Door wekelijks te schrijven over mijn werk ben ik dit veel intenser gaan beleven,
Waarbij ik telkens liet zien dat, wij in de thuiszorg, onze cliënten enorm veel geven!

Aandacht, respect, een luisterend oor,
Aan al deze aspecten geef ik dagelijks gehoor!

Met mijn bijdragen heb ik een zo realistisch mogelijk beeld van de thuiszorg gegeven,
Hoe ik, mijn cliënten, hun familie én de directe omgeving het beleven!

En als je verhalen door collega’s, cliënten en vele anderen worden gewaardeerd,
Geeft dat echt een gevoel van trots en dat eert!

Mijn verhalen leidden tot discussies, naar aanleiding van artikelen in de Libelle en de krant,
Dit schepte met veel cliënten en zelfs vreemden een speciale band.

Deze campagne stopt, het campagneteam onderzoekt andere mogelijkheden,
En daarmee behoort mijn wekelijks bloggen tot het verleden.

Natuurlijk wil ik als ambassadeur van de Thuiszorg betrokken blijven,
Zodat ik incidenteel ook over mijn vak en ervaringen kan blijven schrijven.

Lezer, bedankt voor de interesse in de huidige vorm,
Ik kan alleen maar zeggen: ik waardeerde dit enorm!

Tot slot wil ik iedereen vragen,
Om de zorg, nu én in de toekomst een warm hart toe te blijven dragen.

Deze week bleek het maar weer eens, het sociale aspect in de thuiszorg is heel belangrijk. En de afgelopen anderhalve week heb ik hier dan ook meer tijd aan besteed dan dat ik doorgaans doe. Het nieuws raakt Den Helder en omgeving hard, dus ook onze cliënten. De helft van onze cliënten heeft namelijk wel iemand uit de directe familie of vriendenkring die werkt bij de Marine. En daar maakt men zich zorgen om.

Ik vind het belangrijk om de mensen aan te horen en hier tijd voor te nemen. Oók dit is zorg en misschien is dit nog wel belangrijker dan welke vorm van zorg dan ook. Luisteren en meeleven met de situatie waarmee deze mensen te maken hebben! Het kost een hoop tijd en energie, maar ik voel dat ik op dat moment zo waardevol ben voor de mens. Ik doe het graag!

Wij gaan werken met sleutelkluisjes. Dit zijn kastjes die op of naast de voordeur van een cliënt hangen en kunnen alleen door ons met een code geopend worden. Hierin zit de sleutel van de voordeur. Dit doen we overigens alleen bij cliënten die zelf de deur niet meer open kunnen doen, of aangeven dat ze dit willen.

Voor- en nadelen
Na een proef blijkt dat het efficiënter is en dus leidt tot kostenbesparingen. Het voordeel voor ons, medewerkers, is dat we niet meer met een enorme bos sleutels op pad hoeven tijdens onze diensten. En de reistijd die we kwijt waren om in het wijkgebouw de sleutels te op te halen en terug te brengen, voor en na de dienst, is van de baan. Dat scheelt tijd en dus geld.

Alleen zijn niet alle cliënten blij met deze wijziging. Ze vinden het geen veilig idee; iemand kan namelijk precies zien wie er thuiszorg heeft en moeilijk ter been is. Hier kan ik me overigens iets bij voorstellen. Daarnaast willen ze weten of de kluisjes te kraken zijn. Ik stel de mensen gerust met het feit dat ze een goed keurmerk hebben, maar wie ben ik om de garantie te geven dat het volledig veilig is… Aan de andere kant, dat kan ik ook niet wanneer er iemand aan de deur staat met slechte bedoelingen en een cliënt de deur zelf open doet.

Lastig
Ik vind het lastig; voor de cliënten die er moeite mee hebben zou ik het liefst de oude regel hanteren. Maar voor mezelf werkt het prettiger, het scheelt tijd en je kunt een cliënt sneller helpen in geval van nood.

Maar wiens belang staat voorop? Dat van de thuiszorgmedewerker en de organisatie erachter? Of dat van de cliënt? Ik vraag me af hoe dit landelijk in de thuiszorg geregeld is. Ik hoor graag andere ervaringen.

Is dit nieuw?
Wordt dit niet al gedaan, hoor ik u denken? Jawel, maar op individueel niveau. Nu gaan we echt kijken naar die zaken die er binnen een bepaald team spelen. Bijvoorbeeld het geven van feedback, omgaan met moeilijke cliënten en andere culturen. Maar ook de communicatie naar elkaar toe. Die kan verbeterd worden. Communicatie met elkaar, maar met cliënten. Ik denk dat dit de belangrijkste vaardigheid is die iedereen moet hebben. Je moet het als team met elkaar doen en dit ook uitdragen naar de cliënten!

Deze gerichte sturing zorgt ervoor dat teams alleen maar hechter, sterker en professioneler worden! En als werkgever laat je zien dat je in je mensen wil investeren om hen te behouden voor de toekomst.

Dit laatste is volgens mij nieuw en ik vind het ook vooruitstrevend. Ik ben er in ieder geval erg blij mee. Maar ik vind het ook wel spannend. Heb jij ervaring met de ontwikkeling van teams (in de thuiszorg)? Dan hoor ik graag jouw ervaringen. En jij hoort de mijne via dit blog.

Afgelopen week kwam ik bij een vrouwelijke cliënt, die aangaf dat ze niet geholpen wilde worden door mij. Omdat ik een man ben. Dit gebeurt vaker, maar het zet me wel telkens aan het denken… 

Wat vind  jij?
Mogen cliënten mij als man weigeren of moeten ze blij zijn dat ze hulp krijgen? En waarom?

Het raakt mij enorm. Ik zie zoveel mensen die eenzaam zijn. In te veel situaties is de betrokkenheid van familie, vrienden of kennissen minimaal. Ik begrijp heel goed dat men het heel druk heeft met het eigen leven. Dat is de maatschappij van vandaag de dag. Maar voor mij is het heel moeilijk te verkroppen, word hier echt boos van! Men maakt geen tijd meer vrij voor mensen die het nodig hebben. Het is toch niet teveel gevraagd? Je moet prioriteiten stellen!

Ik zie namelijk ook dat het anders kan! Een echtpaar waar ik afgelopen weekend kwam had een geweldige middag gehad. Zij waren ‘s middags door hun zoon opgehaald om een stukje door de polder te rijden. En ze straalden toen ze thuiskwamen. Veel werk? Nee! Het zijn soms de kleine momenten die de mensen weer een beetje energie en variatie geven.

Wat als er geen thuiszorg zou zijn? Ik ben wel blij dat ik tijdens mijn werk iets voor deze mensen kan betekenen. Maar of het genoeg is?

Minder stressen, minder rush: meer rust in de route doordat je meer in één wijk zit en de cliënten niet ver uit elkaar wonen. Dit geeft ook weer meer rust bij de cliënten, want ze krijgen vaste gezichten en dat is natuurlijk erg prettig. Daarnaast signaleren we meer veranderingen in welzijn, omdat we de mensen beter kennen. Dus, de wijkverpleegkundige wordt weer het gezicht van de wijk.

Is dit nieuw? Nee, integendeel! Toen ik ongeveer 13 jaar geleden begon werkten we precies zo! Wijkgericht en met dezelfde gezichten. Waarom zijn we toen niet op dezelfde voet doorgegaan? Ik denk dan: zonde van de tijd en van het geld!

