Een warme aankleding van een verpleeghuis. Een unieke boottocht voor psychogeriatrische bewoners én hun familieleden. Een zorgcentrum waar de verzorgenden Therapeutic Touch beheersen om de pijn bij bewoners te verlichten. Elke keer ben ik weer onder de indruk.
Jaarlijks ben ik voorzitter van de vakjury voor de V&VN Zorgaward, de prijs van onze beroepsvereniging voor een vernieuwend initiatief van verzorgenden. Ook Aad Koster van ActiZ zit in deze vakjury. Steeds ben ik weer onder de indruk van de ideeën waarmee verzorgenden meedingen naar deze prijs. En van de manier waarop ze die ideeën weten te realiseren, daarbij regelmatig gehinderd door bureaucratie, tijdgebrek en andere obstakels. Terwijl de druk op de langdurige zorg, waar de meeste verzorgenden werken, alleen maar groter wordt.

Wat ze willen
Want steeds meer Nederlanders leven langer en hebben vaker meerdere aandoeningen. En degenen die hen verplegen en verzorgen, vergrijzen mee. Dat heeft gevolgen voor de arbeidsmarkt in de zorg, vooral de zorg aan ouderen. De noodzaak is groot om huidige medewerkers te behouden voor het vak en nieuwe aan te trekken. Daarvoor moet je goed weten wat verzorgenden en verpleegkundigen willen en wat niet. Als beroepsvereniging zijn we op zoek gegaan naar wat verzorgenden en verpleegkundigen belangrijk vinden in hun werk. Ruim 4.000 verpleegkundigen en verzorgenden uit twaalf instellingen in verschillende sectoren vulden een speciaal ontwikkelde vragenlijst in. Daaruit blijkt dat zij opleidingsmogelijkheden, voldoende personeel en werken met vakbekwame collega’s het belangrijkst vinden voor een prettige werkomgeving. Maar ook dat ze meer regie willen over hun eigen werk en prettig willen samenwerken met artsen.

Prachtig, maar zwaar
Het zijn belangrijke aanknopingspunten voor de werkgevers in de zorg. Want het is nog niet altijd vanzelfsprekend dat een verpleegkundige of verzorgende de ruimte krijgt om scholing te volgen om bij te blijven of zich verder te ontwikkelen. Vaker dan goed is voor de patiëntenzorg, worden er onvoldoende geschoolde medewerkers ingezet. En dan toch betrokken en enthousiast blijven en met zulke mooie initiatieven komen!
Ook daarom heb ik bewondering voor al die verzorgenden. Zo’n 150.000 vrouwen (en in mindere mate mannen) die de zorg hebben voor een steeds grotere groep ouderen en chronisch zieken. Prachtig, maar zwaar werk, waarvoor je het hart op de goede plaats moet hebben en stevig in je schoenen moet staan. Niet in de laatste plaats omdat de buitenwereld zich regelmatig hardop afvraagt waarom je dat werk doet, tegen zo’n beperkt salaris. De praktijk weegt daar echter tegenop. De praktijk waarin verzorgenden keihard nodig zijn, echt iets kunnen betekenen voor andere mensen. Voor bewoners/patiënten én hun familieleden. Tegen alle mensen die zich ook afvragen, zeg ik steevast: je mocht willen dat je zo’n mooie baan had…