Als ik voor de spiegel sta
en naar mezelf kijk
moet ik concluderen
dat ik op niemand lijk.

Ben ik iemand?
Ben ik niemand?

Wie ben ik,
of wat ben ik?

Twee minuten
sta ik zo te kijken
wil ik wel
op iemand lijken
met drieënzeventig jaren
rimpelig
en witte haren.

Dan zie ik dat ik glimlach
want ach,
ik ben helemaal
geen vrouw van stand
maar wel degelijk
iemand.

Mezelf.

Mevrouw van Veggel heeft het moeilijk. Ze zoekt me steeds op en blijft mijn naam roepen. Eerst was het alleen ‘zuster’, maar nu weet ze mijn naam en dat werkt beter heeft ze gemerkt. Voor mevrouw van Veggel is alles het beste, als elke dag hetzelfde verloopt. Maar ja, in een huiskamer met twaalf mensen met allemaal hun eigen bijzonderheden, valt dat niet mee. Daarnaast is Mevrouw van Veggel erg ziek. En die combinatie maakt het erg moeilijk. Voor haar ene ziektebeeld is goed dat ze zo veel mogelijk zelfstandig doet. Maar bij het andere ziektebeeld kan ik niet goed inschatten of ze het wel aankan. Ik balanceer tussen keuzes. Moet ik haar helpen omdat ze het echt niet kan? Of is het alleen haar beleving dat ze iets niet kan? Lastig.

Ik wil graag dingen van haar overnemen, maar als ze dat in de gaten heeft, gaat ze meteen over tot het volgende ‘dat ze niet meer kan’. Vooral de ochtenden zijn daardoor zwaar. Op gang komen. Het ritme van de dag pakken. Ik merk dat ze wat later op de dag veel beter te benaderen is. Dan heeft ze wat meer rust en kun je haar aanraken zonder dat ze je meteen vastpakt en niet meer loslaat.

Ze vertelt me dat ze het zo fijn vindt als ik tijd voor haar neem. Als we samen over vroeger kunnen praten. Ik ben blij dat ik die tijd af en toe kan bieden. Ook voor mijn eigen gevoel en beeld van haar. Zien dat ze niet alleen lastig is, maar ook fijne momenten beleeft. Voor veel collega’s in de zorg is het een stuk moeilijker om die tijd te nemen. Als er iets even niet lukt, roept er weer een ander die hulp nodig heeft. Ik hoop dat er ruimte blijft als ons nieuwe kabinet straks de volgende bezuinigingen gaat afkondigen. Je kunt niet alles functioneel bekijken. Ieder mens heeft zijn ritme en dingen werken nu eenmaal beter als je rekening kunt houden met het ritme van de ander. Je moet de juiste momenten kunnen benutten, dat is voor iedereen prettiger.

Er zitten drie dames in de huiskamer en er staat een cd’tje op. Het klink gezellig. Ik wens iedereen een goede morgen en het klinkt meteen: “een hele goede morgen, en als het morgen ook weer zo’n goede morgen is als vanmorgen dan hebben we morgen ook weer een goede morgen!” Nou, Mevrouw van de Zorg is al goed wakker. Ze heeft altijd van die gevleugelde uitspraken.

Ik zet koffie en pak de tafellakens. Terwijl ik naar de tafels loop hoor ik een Engelse Wals. Een goed moment om een dansje in te zetten. Mevrouw Boot tovert een glimlach op haar gezicht en gaat staan. Ze heeft vroeger veel gedanst zegt ze en ze vind het heerlijk. Ik zet het geluid wat harder en vraag haar ten dans. Nu ben ik niet zo bedreven in het walsen, dus dat is lachen. Mijn collega dekt ondertussen de tafel op de maat van de muziek.

Mevrouw Gruts komt binnen en begint prompt te lachen. “Oh, wat heb ik dat veel gedaan. In de tent. Eerst werken en dan dansen. Waar is de tijd gebleven.” Al snel zit bijna iedereen aan tafel en genieten we van de muziek. Ik schakel over naar wat Oud-Hollandse deuntjes. Terwijl ik Mevrouw Opgeruimd haar bordje brintapap met suiker geef, zing ik zachtjes mee met de muziek. Mevrouw Boot stoot me aan en zegt “Als ik nu op mijn kamer zou zitten dan zong ik mee.” Ik: “Dat komt dan goed uit want hier zingen we ook, alleen in mijn eentje durf ik het niet zo goed.” Dan gaat het hek van de dam: we zingen het ene lied na het andere mee. Zelfs Mevrouw Best – die erg in zichzelf is gekeerd – zingt stukjes mee. Het gevolg is dat we om half elf de ontbijttafel nog moeten afruimen en al weer aan de koffie toe zijn. En het was nog wel mijn bedoeling om cake te bakken.

Na het ontbijt gaan we lekker buiten zitten en deze en gene zingen nog een mopje. Mevrouw van de Zorg zit te genieten maar praat weinig. Ik vraag haar waarom ze zo stil is. “Nou”, zegt ze: “als jullie gesprekken worsten waren, dan aten we nooit ham!” Ik schiet in de lach: een mooie nieuwe wijsheid van mevrouw. Het was een heerlijke ochtend.