Maar ik weet ook, terugkijken heeft geen zin! Ik kijk liever vooruit en ben blij met deze positieve verandering. Het is efficiënt en daarmee kostenbesparend en kwaliteitsverhogend. Het is leuk om te zien dat het 13 jaar geleden al goed werkte, maar nu weer. Vroeger is niet altijd beter, maar in dit geval…..

En uitzieken, dat doen we vaak niet, omdat er cliënten op ons wachten. En omdat je de werkdruk van collega’s kent. Hierdoor ga je al niet helemaal fit aan de slag en ben je snel weer ziek. Met als resultaat, ook deze week was dit het geval, veel zieke collega’s die kortdurig uitvallen. Dit blijft dan een vicieuze cirkel waar je niet uitkomt en waar wij, verzorgenden, planners én clienten last van hebben.

Het zou fijn zijn wanneer er collega’s kunnen inspringen. Bij wijze van reserve zeg maar. Maar die zijn er niet en dat speelt overal in het land. Dus laat maar komen die 10.000 extra collega’s in de zorg!

Vorig weekend liep het apparaat waarmee ik in- en uitklok bij een cliënt weer eens vast. “Dan reset je het apparaat toch even” is dan de oplossing. Niet dus! Mijn apparaat vertelde me dat ik nog maar bij klant 3 was, terwijl ik in werkelijkheid al bij klant 8 was. Ik voelde me lichtelijk gefrustreerd, maar ook opgelaten. Ik vind dat cliënten er niks van mogen merken; ik ben er voor hen.

De consequentie was dat ik na mijn late dienst, om 23.15 uur m’n hele dienst handmatig heb moeten invoeren. Daar ben je dan weer een uur mee bezig, terwijl de volgende ochtend een vroege dienst op het programma stond.

Op dit soort momenten denk ik vaak aan de technologie en in mijn geval de tijdregistratie. Regelmatig krijgen we nieuwe versies, maar de problemen blijven bestaan. Moeten wij als zorgverleners ons hier wel mee bezig houden? Zijn wij er niet voor de mensen? Ik ga voor het laatste.

‘Schipperen met tijd’ is normaal al aan de orde van de dag, maar in deze witte wereld helemaal! Zonder gebruik te maken van het noodprotocol, maar met eigen initiatief en vindingrijkheid kom je een heel eind. Iedereen heeft die zorg gehad, die hij nodig had.

En ja, eindelijk, er is een nieuw CAO-akkoord voor de sector VVT. De oude CAO was in maart van dit jaar al verlopen. In een eerder blog gaf ik aan, wanneer er geen nieuwe CAO zou komen de zorgmedewerkers er gemiddeld 1 procent op achteruit zouden gaan. Gelukkig is het niet zover gekomen. Bonden en werkgevers blijken elkaar gevonden te hebben. Maar ik denk dat het niet genoeg is.

Ik voel me door het trage verloop van de onderhandelingen echt niet serieus genomen en zelfs ondergewaardeerd. Als je ziet wat we dagelijks doen; continu een stapje harder en er dan ook nog eens financieel nauwelijks iets voor terugkrijgen. Het resultaat; grote onvrede en teleurstelling.

Medewerkers nemen ontslag
Het zijn zware tijden voor de zorg. Er is minder geld. Er is een flink personeelstekort; er zijn in de afgelopen periode behoorlijk wat medewerkers geweest die de zorg hebben verlaten. En dan heb ik het nog niet eens over de toenemende vergrijzing onder de medewerkers en het feit dat de zorg niet aantrekkelijk is voor jongeren om in te werken.

Dus wat doet zo’n nieuw CAO-akkoord dan?
Kiezen meer mensen voor de zorg?
Stelt dit de huidige medewerkers tevreden?
Leidt dit tot meer gekwalificeerd personeel in de nabije toekomst?

Ik denk het niet, ik maak me zorgen…

“Morgen gaan we een plekje uitzoeken; we hebben een afspraak op het kerkhof.”

Meneer is ongeneeslijk ziek en heeft nog maximaal 2 jaar te leven. Toch wil hij nu al alles regelen, liever gisteren dan vandaag. Hij heeft duidelijk zijn plan getrokken. Soms denk ik wel eens dat dit wat vroeg is, maar ik neem de tijd om hem hierin te begeleiden.

Meneer vertelde mij pas van zijn afspraak op het kerkhof. Samen met zijn vrouw gaat hij een plaats uitzoeken voor een familiegraf. De vorm van de grafsteen? Die staat al vast. De nummers voor de uitvaartdienst? Hij zette ze laatst voor me op om te laten horen hoe mooi hij ze vindt.

Is meneer nu negatief door hier zo mee bezig te zijn? Nee, integendeel. Hij weet dat hij ongeneeslijk ziek is en grijpt alles aan om dit te rekken.

“Maar je weet nooit hoe het kan lopen, dus kan ik maar beter voorbereid zijn”,vertelt hij.

En juist dat, die positieve gedachtegang, daar heb ik zoveel bewondering voor. In een keer is daar die verandering in je leven en het dan op deze manier oppakken? De acceptatie maakt deze treurige periode toch een stuk draaglijker. Voor hemzelf, voor zijn naasten, maar ook voor ons als zorgverleners. En daar maak ik graag tijd voor.

“Alles loopt uit vanavond en over een halfuur kunnen we u helpen! Als u het er niet mee eens bent, dient u maar een klacht in!”

Nee, dit gaat niet over de zorg, maar over een taxi. Eén van mijn cliënten en zijn vrouw hadden vorige week een uitje in de schouwburg in Den Helder. Meneer is afhankelijk van een rolstoel en had daarom een OV-taxi besteld om 19.00 uur. Ze stonden om 18.50 uur keurig buiten, maar om 19.15 uur was er geen taxi, om 19.25 uur nog niet en om 19.30 uur besluit meneer dus te bellen.

Dus…
Mevrouw rijdt halsoverkop de eigen auto voor, om meneer daar met de grootste moeite in te krijgen. Een noodoplossing, maar het moest en uiteindelijk lukte het wel. Zij hebben genoten van hun avond uit, maar de OV-taxi heeft gefaald! Om zo lang mogelijk een zelfstandig leven te kunnen leiden zijn onze ouderen afhankelijk van hulp. Daarin verschilt de OV-taxi niet van de zorg. Wanneer ik niet op tijd kan zijn, licht ik de cliënt in. Want de situatie op zich is al vervelend, maar het is wel het minste dat ik kan doen. Waarom kon dit nu dan niet?

Ik vraag mezelf wel af wat een dag als deze dag uiteindelijk oplevert. Wanneer we het hebben over waardering, wordt er dan ook nagedacht over voorzieningen voor mantelzorgers? Zorgverlof of een andere vorm van compensatie. Want de zorg voor een naaste is een enorme belasting. De combinatie met werk en eigen gezin is vaak loodzwaar. Uiteindelijk pakt dit vaak verkeerd uit, met als gevolg zieke en overbelaste mantelzorgers. Wanneer de zorg zo sterk leunt op de mantelzorg moet hier over nagedacht worden. En er zijn blijkbaar nóg te weinig mantelzorgers, ik zie dagelijks zo veel mensen die vereenzamen.

