Ik neem afscheid van het schrijven op deze site. Ik weet nu al dat ik het zal missen. Toen ik werd uitgekozen werd om ‘de wereld’ een kijkje achter de schermen te geven van mijn werk, was mijn eerste gedachte: Wie is daar überhaupt in geïnteresseerd? Is het boeiend wat er op onze afdeling gebeurt? En wat dat met mij doet?

Al gauw kwam ik er achter dat er wel degelijk mensen zijn die mijn verhalen de moeite waard vinden. En dat het goed voelt te vertellen wat voor een prachtwerk ik heb. Ik geniet elke dag. Het is zo’n bijzondere omgeving. Als het thuis of met mij niet lekker loopt, vang ik de cliënten niet op, maar vangen ze mij op! Dementerenden laten je zien wat niemand ziet. En nog mooier is dat ik in de gelegenheid ben om voor hen het leven een stukje aangenamer te maken. Als je je verdiept in het gevoel en gedrag van deze mensen, krijgen ze de mogelijkheid om hun situatie te verwerken en er mee af te rekenen.

Weet u de Kleine Heer nog? Een man vol emoties. Heel boos kon hij zijn en heel verdrietig. We hebben hem begrepen, de dingen laten verwerken op zijn eigen manier. We hebben samen veel plezier gehad. Sterker nog: ik heb van hem geleerd. Deze man woonde in een huis met nog elf anderen die niet voor elkaar kozen. Doordat we als team kijken naar de persoon achter de cliënt proberen we voor ieder waardevol te maken. Dat wil niet zeggen dat het altijd gezellig is. In elk huishouden knalt het wel eens. Maar, ‘je leven kunnen leiden op je eigen manier’, dat is waar we voor gaan. En elke dag leer ik hier van. Ik heb zoveel teruggekregen.

Ik ben gegroeid in deze tijd. Ben anders gaan kijken naar mijn werk. Ik moest natuurlijk steeds iets te vertellen hebben op mijn weblog, maar vooral ook omdat ik bewuster werd van wat er allemaal gebeurde met onze mensen en waarom. Ik volgde in deze tijd ook de opleiding tot Belevingsgerichte Zorgmedewerker en de combinatie was erg goed.

Daarnaast ben ik (ik schaam me diep) voor het eerst met de trein geweest, naar Den Haag en Utrecht. Ik kom nog niet zo vaak op de verharde weg zal ik maar zeggen. Een hele ervaring waarbij ik hele leuke mensen heb ontmoet.

En dan al de reacties van iedereen! Ik heb me trots gevoeld. Achteraf gezien, had ik niet bang hoeven zijn om als blogger aan de slag te gaan. Integendeel. We hebben er met z’n allen een mooie site van gemaakt.

Bedankt!

De familie wil het vanmiddag komen vertellen. En dat er dan iemand van ons bij is om moeder op te vangen. “Ik dacht meteen aan jou”, zegt mijn collega, “jij bent onze belevingsgerichte medewerkster.”

Als ik in de huiskamer voor het ontbijt zorg, moet ik er de hele tijd aan denken. En als mevrouw Veelbeleefd even later de huiskamer inkomt, slik ik even. Ik loop met haar mee. Terwijl ze gaat zitten, vertelt ze me dat haar zoons (haar tweeling) zo meteen op bezoek komen. “Ze zorgen zo goed voor me.”

Ik ga haar thee halen. Ze zit heerlijk op haar gemakje met de benen over elkaar, een stukje van de tafel af naar buiten te kijken. Ondertussen komen de andere bewoners binnen en heb ik niet zo veel tijd meer om erover na te denken. We doen ons gewone ding en tegen de tijd dat het half elf is, vraag ik aan mevrouw of ze mee naar buiten wil, naar de bloemen. Die vind ze zo mooi. “Nee”, zegt ze, “onze jongens komen, die vinden dat ook mooi.”

