Het grote lijsttrekkersdebat. Al dagen gaat het erover op tv en radio. En als het zover is, zit ik helemaal klaar. Meteen bij de start wordt er een stelling over de zorg gelanceerd. Mijn oren zijn gespitst. Dat er bezuinigd moet worden weten we allemaal, dat er steeds meer ouderen komen ook. We moeten meer eigen zorgbijdrage gaan betalen, maar bij welke partij krijgen we het meeste zorg voor het minste geld? En welke zorg krijgen we dan?

Wie mijn stem krijgt op 9 juni, weet ik nog niet. Zo ben ik heel benieuwd of er een partij is die aan de slag wil gaan met het imago van de zorg. We hebben straks een hoop arbeidskrachten nodig. Ik hoor er maar weinig over. Terwijl het heel relevant is. De werkdruk in de zorg stijgt, het salaris groeit niet mee. Je hebt onregelmatige diensten, moet werken op feestdagen. Ik denk dat er best veel mensen zijn die goed bij de zorg passen, maar die gezien de beloning, het salaris en de voorwaarden, kiezen voor het bedrijfsleven. En dat snap ik best.

Gelukkig hoor ik de politici steeds weer zeggen dat de hard werkende mens moet worden beloond. Maar naarmate het debat vordert, wordt mij duidelijk wat ze eigenlijk bedoelen met de hard werkende mens. Dat is niet de vuilnisman, fabrieksmedewerker of bouwvakker, dat zijn de mensen met een jaarsalaris waar ik alleen maar van kan dromen. Ah, ik snap het al, deze mensen moeten natuurlijk heel hard werken om het geld op te krijgen!

Het ziet er maar slecht uit. En dan heb ik nog niet eens te klagen, ik ben gezond en heb werk. Hoe moet het met degenen die afhankelijk zijn van de maatschappij? Het ergste stukje vond ik op het moment dat Groen Links uit de doeken deed wat er werkelijk bedoeld wordt met de  plannen van de VVD. In eerste instantie dacht ik: nou ja we moeten allemaal inleveren, iedereen naar rato en als er dan zo’n nuchtere dame van Groen Links zit en zo’n alerte Brabantse SP’er, dan zal het wel goed komen. Maar ja, waar kunnen we van op aan? Doen ze wat ze beloven? Zie nu weer met de PVDA, nu willen ze weer wel helpen in Afghanistan. Gelukkig heb ik veel verstand van belevingsgerichte zorg!

Het is mooi weer en ik wil al een tijdje naar buiten gaan met de enige man die we in ons huishouden hebben. Helaas is zijn vrouw erg beschermend en laat hem niet zomaar gaan. Alleen… op dinsdagochtend gaat ze altijd koffie drinken in de grote zaal van het huis. Dus ik neem mijn kans waar. Ik vraag of Heer Lassen met me mee wil. Lekker in de rolstoel en ikke duwen natuurlijk. Na veel passen en meten, want hij vindt dat ik moet zitten en hij duwen, gaan we samen op pad. Oké, zeg ik, maar als ik het niet meer kan, dan draaien we de rollen om. Hij gaat akkoord.

Hij is erg stil. Is al heel lang niet meer buiten geweest. Daar lopen we dan, in het Veghelse, op zoek naar pannenkoekenmeel. Bij de Lidl hebben ze het vast. Heer Lassen kijkt er zijn ogen uit. Al die boodschappen en al die groente. Wat moeten deze mensen toch hard werken om het allemaal in de rekken te krijgen. En alles zo netjes. En wie bakt al die koekjes? Hij kan er niet over uit. Wat een werk. Het lijkt wel of hij nooit in een winkel is geweest.

Op de terugweg komen we langs de fraaie kerk van Veghel. Ik vraag of hij nog even binnen wil kijken en misschien wil bidden of een kaarsje opsteken. Nou, als dat allemaal kan, dan graag. We hebben geluk. De koster is er en vraagt ons verder te komen. Heer Lassen kijkt opnieuw zijn ogen uit en straalt. Mijn hart stroomt over van geluk. Het zijn de kleine dingen die zo’n grote betekenis hebben voor de mens. Thuisgekomen praat hij honderduit over zijn avontuur. Wat er toch allemaal in de winkel staat en hoe dat toch kan. Mevrouw kijkt me teleurgesteld aan: “En waarom mocht ik niet mee? De volgende keer mag u niet alleen met mijn man gaan hoor!” Wat heerlijk hè, dat je na al die jaren nog steeds zo bezorgd bent over elkaar.

Heer Lassen heeft genoten. En ondanks dat hij het morgen niet meer weet, hebben we dit moment gepakt. Maar of we dit soort activiteiten in de toekomst kunnen behouden, daar vrees ik voor. We hebben meer nodig dan basiszorg! En als je denkt dat dat meevalt, dan kom hier maar eens meelopen.

gebogen lopen
als een rietstengel
geknakt
je geest
nog het meest
door ziekte gepakt

Je wilt blijven staan
en niet gebroken
ten ondergaan

Samen lopen
tussen het ruisend riet
leun op mij maatje
want ik ben sterk
ik zing voor jou
een bruisend lied
dat we ondanks het verdriet
rechtop blijven staan
en niet
geknakt
ten onder gaan.

Tsja, ik was geraakt door dit gedicht. Soms moet je niet meer zeggen.

Nieuwsbericht: […bij een inbraak in een gevangenis zijn een groot aantal tv’s gestolen…] Wat blijkt, het is een gevangenis voor delinquenten in de laatste periode van hun straf. Zo’n clubje dat in het weekend naar huis mag. En wat gebeurt er dan? Er wordt ingebroken. Wie komt er op deze gedachten? En wat een pech zeg, tv’s weg, wat moeten die gevangenen nu toch doen? Maar als het nieuwsbericht vervolgt, vallen mij de schellen van de ogen: […justitie geeft aan de kosten te willen vergoeden…] Zij bestellen gewoon even nieuwe tv’s! Wat zullen we doen? Flatscreens maar?

Wat fijn als je gevangene bent en geen patiënt, afhankelijk van de zorg. Want in de zorg komt het niet zo snel voor dat de overheid even bijlegt als er behoefte is aan nieuwe apparatuur. Hier staan de zaken er iets anders voor. Het gaat om mensen die hulp nodig hebben, een beetje aandacht en wat manieren om zichzelf te vermaken. Zeg maar levensbehoeften te vervullen. Nee! roept de overheid dan: hier kunnen we best bezuinigen.

Eigenlijk kun je er als hulpbehoevend mens beter voor zorgen dat ze je oppakken voor een delict. Alstublieft: hulp bij ongemakken, mooie kamer voor je alleen, tv’tje erbij, leuke activiteiten en in het weekend mag je naar huis. Oh, je wilt tussendoor een keer naar buiten om te winkelen? Geen probleem, sturen we iemand met je mee.

Volgend nieuwsbericht: […tbs-er die uit winkelen ging met een begeleider heeft in de HEMA een mes gekocht en een ..-jarige vrouw in haar nek gestoken …].

Sorry hoor, ik snap het niet meer. Ik begrijp dat mensen die in de gevangenis zitten ook hun rechten hebben en hun wensen. Maar moeten die nu kost wat kost gehonoreerd worden? Terwijl er aan de andere kant hulpbehoevenden, die daar niet voor gekozen hebben, nauwelijks in de eerste levensbehoeften worden voorzien? Het moet niet gekker worden in Nederland.