De zorg wordt steeds duurder, mensen krijgen steeds minder zorgtijd toegekend. Hun familie heeft een druk bestaan, heeft of maakt geen tijd. Wij zorgverleners zijn erg belangrijk in hun leven, omdat wij echt soms het enige contact met de cliënt zijn.

Zo is de realiteit en ik ben blij dat ik deze mensen zo nu en dan (ook al is het minimaal) wat extra aandacht en zorg kan geven. Maar laten we ook aan de mantelzorgers denken. Want helaas, hoewel ik het graag wil, ik heb zelden tijd voor dat beetje extra! Dat moeten andere mensen doen. Het is namelijk zo nodig…

Op maandag om 08.30 uur en op dinsdag pas om 10.00 uur zorg geven,
noem ik niet de juiste vorm van je inleven.

De verschillen in aanvangstijd van zorg vind ik vaak veel te onregelmatig,
we zijn hierin als zorgverlener soms echt nalatig.

En ik weet dat het plannen soms erg lastig is,
maar toch gaat dit nog te vaak mis.

Kwaliteit is naar mijn mening ook regelmaat,
dat is waar het in de zorg toch zeker om gaat.

Je hoort vaak: ‘cliënten moeten blij zijn dat zij zorg krijgen’,
maar ik vind wel dat de regelmaat hierin gewaarborgd MOET blijven.

Ben je het eens hiermee,
laat het me weten… waarom ja of waarom nee?

• Alles wat ik nodig heb klaarzetten (Zalfjes, crème, handdoeken, gevulde bak water etc.)
• Plaats maken en het bed verplaatsen
• Meneer uitkleden
• Meneer wassen, hem insmeren en weer aankleden
• Scheerspullen klaarleggen
• Het begeleiden van meneer terwijl hij zichzelf scheert
• Gebitsverzorging
• Meneer uit bed halen en in de rolstoel zetten
• Het bed en de rest van de meubels weer op hun plaats zetten
• Tot slot alles weer opruimen!

Past dit binnen die 15 minuten? Nee. Valt hier tijd te winnen? Nee. Meneer is ziek en daar moet ik rekening mee houden. Het gaat nou eenmaal niet meer zo snel.

Snapt u mijn punt?

Maar wat dacht u van het voorstellen, interesse tonen, vertrouwen winnen en geruststellen, want het is allemaal nieuw voor meneer. En het beantwoorden van de vele vragen die hij heeft? Het maken van afspraken over de manier van werken en het doornemen waar de spullen staan die ik nodig heb? En niet onbelangrijk, het luisteren naar mevrouw, want ook voor haar is het allemaal spannend en nieuw.

Dat hoort er toch gewoon bij? Om een vertrouwelijke band te scheppen is dit in eerste instantie toch belangrijker dan de lichamelijke verzorging? Dit kostte me wél een half uur. De volledige verzorging van meneer moest toen nog beginnen. En dat kan niet in 15 minuten. Dus dat betekent dat ik uitloop. En dat heeft consequenties. Maar daarover een volgende keer meer.

Ik vind dat voor een eerste kennismaking meer tijd beschikbaar moet zijn dan alleen de tijd die staat voor de zorg! Wat vindt u?

Ik heb ook een cliënt, waar al geruime tijd een stuk muur behangen moet worden. Mevrouw heeft geen kinderen, maar wel kennissen die dit zouden kunnen oppakken. Maar het duurt veel te lang, waardoor ze nog steeds tegen een lelijke kale muur aankijkt. Ik attendeer haar op een klusservice, maar mevrouw wacht af. Er gebeurt niks en ik vind dit wel triest om te zien.

Naasten hebben geen tijd meer. Dat levert trieste situaties op. Maar ik begrijp het wel. Van zowel cliënt als de andere betrokkenen. Ieder heeft zijn of haar eigen leven. Ouderen begrijpen niet altijd hoe ‘ons’ leven eruitziet.

“Vroeger waren we er nog voor elkaar.”

“Tegenwoordig mag je van geluk spreken wanneer je eens iemand ziet!”

“Mijn kinderen hebben het veel te druk met zichzelf en andere dingen.”

Herkenbaar?

Cliënten vonden het heel erg leuk om te lezen, temeer omdat men voor die tijd niet was ingelicht. Het was dus een verassing. “Je staat in de Libelle!! Is die mevrouw naast je jouw vrouw?” “Nee mevrouw, als u het stukje ernaast leest, begrijpt u het.” Ook collega’s reageerden enthousiast. Maar, als je bij het tankstation, op het voetbalveld tijdens een wedstrijd van mijn zoontje, in het winkelcentrum, op de school van mijn kinderen en in het ziekenhuis (waar mijn moeder verbleef) wordt aangesproken op het feit dat je in de Libelle staat, begin je jezelf ineens te realiseren dat het een zeer goed gelezen blad is. Ik vond het erg leuk om die reacties van mensen te horen, maar ben tegelijkertijd blij dat we nu twee weken verder zijn en de rust weer een beetje is wedergekeerd. Kan me nu een beetje voorstellen hoe men zich voelt als hij of zij bekend is en herkend wordt.

Het grappige is dat veel mensen die ik niet kende, mij aanspraken en er dan een leuke discussie op gang kwam. Mensen die je wel kent van gezicht, maar verder niet, weten nu in wat voor vak ik zit. Sommigen hadden dit nooit gedacht! Grappig allemaal. Ik weet zeker dat bij een groot deel van al deze Libelle-lezers de nieuwsgierigheid is geboren en zij de verhalen van mij en mijn collega’s zullen gaan volgen.

Ik hoop dat dit een positieve bijdrage aan het doel van de campagne oplevert. Reacties naar aanleiding van mijn realistische bijdrage!

Volgens het CBS draagt 1 op de 10 Nederlanders de zorg voor hulpbehoevende familieleden. Per week zijn ongeveer 400.000 Noord-Hollanders gemiddeld drie tot twintig uur per week kwijt aan extra begeleiding voor familie, vrienden of buren. Sinds 2002 is het percentage mantelzorgers met 40 procent gestegen. Een belangrijke veroorzaker is de AWBZ! Hierin is vorig jaar al 1 miljard bezuinigd. Dit betekent minder zorg en minder ondersteunende begeleiding. Een andere reden is de toename van het aantal dementerenden. Hierin zien we een enorme toename van jong en oud. 1 op de 8 mensen heeft hier al mee te maken!

Ik maak me hier oprecht ongerust over. Wanneer we deze cijfers zien, in de wetenschap dat er nog meer gesneden moet gaan worden in de zorg, hebben we in de nabije toekomst al te maken met veel meer overbelaste en zieke mantelzorgers. Voor werkgevers betekent dit veel meer ziekte en verzuim. Voor de zorg betekent dit enorme kosten. Uiteindelijk zal het ons land veel meer gaan kosten dan men met de bezuinigingen voor ogen heeft! De juiste voorwaarden creëren zal dit negatieve toekomstperspectief voor de zorg een totaal ander beeld geven. Nu maar hopen dat er iets mee gedaan wordt!

Het Baxtersysteem is een rol waarin de medicatie per week geleverd wordt. Per dag is aangegeven op welk moment (tijdstip) van de dag de patiënt de medicatie in moet nemen.