Even later arriveert één zoon met zijn familie. Ik breng ze naar de kamer en ga moeder halen. Als we samen door de gang lopen zeg ik dat haar zoon een heel verdrietig bericht heeft. Ze kijkt me aan maar reageert niet. Als we bij de deur zijn, zeg ik het nog eens. Maar ze gooit de deur open en loopt naar binnen. Ze vraagt meteen naar haar andere zoon. Ik vraag of ze even wil gaan zitten. Ineens dringt het tot haar door. Wat is er gebeurd? De zoon vertelt. Mevrouw luistert. Je ziet het verdriet langzaam komen. Ze vraagt een paar keer, ter bevestiging lijkt wel, wat er is gebeurd en haar stem breekt.

Na een half uurtje lopen we samen in de gang. Ik vraag haar of ze het wil vertellen in de huiskamer… of ik het moet doen… of wil ze niets zeggen nog even?

Ze loopt op de tafel af waar Mevrouw van de Zorg en Mevrouw Dapper druk bezig zijn met een kuikentje dat je op kunt draaien. Ik wil tegen ze zeggen dat Mevrouw Veelbeleefd iets verdrietigs wil vertellen, maar ze valt me in de rede en vertelt met al haar verdriet. Dan draait ze zich om en loopt naar de tafel waar ze altijd zit (dat zegt ze ook ‘hier zit ik altijd’). Mevrouw van de Zorg is er meteen bij. Gaat naast haar zitten. Troost haar. Langzaam komen de tranen en begint het door te dringen. Gelukkig heeft ze veel steun en troost aan onze bewoners want ze blijft tegen iedereen zeggen dat haar kind er niet meer is en niemand zegt ‘dat weet ik al’. Verdomme, als moeder zijnde hoor je je kind niet te overleven.

Het belooft een mooie dag te worden. De zon schijnt heerlijk en vandaag zijn de deuren voor iedereen geopend om eens een kijkje te nemen bij onze instelling.

We zijn er klaar voor. Bij Sint Petrus staan de deuren eigenlijk altijd open. En vandaag hebben we heel wat te bieden. Onze fitnessruimte wordt officieel geopend, door de wethouder en de oud-burgemeester (de zittende burgemeester kon niet). We hebben stands, muziek, springkussen, een grote kabouter waar ranja uitkomt. Aan de inzet zal het niet liggen.

Als ik boven uit de raam bij de fitnessruimte naar beneden kijk zie ik een dweilorkest in de zon gezellige muziek maken. Er zitten mensen op het terras aan een kopje koffie met een petitfourtje. Ineens is daar een mevrouw aan het werk met een loper. Ze is apart gekleed en helpt de mensen die komen letterlijk over de drempel. Het is mooi om te zien. Deze dame is onze Mimakkes. Zij heeft de gave om met weinig woorden contact te maken met mensen die dat niet goed meer kunnen. Het loopt niet storm deze dag maar er is genoeg bedrijvigheid. De teammanagers zijn druk met rondleidingen en het beantwoorden van vragen. De interesse die er is, is gericht en gemeend.

Als we om 17.00 uur alles hebben opgeruimd en samen met alle collega’s en vrijwilligers aan een welverdiende borrel zitten, maken we de balans op. We hebben verschillende kandidaten die willen komen werken, een aantal stagiaires en twee nieuwe vrijwilligers. Een mooie dag!

Er gebeurt ineens heel erg veel. Er zijn twee bewoners overleden. Dat maakt een indruk op onze mensen. Zeker als ze opgebaard liggen in hun appartement. Het geeft drukte en onrust. En je weet dat we na een paar dagen nieuwe bewoners krijgen. Dan is het opnieuw aftasten. Op ieder moment. Al is het alleen al wie bij wie aan tafel gaat zitten.

