Een moment geduld a.u.b.
“Hoera, we zijn in beeld”, is mijn eerste reactie als ik word gevraagd of u, als Tweede Kamerlid, mij mag bezoeken voor een gesprek over de zorg in Florence.
“Maar is dat wel zo? Hebben we hier te maken met oprechte aandacht van de politiek?”
Hoe meer ik daarover nadenk, hoe meer ik de indruk krijg dat het te maken heeft met ‘zieltjeswinnerij’ in aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 9 juni aanstaande.
Wat zijn we de afgelopen vier jaar nu echt opgeschoten in de zorg? Hoeveel oprechte aandacht kregen we van u in het veld? Terugkijkend, kan ik alleen maar concluderen dat we vaak het ‘kind van de rekening’ waren en vooral veel moesten bezuinigen.
We hebben steeds minder handen aan het bed door de invoering van de ZZP, de Wmo, Pakketmaatregelen en andere regelgeving. Aanbesteding van huishoudelijke verzorging leidde ertoe dat organisaties in grote problemen terechtkwamen. Ontslagen van medewerkers, fusies en kwaliteitsverlies, omdat we zo goedkoop mogelijk zorg moeten leveren.
“Hebben onze cliënten nu wel het gevoel dat er voor hun belangen is opgekomen?”
In tijden van krapte moet iemand de rekening betalen. Logisch. Alleen buitelen wijzigingen van regelgeving en financiering nu over elkaar heen in een tempo dat nauwelijks is bij te houden. Kunnen we ons werk nog naar behoren doen terwijl we weten dat ouderen en chronisch zieken de klos zijn? Zorginstellingen moeten de ‘eindjes’ aan elkaar vastknopen, maar hoelang lukt dat nog?
Het water staat ons tot aan de lippen. Help ons!
Liefs,
De zorgsector
WMO,ZZP....wat komt er nog meer. Je houdt je hart vast met 9 juni in het vooruit zicht. Berichten in de krant dat meer dan de helft van het verzorgend personeel de zorg zou willen verlaten. Mensen met ervaring, te duur, verdwijnen. De gemiddelde leeftijd die jaarlijks oploopt. Wil de laatste het licht uit doen, zou je denken. Maar het is nog niet te laat, jongeren die belangstelling hebben voor de zorg moeten optimaal gesteund worden. Daar zijn ouderen mederwerkers voornodig.
van Matthew van Tol uit op 31-05-2010
“Hoera, we zijn in beeld”, is mijn eerste reactie als ik word gevraagd of u, als Tweede Kamerlid, mij mag bezoeken voor een gesprek over de zorg in Florence.
“Maar is dat wel zo? Hebben we hier te maken met oprechte aandacht van de politiek?”
Hoe meer ik daarover nadenk, hoe meer ik de indruk krijg dat het te maken heeft met ‘zieltjeswinnerij’ in aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 9 juni aanstaande.
Wat zijn we de afgelopen vier jaar nu echt opgeschoten in de zorg? Hoeveel oprechte aandacht kregen we van u in het veld? Terugkijkend, kan ik alleen maar concluderen dat we vaak het ‘kind van de rekening’ waren en vooral veel moesten bezuinigen.
We hebben steeds minder handen aan het bed door de invoering van de ZZP, de WMO, Pakketmaatregelen en andere bureaucratische regelgeving. Aanbesteding van huishoudelijke verzorging leidde ertoe dat organisaties in grote problemen terechtkwamen. Ontslagen van medewerkers, fusies en kwaliteitsverlies, omdat we zo goedkoop mogelijk zorg moeten leveren.
“Hebben onze cliënten nu wel het gevoel dat er voor hun belangen is opgekomen?”
In tijden van krapte moet iemand de rekening betalen. Logisch. Alleen buitelen wijzigingen van regelgeving en financiering nu over elkaar heen in een tempo dat nauwelijks is bij te houden. Kunnen we ons werk nog naar behoren doen terwijl we weten dat ouderen en chronisch zieken de klos zijn? Zorginstellingen moeten de ‘eindjes’ aan elkaar vastknopen, maar hoelang lukt dat nog?