Voor de cliënten een heel mooi systeem. Zij krijgen wekelijks hun medicatie thuisbezorgd en hoeven zich geen zorgen meer te maken om de voorraad in huis! Apotheek heeft alles in huis en kan eventuele wijzigingen op locatie doorvoeren. De apotheek zal hiervoor echter wel extra personeel moeten inhuren.

Voor ons thuiszorgmedewerkers is het een taak die wegvalt. Persoonlijk vind ik het erg jammer, aangezien het toch wat variatie in je werk brengt. Contacten met de apotheek en de huisarts worden hierdoor behoorlijk minder. Aan de andere kant praten we hier niet over vijf uren in de week die wegvallen, maar over tientallen uren per week. Kortom, personeel is de dupe! Er zullen dus mensen moeten wijken, door de uren die hierdoor wegvallen.

Ik blijf echter met een vraag zitten: is deze wijziging uiteindelijk een goedkopere constructie? Of is het een duurdere constructie? Ik ben benieuwd!

Geen man?
Ik ben ook een man in de zorg en loop hier zelf ook wel eens tegenaan. Soms kan ik hier begrip voor opbrengen, bijvoorbeeld wanneer iemand dit niet wil uit geloofsovertuiging. Wanneer dit niet het geval is, vind ik dat je een medewerker een kans moet geven zijn werk uit te kunnen voeren. Accepteer deze persoon, hij komt met de beste bedoelingen. Wat mij betreft kun je dan ook geen zorg eisen!

Medewerkers kun je en mag je beoordelen op hun kwaliteit en professionaliteit. Als hier tekortkomingen zijn, is er alle reden voor discussie of weigering. Maar om dit nu al bij voorbaat te doen?

Ik noem dat racisme
Mijn werkgever steunt mij hierin. Gelukkig. Maar ik vind dit niet meer dan normaal. Dat de werkgever van bovengenoemd persoon zover meegaat in deze vorm van racisme, raakt mij enorm. Zo beledig je als werkgever niet alleen je eigen medewerker, maar druk je gelijk een negatieve stempel op bepaalde groeperingen.

We zijn er voor de mensen, voor alle mensen die recht hebben op zorg. Die zorg bieden we ook aan iedereen. Is het dan niet erg vreemd, dat er soms meegegaan wordt in situaties, waarin de zorg niet door een andere cultuur of geslacht geboden mag worden?

“Ja, ik ben op tijd weer thuis voor mijn medicijnen is zijn antwoord. Ik moet wel nog een paar boodschappen doen, is dat te doen met dit weer?”

Meneer beweegt te weinig en ik stimuleer hem dan ook om zelf de boodschappen te gaan doen, wens hem een prettige dag en geef aan er rond de klok van 19.00 uur weer te zijn…

Van verbazing tot ongerustheid
’s Avonds, je voelt hem vast al aankomen, geen meneer. De gordijnen zijn nog open, die normaal dicht zijn. ‘Geen probleem’, dacht ik, ‘ik ga over een uurtje nog wel een keer kijken. Meneer zit waarschijnlijk nog lekker op de verjaardag.’ Rond 20.00 uur was er nog geen beweging in huis, om 21.00 uur ook niet en om 22.15 uur werd ik toch echt wel ongerust. Op kantoor probeerde ik de eerste contactpersoon te bellen. Geen gehoor… Bij de tweede contactpersoon ook geen gehoor! En toen wist ik het weer, meneer had iets verteld over de vakantie van zijn broer en zus. Niet handig…

Graven in mijn geheugen… Waar woont de neef ook alweer? Meneer vertelde ’s ochtends nog waar hij naar toe moest. Ik pakte het telefoonboek erbij en ja hoor, bingo! Het is inmiddels 23.00 uur en de neef vertelt mij dat meneer in het ziekenhuis is opgenomen, na een val in het winkelcentrum.

Opluchting, medelijden, teleurstelling
Dit bleek aan het begin van de middag al doorgegeven te zijn aan de zorgcentrale. Aan de ene kant was ik opgelucht, omdat ik nu wist hoe het zat. Aan de andere kant had ik medelijden, omdat meneer eindelijk weer eens het initiatief nam om er op uit te gaan en dit op deze manier afliep. Maar ik was vooral teleurgesteld, omdat de boodschap niet bij mij terecht was gekomen, terwijl dit wel had gemoeten.

Dit terwijl mijn vaste wijk Nieuw Den Helder is. Wanneer ik gebeld word en een wijk heeft personele problemen, spring ik bij, geen probleem. Maar het hield wel in dat ik op deze maandag weer een cliënt mis waar ik EVV-er (eerst verantwoordelijk verzorgende ) van ben. Hier wordt te weinig over nagedacht en gecommuniceerd. Want om dit nu met een sms te doen…

Te veel wisselingen
Onze organisatie is op weg om met kleine, vaste teams te werken. Een goed initiatief, je moet ergens beginnen en hier stap voor stap naar toe werken. Iedere wijk een vast team. De praktijk wijst uit dat de teams nog te afwisselend over verschillende wijken in Den Helder werken. Waar ik bij anderen inspring, vallen andere medewerkers weer bij ons in de wijk in. In noodsituaties heb ik hier begrip voor, maar ik denk dat het anders kan. Het stoort mij en mijn collega’s. Het werkt niet prettig en het komt de kwaliteit naar de klant toe ook niet ten goede. Want net zoals ik komen veel collega’s als EVV-er te weinig bij hun cliënten.

De oplossing…?
Zelfsturende teams… Iedere maand met je vaste team collega’s om tafel, om zelf de planning door te nemen en te regelen. Heeft collega A een paar vrije dagen, vult collega B het in etc… En het heeft zoveel voordelen: elke collega kan meepraten, cliënten hebben altijd een bekend gezicht, kun je ziekte en vakantie binnen het team opvangen én beperk je de vele afwisselingen voor medewerker en cliënt. Het geeft regelmaat en rust. Cliënt tevreden én medewerkers tevreden. Toen ik 13 jaar geleden in de thuiszorg begon,werkten wij ook op deze manier.

Over het algemeen zijn de cliënten uiteraard blij dat zij zorg krijgen. Maar het kan zoveel beter. Ik signaleer dit, omdat ik diegene ben die bij de mensen over de vloer komt! Ben benieuwd of jij dit ook zo ervaart en of het herkenbaar is!

Hiermee bedoel ik het apparaat waarop ik registreer,
heel vreemd, maar op de vaste plek lag ie niet meer!

O ja, om met een écht gevoel van rust de vakantie in te gaan,
had ik hem op zolder in de kast gedaan!

Eerst maar weer eens opladen dat apparaat,
want de kans is groot dat ie morgen gaat.

Zelf ben ik weer lekker fris en opgeladen om te werken,
ik begin dat aan mijn onrust weer te merken.

Scholen, sportverenigingen, alles gaat weer van start,
dit is een goed teken: de vakantie hebben we weer gehad.

Voor onze cliënten is het ook weer een goed teken,
het was toch wat chaotischer de afgelopen weken.

Op naar het ritme, de zorg en de cliënten,
met alle moeilijke, trieste, maar ook zeker MOOIE momenten!!

Wat heb ik eigenlijk een leuke baan,
en wat ben ik blij om met deze mooie campagne verder te mogen gaan!

Vanaf volgende week weer een meer inhoudelijke bijdrage van mij,
ik zou zeggen: reageer er vooral op en volg mij!!