Voor sommigen is het extra vervelend. Zo is Mevrouw Boot heel gevoelig voor prikkels. De eerste vijf minuten van de dag is ze vaak al zo boos dat je heel omzichtig te werk moet gaan. Vanmorgen breng ik haar ontbijt op haar kamer. Ze is blij verrast: “Mag ik dat hier opeten?” Ze glimlacht van oor tot oor. Ik vertel haar ondertussen dat het me opvalt dat ze zo goed hoort. “Als u aan tafel zit en u bent aan het eten dan geeft u antwoord op dingen die aan een andere tafel gebeuren.” Ze knikt. Ja ze hoort erg goed. Ik vraag haar of ze daar last van heeft dat al die dingen zo in haar hoofd blijven hangen. Ze knikt weer: “Ja, en ik wordt er ook boos over.” We spreken af dat we het ontbijt op haar kamer een tijdje gaan proberen. Lekker rustig opstarten. Als we een week verder zijn is het al gewoon voor haar. Ze geniet elke keer.

De twee nieuwe dames brengen inmiddels nieuw elan in de huiskamer. Mevrouw van de Zorg en de nieuwe Mevrouw Dapper zijn heel gezellig samen. Ze kunnen uren kletsen over de inhoud van het tasje van mevrouw Dapper. Ook zijn ze erg gevat. Ik zit aan de tafel met de nieuwe Mevrouw Glimlach en zeg tegen haar: “Het valt niet mee hè?” Hoor ik Mevrouw Dapper: “Het valt wel maar niet mee!” En Mevrouw van de Zorg zit met pretoogjes te kijken naar mij. Mevrouw Glimlach en ik schieten in de lach: “Ja, ja Schatje.”
“Schatje,” zeg ik, “met hoeveel letters schrijf je dat?” Mevrouw van de Zorg reageert niet. Ze begrijpt dit niet meer, maar Mevrouw Dapper kijkt me aan en begint te tellen ‘D-A-T, drie’! zegt ze. Ze schiet in de lach, hoor je dat we zijn schatjes. Dan verdiepen de dames zich weer in de tas. Ik glimlach en zeg tegen de dames dat ik ga schrijven over dit gezellige gekeuvel.
“Ga je dit schrijven aan de hele wereld?”
“Ja, en dan vertel ik hoe gezellig u bent.”
“Nee,” zegt Mevrouw van de Zorg, “dat het hier zo gezellig is!”

Vanmorgen legden we de hand aan de laatste zaken. Folders, posters, inschrijfformulieren, fruit en vruchtendrankjes, met de leverancier doorgesproken hoe de apparaten werken. We zijn er klaar voor. We staan in de gloednieuwe fitnessruimte voor zowel bewoners van zorgpark Sint Petrus in Boekel, als 55-plussers uit de wijk. De ruimte dient twee doelen: ouderen meer laten bewegen en sociaal contact bevorderen.

Een van de eerste dapperen is mevrouw Manders. Ze gymt al twee keer per week en zegt in eerste instantie dat het niets voor haar is. Ik dring toch wat aan: “Hier kun je fietsen zonder dat je haar in de war waait of nat wordt.” Ze gaat overstag. Verder komt mevrouw ten Haaf kijken. Ze wil – net als vroeger – heel graag fietsen. Samen stappen we op en eenmaal op de pedalen, wil ze er niet meer af. Af en toe kijkt ze achterom. Ze heeft daar een apparaat zien staan dat haar ook wel interessant lijkt. Of ze die mag uitproberen? Ik zet de loopband op een laag tempo zodat ze kan wennen. Ik adviseer haar vooral door het grote raam te blijven kijken als ze loopt en niet naar haar voeten. Het bevalt. Ze wil het tempo wel een beetje verhogen. Ondanks de last in haar heup wil ze er toch beweging in houden.

We scoren goed met de fitness. We maakten ongeveer 60 afspraken voor begeleid sporten en nog eens 40 voor sporten zonder begeleiding. Voor mij blijft het sporten vandaag. Vanavond heb ik in St. Joachim en Anna een spelletjesavond en daar ga ik samen met een vrijwilliger tafeltennissen en sjoelen met de bewoners. In begin dacht ik ‘tjee, tafeltenissen’, maar we hebben een paar enthousiaste ping-pongers. En dat op die leeftijd! Zo zie je maar, de wonderen zijn de wereld niet uit. Zou dat het geheim zijn? In beweging blijven en de 100 halen?