Ik heb de afgelopen jaren regelmatig meegelopen met onze verpleegkundigen of verzorgenden. Maar van zelfstandig werken in de zorg is het de afgelopen twintig jaar niet meer gekomen. Deze zomer heb ik de stoute schoenen aangetrokken en me gemeld als vakantiehulp in de Krachtwijk Meezenbroek in Heerlen. Ter voorbereiding heb ik eerst gekeken of ik nog wel bevoegd ben. Gelukkig bleek uit het BIG-register dat ik nog tot 2014 bevoegd ben. Daarmee is echter nog niet gezegd dat ik bekwaam ben. Daarom heb ik me laten bijscholen in een beperkt aantal verpleegkundige handelingen.

Door de mand?
In augustus was het zover: ik kreeg mijn eerst zelfstandige middagroute. Die hele dag had ik een gevoel dat het beste te vergelijken was met de eerste keer zelf achter het stuur zitten, als je net je rijbewijs hebt gehaald. Dag 1 alleen op pad voelde wat onwennig en onzeker: zou ik niet door de mand vallen? Zouden de klanten wéér een nieuw gezicht wel accepteren? Ga ik geen domme fouten maken? Kan ik me aan de tijd houden? Ik voelde me precies als 28 jaar geleden, toen ik als pas afgestudeerde HBO-V-er aan de slag ging.

De wijk in
Tot half vier uur zat mijn hoofd nog vol met zorginkoop, efficiencyplannen, inspecties en strategische ontwikkelingen. Daarna ging de knop om. Daar ga je dan als bestuurder van één van de grootste organisaties in Limburg in je Meandershirt door de straatjes van Meezenbroek. “Goedemiddag, ik ben Roger Ruijters van MeanderThuiszorg en kom u helpen met de medicatie.” Zonder problemen ging de deur open en ontmoette ik overal lieve en gastvrije mensen. De eerste dag waren de gesprekjes met de mensen vrij kort, maar de tweede dag was het ijs gebroken en werden de contacten steeds leuker, opener en ook langer. Het grote contrast tussen het eerste en het tweede deel van mijn werkdag vond ik nog het moeilijkste: mijn werkdag zit meer dan vol en toch moet om half vier de computer uit en ik de wijk in. Het was een van de leukste ervaringen van mijn jaren als bestuurder en ik ga dit zeker vaker doen.

Colbertje uit
Zorgverleners zeggen vaak terecht dat directeuren en bestuurders te ver van de praktijk afstaan en daardoor besluiten nemen die in de praktijk niet werken of niet gedragen worden. Ook moeten veel directeuren en bestuurders toegeven dat ze nauwelijks met klanten en uitvoerenden in contact komen. Ik zie het als mijn belangrijkste taak ervoor te zorgen dat medewerkers hun werk op een gezonde, plezierige en inspirerende wijze kunnen doen. Daarvoor moet je wel weten wat dat werk inhoudt en wat je mensen ervan vinden. Praten helpt, maar zelf ervaren en met beide benen in de praktijk staan is minstens zo leerzaam. Ik raad elke bestuurder, directeur en manager aan om ook enkele keren per jaar het colbertje te verruilen voor het witte shirt en terug naar de werkvloer te gaan.