Ik zie ze veel om me heen, mantelzorgers. Vrijwilligers die met cliënten meegaan naar een ziekenhuisbezoek. Of kinderen, die zorgen voor de maaltijden voor hun ouders. Kinderen die de boodschappen doen, de administratie doen, de financiën regelen. En dit is al veel werk, maar ik ken ook mantelzorgers die nóg intensiever bezig zijn met de zorg van een ander.

Mensen die een zieke partner, een dementerende ouder of hun gehandicapte kind verzorgen. Vaak werken zij hier ook nog bij en is het een belastende taak die daar bovenop komt. Soms tot overbelasting aan toe! Gerda schreef er onlangs nog een blog over. Wij in de zorg komen ze veel tegen. En we zien ook dat mensen het er zwaar mee hebben.

Maar er is hulp mogelijk, er zijn ondersteunende regelingen en diensten. Alleen weet men dit vaak niet. Want je moet het ook maar net weten. En je moet de tijd hebben om het uit te zoeken. En die is er vaak niet. En eerlijk is eerlijk, dat is soms een doolhof.

De gemeente Den Helder, waar ik woon en werk, gaat mantelzorgers ondersteunen. Zij is samen met mantelzorgorganisaties op zoek naar mensen die ‘zorgen voor’ combineren met hun baan. Ze willen weten waar de behoefte ligt om ze te kunnen helpen met hun zorgtaken.

Ik ben blij met dit positieve signaal van mijn gemeente en zal de mantelzorgers in mijn omgeving hierop attent maken. Want naast het verzorgen van mijn cliënten vind ik dat de ik de mantelzorgers ook een beetje in de gaten moet houden. Denk aan u zelf, schakel hulp in. De zorg voor de ander hoeft er niet minder door te worden.

De maanden juli en augustus zijn altijd extra druk. Zelf ben ik op dit moment, de laatste drie weken van de schoolvakantie, lekker vrij. Dan heb ik vóór die tijd de extra drukte gehad en val ik na mijn vakantie weer in het normale ritme. Maar de weken voor mijn vakantie waren druk, heel druk. Ik ben dan ook blij dat ik nu lekker vakantie heb. Dubbele diensten, veel verschillende cliëntbezoeken en daardoor is de routine toch ver te zoeken. Dat vreet energie.

Maar niet alleen voor ons, verzorgenden, is de vakantie een rare, hectische periode; voor de cliënten is dit zelfs vervelend. Veel van hun vaste medewerkers gaan met vakantie en zij krijgen hierdoor wat meer wisselingen dan doorgaans het geval is. Toch zeurt men niet en merk je dat er begrip voor is. En dat geeft ook weer een goed gevoel. Als team vind ik het altijd weer een hele prestatie, als we weer door deze periode zijn heen gekomen. Het moet toch doordraaien, en dat doet het! We zijn ten slotte al over de helft.

Zelf ben ik op dit moment in Portugal. Heerlijk! Even alleen met mijn gezin, geen werk… Hoewel? Ik ben heel benieuwd hoe met name de thuiszorg hier geregeld is. Is er wel thuiszorg in dit land? Vakantie of niet, dit gaan we onderzoeken en ik kom er zeker op terug!

Afgelopen week is haar situatie in een keer veranderd; mevrouw ging snel achteruit en dat was ook duidelijk zichtbaar. Praten kon ze niet meer en iedere beweging deed pijn. Ineens kwamen de emoties los bij meneer. Hij realiseerde zich op dat moment echt dat het einde voor zijn vrouw in zicht kwam. Logischerwijs had hij het er moeilijk mee. Met alle gevolgen van dien.

Hij sliep niet meer, hun dochters werden ingeseind en zij waren sindsdien om toerbeurt bij hun ouders aanwezig. De weekendarts werd gebeld en bevestigde de verslechtering. Hij gaf aan dat er niet meer in weken, maar in dagen gedacht moest worden.

Dit soort situaties vragen om extra zorg. Door snel te schakelen kan dat ook. Met een collega heb ik die zorg op me genomen. De volgende avond kwamen we samen mevrouw verzorgen. Maar dat hoefde niet meer; ze was net overleden. In het bijzijn van haar gezin; haar man en twee dochters.

Zij vielen ons in de armen… dit om hun verdriet met ons te delen. Maar ook uit dankbaarheid; ze zijn dankbaar voor de goede zorgen en voor het feit dat ze als gezin afscheid hebben kunnen nemen van hun moeder en vrouw.

Er gaan geruchten dat de minutenregistratie in de thuiszorg wordt afgeschaft. Hiervoor in de plaats komen dan zorgarrangementen. Dit is veel beter en spaart tijd uit. Dit concludeert Rivas zorggroep, na een pilot in samenwerking met zorgkantoor Waardeland.

Eindelijk, dacht ik. Opluchting denk ik…. Ik ben namelijk heel benieuwd. Het grote voordeel hiervan voor mij en mijn collega’s is dat we eindelijk kunnen doen wat we willen. En waar we goed in zijn. HET LEVEREN VAN ZORG!!!

Niet meer continu registreren. Niet meer op je tenen lopen omdat je de tijd overschrijdt. Minutenregistratie zorgt voor veel papierwerk, administratie en ergernis. Bij een zorgarrangement wordt met cliënten overlegd welke zorg, wanneer en hoe vaak zij nodig hebben. Dit moet uiteraard wel gelijk zijn met de financiële verantwoording naar het zorgkantoor en CAK!

Deze manier van werken moet honderden uren per organisatie gaan opleveren. Hoeveel exact, wordt nog gemeten.

Wat is jouw mening? Ben je voor of tegen de afschaffing van minutenregistratie? Laat het weten en start de discussie hier.

Zo kwam ik afgelopen weekend bij een cliënt:
“Je stond in de krant hè? Leuk stukje hoor! Maar, ben jij al 35 jaar? Ik dacht begin 30…” Leuk compliment voor mij dus.

“Je had mijn kleinzoon kunnen zijn, maar die zie ik dit werk niet doen! Daar moet je echt voor gemaakt zijn!”  Gelukkig bezitten we allemaal andere kwaliteiten, zei ik dan maar.

Een andere cliënt had visite van een vriendin. Ze hadden het over vertrouwen van thuiszorgmedewerkers naar aanleiding ‘mijn’ artikel. Het ging over het stukje van de deur niet open doen als men het niet vertrouwt. Zij wisten niet dat het over mij ging. Toen ik vertelde dat ik dat was, kreeg ik dikke complimenten over hoe ik omga met het vertrouwen van de mensen.

Een bezoekje aan de boekhandel op mijn vrije dag ging ook niet ongemerkt voorbij. Tijdens het afrekenen stond een oude lerares van mijn opleiding tot verzorgende achter me.

“Ik ben trots op je. Ik heb het artikel uitgeknipt en ik ga je zeker volgen op internet!”

Zo zie je maar, een artikel in de lokale krant wordt echt opgemerkt. Dat het dan zo’n leuke en positieve uitwerking heeft, doet me goed. Zo raken nóg meer mensen bekend met de campagne en mij geeft het weer extra energie om de komende maanden de verhalen van de zorg te vertellen!

Misschien komt het doordat er hardere acties zijn aangekondigd, maar het ziet er naar uit dat de werkgevers hun werknemers niet in de kou laten staan. Hoewel dit nog maar een tegemoetkoming. 1,5% staat namelijk gelijk aan de inflatie. Alles wat hieronder zit, betekent een achteruitgang in salaris.

