Het is trubbelig vanmorgen. Mevrouw Boot moet naar de dokter en begint te steigeren. Ze wordt er altijd erg onrustig van. Dat geldt voor mij ook, die onrust. Ik heb de laatste tijd wat zorgen en begin er last van te krijgen en dat merken anderen natuurlijk ook. Ik ben de tafel aan het dekken en Mevrouw van de Zorg kijkt me al een paar keer aan en in eens zegt ze: “heb je, ben je …” Ik vraag haar of ik te druk ben. Ze kijkt me helder aan en zegt: “Ja, hoe komt het ben je onrustig?” Ik schiet een beetje vol. Ze steekt haar hand uit kijkt me liefdevol aan en zegt: “Leg het hier maar even neer en dan bewaar ik het voor jou.” Ja, dan schieten de tranen in mijn hart. Ik knuffel en bedank haar flink. Ik kan weer verder. Wat een schat. Mijn feestdagen kunnen niet meer stuk.

Sinds september heb ik naast mijn werk in St. Joachim & Anna nog een baan, bij verzorgingshuis Sint Petrus. Samen met Elly en Elly verzorg ik in dit huis het activiteitenaanbod voor de bewoners. En daarbij krijgen we hulp van maar liefst 155 vrijwilligers!

Ik kijk mijn ogen nog steeds uit. Het is zo’n fijne club. Alleen al het binnenkomen is hartverwarmend. En een fans dat ik heb! Al gauw ontdekten ze bij Sint Petrus dat ik stukjes schrijf voor ‘Mijn tijd voor de zorg’. Er zijn zelfs vrijwilligers die mijn stukjes uit de Libelle knippen en op het raam van ons kantoor plakken. Ook de website wordt goed gelezen. Maar ja, nu komt het: Waarom schrijf je niets over ons?

Afijn, een poging. Wat ik afgelopen donderdagavond meemaakte is eigenlijk met geen pen te beschrijven. Sint Petrus nodigde alle vrijwilligers uit voor een kerstdiner. Gekookt door ons eigen keukenteam, geserveerd door de manager, teamcoaches en ons, de dames van de AB. Om 18.00 uur stromen de gasten binnen, ruim 120 stuks. Tafels mooi gedekt. Sfeerverlichting. Menu op een fraai papiertje. Net echt. Het is een avond van verwennerij. Terugkijken. Anekdotes. Huldigingen voor 5 of 12,5 jaar vrijwilligerswerk. Ik heb het als heel bijzonder ervaren. Een hoop warmte, respect en liefde gevoeld van mensen voor medemensen. En datzelfde wens ik iedereen toe voor Kerst. Met een gezond 2011 erbij. Als je het samen draagt, moet het lukken.

“Zo gauw er sneeuw ligt ga ik sneeuwballen gooien”, zegt Mevrouw Vief. “Daar hou ik u aan!” zeg ik. Mevrouw van de Zorg hoort het allemaal eens aan. “Ja, ja, ik weet niet wat sneeuw is hoor, maar ik doe mee.” Het doet me verdriet. Mevrouw van de Zorg gaat hard achteruit. Ze had onlangs een blaasontsteking en in die periode was het slecht met haar gesteld. Je zult denken wat heeft een blaasontsteking te maken met dementie? Vlak blaasontsteking niet uit. Het kan een oorzaak zijn van delier, een periode van grote verwarring. Heel treurig, vooral omdat echt contact maken nauwelijks mogelijk is.

De hele ochtend heb ik nog niets gehoord van Vief. En er ligt sneeuw. Ik roep al een aantal keer dat ik tijdens het wandelen naar het werk een paar keer ben uitgegleden door de sneeuw: geen reactie. Intussen heeft Mevrouw Boot stukjes brood verzameld voor de vogels. Dus ik pak alles op en word meteen aan mijn jasje getrokken. Of ik wel even alle sneeuw van tafel veeg! Nou, dat ga ik maar doen dan. Mevrouw Boot staat voor het raam en kijkt of ik me houd aan mijn afspraak. Ik maak een prachtige bal en gooi deze tegen het raam. Mevrouw Boot staat te lachen. Ook Vief kijkt. Ik trek de stoute schoenen aan en neem een sneeuwbal mee naar binnen. Als ik voor Vief sta, zeg ik “Kijk eens wat ik heb, kunt u vangen?” Ze lacht bevestigend. Als ik gooi, schrikt ze, want sneeuw is erg koud. Ze gooit de bal meteen weer terug. Ik hou hem even vast en vraag of ze weet wat het is. Ze denkt even na. “Een sneeuwbal, gooi nog maar eens.” En zo gaat hij een paar keer over en weer.

Gelukkig zie ik bij Mevrouw van de Zorg enige herkenning ontstaan. Ze lacht een beetje en haar ogen staan ondeugend. Maar ze onderneemt niets. We spelen verder met de sneeuw totdat vloer en tafels nat zijn. Dan ga ik maar eens op zoek naar een dweil. Even later komt er iemand binnen en Boot zegt: “Er is hier helemaal niets gebeurd.” Een grote grijns om haar mond.

Pfoe, soms moet je lef hebben om het ijs te breken.

Als ik de koffie inschenk, hoor ik in de gang een hoop lawaai. Mevrouw Boot! Als ik op de gang aankom loop ik bijna Zwarte Piet (op een step) omver. Hij staat bij Mevrouw Boot voor de deur. Ze reageert erg enthousiast en zegt tegen iedereen die het horen wil dat die lieve jongen bij haar binnen zat. Mevrouw Vief begint spontaan te zingen en dansen. Ze wil graag op de foto met Piet en gaat prompt bij hem op schoot zitten. Als je goed kijkt, zie je dat Piet bloost.

Natuurlijk zijn al onze bewoners nieuwsgierig naar wat Piet allemaal bij zich heeft in die grote zak. Piet haalt een grote standaard tevoorschijn. Een rekstok? Nee, het blijkt een heuse vogelvilla, prachtig.
“Nou dat past mooi op m’n kamer”, zegt mevrouw Boot.
Mevrouw van de Zorg: “Nee hoor, dat moet naar buiten voor de vogels.”
“Ja”, zegt mevrouw Boot, “ik heb ook een vogel en die kan er mooi in.”
Ik leg uit dat er geen muren in de villa zitten en de kanarie er zo uitvliegt. Het is voor buiten.

Na het diner gaan we rond de tafel zitten en zetten het haardvuur aan (op dvd). Het is knus. Om de beurt krijgt ieder een cadeau. Ik zie veel ogen twinkelen. Mevrouw Gruts is zo moe, die maakt het uitpakken van de andere cadeautjes niet meer mee. Mevrouw Knuffel is vooral blij met het cadeaupapier. En Mevrouw van Zutven is zo blij met haar bloemetje dat ze het meteen op haar tafel wil zetten om te kijken of het past. Als alles uitgepakt is en iedereen zit nog na te genieten, komen de kaarten op tafel. De favoriete bezigheid van Vief en Boot. Als ik dan voor ieder een glaasje rode wijn breng is de avond compleet. De wereld om hen heen vergeten. Ik ga met een goed gevoel naar huis en ik weet zeker dat iedereen genoten heeft. En daar gaat het om.