, is de zaak nu geseponeerd.

Ook voor misstanden in drie Haagse zorginstellingen was recentelijk veel media-aandacht. Bewoners die aan hun lot werden overgelaten, veiligheid van cliënten die in het geding zou zijn en een cliëntenraad die opstapte. Gelukkig is er veel lof voor het ‘gewone’ personeel van deze huizen. Dat zijn immers de mensen die het iedere dag weer voor elkaar zien te krijgen. Hulde aan deze personeelsleden, want ze blijven onder barre omstandigheden hun bewoners trouw.

Jonker Frans heeft net de landelijke cliëntenraadpleging achter de rug. Daarnaast zitten we midden in de jaarlijkse kwaliteitsmeting van de normen verantwoorde zorg. Een extern bureau neemt daarbij verschillende aspecten van onze zorgverlening onder de loep. Het is dus hectisch in huis. Onze verzorgenden zijn zelfs een beetje nerveus. Los van de extra administratieve taken die ze moeten verrichten, blijft het spannend. Je wordt tenslotte toch de maat genomen! En de uitslag plaatsen ze bovendien op www.kiesbeter.nl. Dan wil je natuurlijk graag als één van de betere zorgorganisaties uit de bus komen.

Uiteraard heb ik het volste vertrouwen in mijn mensen. Voor mij zijn het allemaal kanjers. Ik blijf altijd in ze geloven.

Laten we eens ophouden met ‘papegaaien’ over het zorgmanagement. Het is natuurlijk heel makkelijk om ze allemaal af te schilderen als op geld beluste wolven, maar:

A. Dat is slechts voor een enkeling terecht

B. Het lost niets op

De werkelijkheid is namelijk dat er véél ziekere mensen in verzorgings- en verpleeghuizen zijn, dan beleidsmakers ons op grond van allerlei ingewikkelde rekenregels willen doen geloven. Ze roepen dat de zorg tekortschiet, ze geven als afleiding de managers de schuld en ze verbloemen daarmee de werkelijkheid.

Niet managers ‘scoren’ de ZZP, maar de uitvoerende medewerkers. Mensen die met hart en ziel hebben gekozen voor het vak, zien dat de zorgminuten die de ZZP toewijst aan hun cliënten onvoldoende is. De eerstverantwoordelijke verzorgende signaleert vervolgens dat de zorgvraag van een bewoner toeneemt en dat een hogere ZZP noodzakelijk is. Dat is een essentiële uitbreiding van handen aan het bed.

Het eendimensionaal benaderen van het tarief – een hogere ZZP is tenslotte een hoger tarief – doet de werkelijkheid onrecht aan. Tegenover een hogere ZZP staat namelijk een aantoonbaar hogere inzet van personeel (en dat zijn hogere kosten).

Overigens zou ik het boekje “Heeft iemand de overhead gezien?” van Mark Huijben en Arno Geurtsen willen aanbevelen aan alle opinieleiders en beleidsmakers in de zorg. Hierin staat op basis van langdurig onderzoek hoeveel overhead we met elkaar inzetten in de VVT-sector. Allerlei opgelegde beleidsregels moeten worden ingevoerd door…. u raadt het al: managers.

Ik prijs de dag waarop we géén personeel meer hoeven te onttrekken aan het primaire proces om al deze regels ingevoerd te krijgen. Goede zorgmanagers zijn schaars. Laten we zuinig zijn op ze!

“Is het nu zeker? Gaan we nu écht verbouwen Jim?”, vroeg ik aan één van onze bestuurders.

“Ja, met deze handtekening onder het bouwcontract is het een feit. We gaan de aanleunflat van Jonker Frans definitief renoveren.”

“Ik ben in mijn sas”, antwoordde ik. “Want ik breng graag goed nieuws!”

De plannen voor de verbouwing van ons aanleuncomplex liggen er al zeven jaar. Wat kan het dan toch eindeloos lang duren voordat de kogel eindelijk door de bureaucratische kerk is.

Wij laten 94 tweekamerappartementen levensloopbestendig verbouwen, zodat ouderen ook bij ons kunnen blijven wonen als hun gezondheid achteruit gaat. Zo bieden wij verantwoorde zorg gewoon ‘thuis’. Het eindresultaat van de renovatie? Een hypermodern zorgcentrum met de genoemde 94 appartementen. Allemaal met een keuken en een eigen voordeur. Volgens mij gaat hiermee een langgekoesterde wens van veel ouderen in vervulling.

Afgelopen donderdag sloten wij het contract met Panagro, de bouwonderneming die het project de komende maanden uitvoert. En nu denkt u natuurlijk: Waar zijn de bewoners dan naartoe? Wij verhuisden een aantal mensen naar een andere woonvoorziening. De overige 44 bewoners wonen in één deel van het gebouw, want de verbouwing vindt plaats in twee compartimenten. Als het ene deel klaar is, gaan de bewoners terug naar het gerenoveerde deel.

Een hele operatie! Voor ouderen is het absoluut een stressvolle situatie. Gelukkig ontvangen onze bewoners het nieuws erg goed. En oh, wat hebben we toch zin in een goede afloop.