Ik heb er een nacht niet van geslapen. Echt! Buikpijn, hoofdpijn, zelfs tranen. Waar ben ik aan begonnen. Wordt de droombus voor mij een nachtmerrie? Wie leest er nu wat ik te vertellen heb? Ik heb niets met schrijven. Ik denk in beelden. Ik heb dyslexie. Hoofdzaken, bijzaken lopen bij mij door elkaar. Beelden heb ik genoeg, en hoe meer ik denk of hoor, hoe breder ze worden. En nu ben ik uitgekozen om te gaan schrijven. IK!

Vertellen, ja dat kan ik wel. Vertellen over gevoel, respect, de medemens met al zijn levensverhalen, fijne momenten maar ook tekortkomingen. Dat vind ik boeiend. De mens achter de cliënt, daar gaat het om. Maar dat zijn de dingen die – als we niet uitkijken – kunnen gaan verdwijnen in de zorg. En juist die aandacht voor de mens maakt het vak ‘zorgen’ zo bijzonder.

Via deze site kan ik iets gaan betekenen voor de zorg. Ik ga er iets van maken de komende tijd en gelukkig krijg ik daarbij hulp van een redacteur. Ik wil laten zien dat de kleine dingen van het leven van grote betekenis zijn. Overal gebeurt het en iedereen betekent iets, maar je moet het wel zien.

Een klein gebaar
Een bloem, een hand
Een groet als teken van
Verbondenheid!
Zijn zulke kleine dingen
Die doen zo ontzettend goed.

Een fijne kerst en een gezond, gelukkig en kleurrijk 2010.