En ik ben blij dat er eindelijk schot in zit. Hoe langer we in deze fase van onderhandelen blijven zitten, hoe negatiever de zorg naar buiten zou treden. Steeds meer medewerkers zijn namelijk ontevreden en teleurgesteld door de huidige ontwikkelingen in de zorg. Deze vorm van (noodzakelijke) waardering kan de eerste stap zijn naar licht herstel.

In een eerder blog heb ik al aangegeven dat we zuinig moeten zijn op het huidige personeel in de zorg. Het is het visitekaartje voor de toekomst. Blijf als werkgever luisteren en alert op de signalen die spelen. In dit geval is de eis van 1,5% het minste waarmee men akkoord zou gaan.

Zelf heb ik voor dit vak gekozen omdat ik geef om mensen, hen wil helpen en de verschillende mensen en situaties waar ik kom mij enorm fascineren. Het maakt mij deskundiger, maar ik ben en blijf een mens! Geld is voor mij niet de drijfveer, maar er financieel op achteruitgaan (inflatie) gaat mij te ver. Werkgevers en bonden, stel ons niet teleur en kom op korte termijn met goed nieuws voor al die kanjers in de zorg!

In ieder geval is hij zich bewust van de risico’s en het ongemak van de hitte. En met hen meerdere mensen; zij wapenen zich tegen de warmte met ventilatoren en airco. Maar zelfs in hun geval is het goed om een oogje in het zeil te houden. Deze dagen zijn we extra alert, vooral ook bij ‘risicocliënten’; mensen met hartfalen en diabetes. Drinken en ventilatie zijn enorm belangrijk. In Instellingen kun je mensen beter in de gaten houden, maar binnen de thuiszorg zijn de mensen afhankelijk van de zorgmomenten.

Want veel ouderen denken dat het allemaal wel meevalt. Er zijn er zelfs bij die de kachel nog aan hebben. Ze spannen zich gewoon wat minder in en laten het daar dan bij. Ze drinken minder, omdat een loopje naar de kraan eigenlijk al teveel inspanning kost. En het eten wordt sneller overgeslagen, omdat men er geen trek in heeft of omdat het te vermoeiend is. Hier ligt dus een belangrijke taak voor mij als zorgverlener. Informeren en stimuleren. En goed in de gaten houden.

Ik laat ze extra drinken en als het even kan, drink ik gezellig een glaasje water mee. Dat stimuleert. En helpt mezelf ook. Ik probeer de zorg die op dat moment niet essentieel is te vermijden om zo toe te komen aan andere dingen die met dit weer allemaal wat moeizamer gaan.

In ieder geval houd ik gedurende de warme dagen rekening met wat meer speling van tijd. Voor de cliënten, maar ook voor mezelf. Alles lijkt op een of andere manier wel in een paar tempootjes lager te gaan!

Maak werken in de zorg aantrekkelijker! Het tekort in alle lagen van de gezondheidszorg neemt zeer snel toe.

Zorgen voor
Nu de politiek niet mee lijkt te willen werken, moeten we kijken naar de huidige medewerkers. Zij zijn en blijven hard nodig. Nog meer vertrekkende mensen zou een ramp zijn! Zonder een stabiele werkvloer, ligt er chaos op de loer en dat is het laatste wat ik wil. Ik heb niet voor niets voor dit vak gekozen. Ik wil gewoon zorgen voor onze medemens! Jammer dat in een democratisch land, hier politiek gezien geen gehoor aan wordt gegeven

Als je het mij vraagt?
Hoe houden we deze medewerkers nou gemotiveerd? Geld is er niet. Door het vak aantrekkelijker te maken? Maar hoe dan? Als ik naar mezelf kijk dan denk ik dat aandacht het sleutelwoord is. Aandacht voor de mens, aandacht voor de situatie. Luisteren naar elkaar en samen zoeken naar de beste oplossingen. Zo werken we met elkaar aan een prettig werkklimaat.

Maar er is zo weinig tijd om te overleggen, ik weet het…

Salarisverhoging of regelmatige werktijden willen we allemaal wel, maar die zullen er niet snel komen.

De werkgevers?
Werkgevers hebben hier ook een belangrijke rol in. Blijf luisteren naar je medewerkers, neem ze serieus en zorg ervoor dat zij hun werk op een goede manier kunnen doen.

Het vraagt aandacht, tijd en geld, maar we moeten er met zijn allen voor zorgen, dat de kwaliteit in de zorg gewaarborgd blijft. De mensen die we nu hebben, moeten we houden.

Het huidige personeel is je visite kaartje voor nu, maar ook voor de TOEKOMST!!

En wat vindt u?
Bent u werkzaam in de zorg? Bent u een manager? Wat doet u om het werken in de zorg leuk te houden? Of heeft u als niet medewerker in de zorg goede suggesties? Ik ben erg benieuwd want we kunnen van elkaar leren. Ik hoop op veel reacties! Alvast bedankt.

Ruim 2,5 jaar,
kwam ik voor mijn werk bij een zeer geliefd paar.
De zorg waarvoor ik kwam, mocht ik geven aan meneer,
maar sinds een week is deze persoonlijkheid er niet meer.

Overleden door een langzaam verval van krachten,
het heeft toch nog langer geduurd dan men verwachtte.
Het gekke is, dat ik er nu geen rekening mee hield dat het kon gebeuren,
aangezien ik meneer meerdere malen heb zien opfleuren.

De verhalen over van alles, die ik van meneer vernam,
is iets waar ik de rest van mijn leven iets mee kan!
Ook zijn vrouw ben ik dankbaar voor haar behulpzaamheid,
iets wat deze vrouw zeker onderscheidt.

De manier waarop zij de zorg voor haar man heeft gedragen,
met alle liefde, zonder ook maar een woord te klagen.
24 uur per dag de zorg voor je man,
noem ik pas echt HOUDEN VAN…..

Het is mijn werk, maar het blijft zo raar,
ik zal ze missen, dit menselijke paar
Meneer, ik ben dankbaar dat ik u heb mogen verzorgen en rust zacht,
mevrouw, bedankt voor uw vertrouwen en ik wens u met dit verlies, voor de toekomst alle kracht!

Ik denk dat het kan
Dit houdt in dat de bureaucratie rondom het toewijzen van de zorg en het toezicht en de controle daarop behoorlijk vermindert. Ik ben ervan overtuigd dat dit een enorme kwaliteitsinjectie met zich meebrengt! Op deze manier is het voor patiënten een stuk prettiger en overzichtelijker. Mensen willen hun eigen manier van leven zo lang mogelijk voortzetten, ook als ze echt zorg nodig hebben. Vandaag de dag zien veel mensen af van zorg, vanwege het vele geregel en de papierenrompslomp erom heen. Het gaat dan over veel teveel schijven.

Als een patiënt een zorgbudget krijgt toegewezen, kan een organisatie worden ingehuurd die de zorg op maat levert. Men kan de hulp krijgen (inhuren) die nodig is. Vandaag de dag krijgen patiënten namelijk vaak niet die zorg die ze nodig hebben. Het is zeker een efficiëntere manier!