Het water staat ons tot aan de lippen. Help ons!
Liefs,
De zorgsector
“Is roeping tegenwoordig nog de basis van onze beroepskeuze?”
Vandaag herdenken we de geboortedag van Florence Nightingale, de grondlegster van de verpleegkunde. Ook vragen landen wereldwijd op de ‘Dag van de Verpleging’ aandacht voor kwaliteitsontwikkeling in de zorg. Florence Nightingale ontwikkelde een holistische zorgvisie die verder ging dan het simpelweg verzorgen van slachtoffers in de Krimoorlog. De World Health Organization (WHO) gebruikte haar visie zelfs voor de definitie van het begrip gezondheid.
“Maar is het imago van de zorg wel gegroeid? En ervaren we de erkenning die we in dit vak verdienen?”
De Volkskrant deed onderzoek naar de beleving van zorgverleners en kwam tot heldere conclusies (8 mei 2010).
“Wie in de zorg werkt, doet dat werk met hart en ziel.”
Ook blijkt dat tweederde van de ondervraagden ontevreden is, omdat zij niet kan doen wat ze het liefst doet, namelijk ‘zorgen’. Oorzaak daarvan is minister Ab Klink van Volksgezondheid, die vooral het huishoudboekje belangrijk vindt. Enerzijds is er dus passie voor het vak, anderzijds zijn er belemmeringen van regelgeving en financiën. Zorgverleners missen eveneens respect en waardering van de media, die de zorg een slecht imago bezorgen. Het zorgt voor onvrede. Ze ervaren wel waardering van patiënten en collega’s, maar vooral van de kleine vooruitgang die ze zien bij patiënten.
“Hoe verhoudt zich dat tot de economisering en marktwerking in de zorg? En hoe brengen we bovenal de ziel weer terug in de zorg?”
Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties.
Het is droevig gesteld met de financiering van de zorg uit de ZZP’s. Het eerste kwartaal van de bedrijfsvoering zit erop en de managementinformatie is binnen. “Het gaat niet goed. We moeten bezuinigen”, constateerde ik in mijn managementoverleg. “Hoe lossen we dat nu weer op?”, verzuchtten mijn MT-leden in koor.
Van iedere bewoner stellen wij een weekarrangement op waarin alle zorgvragen zijn ingevuld. Helaas zien wij nu vaak dat mensen meer zorg nodig hebben dan wij uit de ZZP’s kunnen bieden. De dilemma’s die voortkomen uit dit ZZP-systeem baren zorgverleners dan ook grote zorgen. Logisch, want zij wíllen gewoon zorg verlenen. Daarvoor zijn ze opgeleid.
Zorgverleners willen niet tegen hulpbehoevende mensen zeggen: “Nee mevrouw Jansen, uw zorgminuten zijn op!”. Ook mantelzorgers en huisartsen snappen niet altijd dat er nu wezenlijke veranderingen zijn in wat wij kunnen bieden. Zij beroepen zich daarbij op het ‘groene boekje’, met een uitleg die op zijn minst discutabel is. Wel begrijpelijk overigens, want als je de schema’s en tabellen uit het ‘groene boekje’ bekijkt, tonen die aan waarop mensen recht hebben in een zorgcentrum. Dat gaat soms heel ver. En ja, dan zit er dus wel eens een ‘gat’.
Hoe dan ook, er komt nogal wat bij kijken als je vandaag de dag WAARDE-VOLLE zorg wilt blijven verlenen. Dat vereist veel creativiteit van onze mensen. En dan kun je als management alleen maar zeggen: “Dankjewel. Wij zijn trots op jullie.”.
Woensdag 12 mei is de Dag van de Verpleging. Met de hulp van sponsors zullen wij dat op gepaste wijze vieren.