Uiteraard moeten de mensen het wel zelf kunnen regelen; voor de mensen die dit niet lukt, zal er een andere oplossing moeten komen. En daar ben ik dan ook erg benieuwd naar…

Er moet snel iets gebeuren
Een ding is zeker: er moet snel iets gebeuren aan de bureaucratie in de zorg! Daar ben ik het mee eens. Een belangrijk onderwerp, waar de nieuwe regering straks zeker mee kan scoren! Ik hoor graag jouw mening.

Stimuleer dat Nederlanders zolang mogelijk voor zichzelf kunnen blijven zorgen
Dit kan alleen wanneer er een goede betaalbare zorg is. Faciliteiten waar alle mensen gebruik van kunnen maken. Een goede AWBZ voor iedereen.

Maak werken in de zorg aantrekkelijk voor schoolverlaters
Dit kan alleen maar door goede begeleiding van professionals. Door uitzicht te bieden op werk. Wat is er mooier en kwalitatief aantrekkelijker dan zelf mensen op te leiden en deze mensen vast te houden. Binnen onze organisatie kom ik vaak goede stagiaires tegen, die het vak van A tot Z beheersen. Beter opgeleid kun je dit personeel niet krijgen!

Investeer in de kwaliteit van zorg
Zorg voor de juiste persoon op de juiste plek. Vaste gezichten en kleinere teams. Korte lijnen met vaste aanspreekpunten. Mijn ervaringen zeggen dat dit motiverend werkt en tevredenheid met zich meebrengt. Zowel voor medewerker als voor de cliënt.

Voorkom dat verpleegkundigen en verzorgenden teleurgesteld de zorg verlaten
Stuur personeel op hun sterke punten. Creëer een vast werkklimaat met weinig veranderingen. Sta open voor signalen van de werkvloer en kom samen tot menselijke oplossingen. Beloon werknemers naar behoren.

Als aan bovengenoemde punten gehoor wordt gegeven, kunnen we in de zorg weer eens aan toekomst denken en met de mensen bezig zijn, zoals zij het verdienen. Dit maakt het voor de medewerker ook een stuk aantrekkelijker!

Maar….
Het CDA heeft verloren, de VVD en PVV zijn de grote winnaars. Gefeliciteerd… Maar ik houd mijn hart vast. Lijsttrekkers, ik nodig jullie uit om nog eens te kijken naar de bovenstaande punten. De zorg heeft jullie nodig.

Dankbaarheid
Ik kwam voor het eerst bij een nieuwe cliënte. Mevrouw is ongeneeslijk ziek. Ze heeft een hersentumor en is haar man hier een paar jaren geleden ook aan verloren. We raakten we aan de praat en dan gaat er zoals gewoonlijk in dit soort situaties, wat meer tijd in zitten. Tijd die ik eigenlijk niet heb maar tóch neem. Mevrouw is opvallend positief. Ze geniet nog van ieder moment. Ze is dankbaar voor de zorg die ze krijgt van de thuiszorg en de mensen om haar heen!

“Ik vind het zo fijn dat ik door de goede zorg nog thuis kan blijven wonen en de dingen kan blijven doen die ik leuk vind.”

Daar doe ik het voor…
Toen ik in de auto stapte moest ik nog even denken aan ons gesprek en zag dat mevrouw mij voor het raam stond uit te zwaaien. Ik realiseer me, dat dit de momenten zijn waarvoor ik het doe! De situatie van mevrouw en dan tegelijkertijd die dankbaarheid… Het raakte bij mij een gevoelige snaar .

En ik realiseerde me dat het nog maar afwachten is hoe de zorg er voor haar in de toekomst uit ziet. Zal zij, en vele anderen met haar, díé zorg krijgen die ze nodig heeft?

ZORG DIE BEREIKBAAR IS, DICHTBIJ EN VAN HOGE KWALITEIT

Mijn collega’s en ik van de thuiszorg bieden die zorg. En als ik me niet vergis, is dit één van de voorstellen van verschillende politieke partijen. Wij maken het waar. Nu Den Haag nog!!!

“Personeel wil weg uit de zorg! Er dreigt een enorme leegloop door te weinig geld en de te hoge werkdruk. Zorgverleners denken serieus na over een baan buiten de zorgsector.”

Ambassadeurs
Ik maak me zorgen. Wanneer een groot gedeelte van de zorgmedewerkers zich terugtrekt, waar zijn we dan over 10 jaar? Er wordt namelijk nu al een tekort verwacht van 400.000 zorgverleners. Ik denk dat juist de mensen die nu in de zorg werken niet weg moeten lopen, maar zich juist in kunnen zetten om nieuw personeel aan te trekken en te begeleiden. De huidige medewerkers, met hart voor de sector, behouden hiermee de kwaliteit in de sector. En we krijgen nieuwe professionals, met affiniteit voor de zorg.

Ontevredenheid
Maar de werkdruk neemt toe en er zijn veel medewerkers ontevreden. Er is nu al een tekort aan werknemers. Ook binnen onze organisatie; dit komt onder meer door overheidsbezuinigingen. Ik voel onrust bij collega’s, maar ook bij cliënten die zich afvragen hoe een en ander zich in de toekomst zal ontwikkelen.

Duurder, gekwalificeerd personeel moet ruimte maken voor goedkopere medewerkers. Het grote gevaar dat hierin schuilt,is dat er in de toekomst personeel wordt ingezet, zonder echte affiniteit met de zorg. Goedkoop wordt duurkoop. Ik hoef niet uit te leggen waarom lijkt me!!

Deze ontwikkelingen hebben zeker geen positieve invloed op de tevredenheid van de medewerkers, maar ook niet op de potentiële werknemers in de zorg. Als we deze weg vervolgen en niet snel ingrijpen,wordt het er in de toekomst zeker niet leuker op om in de zorg te werken! En dat toch zeker het laatste wat we willen?

Werkgevers zien een verhoging niet zitten, omdat er gewoonweg geen geld is! Maar werknemers zijn het zat en hebben het gevoel dat ze al loyaal genoeg zijn naar hun werkgever. En ik snap de werkgevers ook wel; op veel plaatsen in het land zie ik dat thuiszorgorganisaties het moeilijk hebben en er geld bij moet. Op de meeste plaatsen neemt de zorgvraag namelijk toe, maar de budgetten niet!

Maar …
De uiteindelijke druk is te voelen bij de werknemers, waar ik er één van ben. Onder soms zware omstandigheden moeten wij de boel draaiende houden en ervoor zorgen dat de zorg toch gegarandeerd blijft. Kwaliteit blijven bieden met minder middelen, hoe doe je dat dan? Naast de druk op ons medewerkers is de cliënt hier uiteindelijk de dupe van.

En…
Zolang er geen akkoord is bereikt over een nieuwe CAO, gaat iedere werknemer in de thuiszorg er zelfs gemiddeld 1 procent op achteruit, door de inflatie.

En wij zouden niet kunnen staken, omdat wij geven om de mensen en werken met ons hart! En de zorg moet gegarandeerd blijven, is de redenering van de FNV.

Maar moeten wij thuiszorgmedewerkers, die inderdaad geven om onze cliënten en werken met ons hart, alles maar accepteren? Omdat we toevallig werkzaam zijn in dit vak?

Dan kijk ik toch even naar de medewerkers in de reinigingsdienst die onlangs gestaakt hebben. Die mensen werken toch ook met hun hart? Zij bieden toch ook service waar de burger niet zonder kan? Dit zag je wel aan de metershoge vuilnisbelten in grote steden als Amsterdam. Maar zij staken toch ook?

Als we iets willen bereiken in de CAO onderhandelingen, moeten we iets willen doorbreken! En uiteindelijk komt het de cliënt zeker ten goede! De tijd zal het leren!

Want helaas is het bij ons niet zo, dat je van 08.00 tot 16.00 uur werkt of van 15.00 tot 23.00 uur. De enorme vraag ligt bij ons in de ochtenden tussen 07.30 en 12.30 uur en in de avonden tussen 17.00 uur en 23.00 uur. Dit komt doordat op andere tijden de zorgmomenten zeer beperkt zijn.

Het gevolg is dat ik iedere week een paar keer zowel in de ochtend als ’s avonds werk om aan die 36 uur te komen. Voor veel cliënten is dit een prachtige oplossing, want die zien telkens een vast gezicht. Zelf vind ik dit wel minder fijn, omdat je op deze manier van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat met je werk bezig bent. Zorg geven doe ik echt met mijn hart, maar er is meer dan werken alleen.

Omdat ik graag meedenk en weet waar het probleem ligt, heb ik in overleg met mijn leidinggevende en de mensen van de planning een schema op kunnen stellen, waarin ik meerdere dagen achter elkaar werk en minder dubbele diensten draai! Het voordeel is dat de cliënt meerdere dagen achter elkaar continue zorg krijgt en ik na mijn dienst ook écht kan zeggen dat ik klaar ben voor die dag. Het mes snijdt zo aan twee kanten; de cliënt blij, ik (en mijn gezin) blij! We moeten het met elkaar doen! En dat kan dus ook. Ik ben blij dat we dit hebben kunnen oplossen. Met ons HART!!!

Werk jij ook fulltime in de thuiszorg? Hoe ga jij of gaat jouw organisatie hiermee om? Herken je dit? Laat het me weten!

Het is vrijdag 30 April. Het is Koninginnedag en ik heb late dienst. Ik heb deze avond maar liefst 19 cliënten te bezoeken. Ik sta bovendien niet echt te popelen om aan het werk te gaan, omdat ik gisteren een behoorlijke behandeling bij de tandarts gehad heb, waar ik nog steeds last van heb.

Maar ja, de plicht roept … De meeste cliënten hebben de viering van Koninginnedag in Zeeland op TV bekeken. Maar ik heb een cliënt waar de stroom is uitgevallen. Achteraf bleek dit kortsluiting te zijn, maar hier liep ik wel 15 minuten uit. Een andere vaste cliënt had een dag ervoor te horen gekregen, dat hij en zijn vrouw een kamer toegewezen hadden gekregen in een zorginstelling. Mevrouw had er zichtbaar moeite mee en ook hier liep ik 15 minuten uit. Het was inmiddels 20.15 uur en ik liep al ruim een half uur achter op schema.

Tussen de bedrijven door heb ik de overige cliënten gebeld om te zeggen dat ik wat later kwam. Kort hierna kreeg ik een telefoontje van mijn collega of ik er nog een cliënt bij wilde nemen aan het einde van de avond! Deze mevrouw zou worden opgenomen, maar dit ging niet door. Hierdoor moest zij alsnog ingedeeld worden. ‘Geen probleem’, dacht ik, ’dit past helemaal in het plaatje van de avond.’

Eenmaal met veel kunst en vliegwerk bijna bij de laatste cliënt aangekomen te zijn, blijkt de straat naar deze woning afgesloten, in verband met een viering van Koninginnedag!

Nu loopt een dienst nooit zoals ik voor ogen heb. Er doen zich altijd wel onverwachte situaties voor. Maar aan het eind van deze dienst voelde ik me net de Koningin na een dagje Zeeland! Moe, maar tevreden over een goede afloop!

Wil je meer weten over tijd in de zorg? Klik dan hier.

Ik kom bij totaal verschillende mensen over de vloer. Iedere cliënt leeft op zijn of haar manier. En dat is echt niet altijd de mijne. Maar de kunst is dan de mens te blijven respecteren en me in te leven in de situatie.

Mevouw A., waar ik verschillende keren per week kom, is heel precies in huis! Jassen netjes recht, geen vlekje op de grond en geen spatje water in de wasbak! Voordat ik bij haar naar binnen ga, veeg ik uitgebreid mijn voeten, hierna hang ik mijn jas keurig op en na het handen wassen droog ik de wasbak volgens haar precieze instructies . Zij wil het graag zo, dus doe ik het zo!

Mevrouw B., is precies het tegenovergestelde! Zij puzzelt het liefst in bed, met een sigaretje in de hand en een lekkere kop koffie binnen handbereik. Er loopt vaak een duidelijk koffiespoor van het koffiezetapparaat naar het bed. Een vlekje meer of minder is hier geen probleem! En ook hier veeg ik mijn voeten bij binnenkomst. Alleen niet zo uitgebreid. Mijn jas hang ik ook op. Alleen niet zo recht. Ook was ik mijn handen, maar hier hoef ik de wasbak niet droog te maken. Wel zorg ik voor een kop koffie en een sigaretje voor mevrouw. Zij wil het graag zo, dus doe ik het zo!

Wat ik hiermee wil zeggen is: Ik neem iedere cliënt zoals die is. Ook al denk ik er wel eens het mijne van. Maar het is ten slotte hun eigen woonomgeving! En uiteindelijk moet diegene zich er prettig bij voelen. Alleen zorg bieden, ho maar! Er komt zeker meer bij kijken! Ik ben gewoon een kameleon; ik pas me aan aan de situatie. Hiermee kom ik de mensen tegemoet en geef ik de aandacht ze nodig hebben. Ik bepaal toch zeker niet hoe iemand in zijn of haar eigen huis leeft?

Terwijl ik netjes aanbel, zie ik een mevrouw voor het raam staan. Ik zwaai naar haar en verwacht dat ze de deur open zal doen. Echter een kleine twee minuten later, is de deur nog steeds dicht. Na nog een keer bellen, staat de mevrouw weer voor het raam. Dus ik roep dat ik van de thuiszorg ben. Door het raam zie ik dat de mevrouw naar haar telefoon loopt. Prompt komt haar buurman naar buiten: wat ik kom doen? Ik ben van de thuiszorg, zeg ik nogmaals. Mevrouw doet inmiddels de deur open en na enige uitleg mag ik binnenkomen. Pfoe. Ik wil me legitimeren, maar dat vind ze niet meer nodig! Het vertrouwen is gewonnen. Ze bied me zelfs iets te drinken aan, wat ik helaas moet afslaan, vanwege het tijdgebrek dat ik inmiddels heb opgelopen. Er wachten mij nog meer cliënten!

Natuurlijk heb ook ik verhalen gehoord. Van oplichters die zich voordoen als thuiszorgmedewerker, collectant of energieleverancier. En op die manier bij mensen weten binnen te dringen. Door deze ervaring realiseerde ik me weer eens, dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is, dat degene die aanbelt ook echt van thuiszorg is. Helemaal niet als het man is, terwijl je een vrouw verwacht.

Zou het niet handig zijn om iedere nieuwe cliënt bij een intake te laten weten of de verzorgende een man of een vrouw is? Ik ga het voorstellen!

Mevrouw straalt… De meest wonderlijke dingen kunnen van grote emotionele waarde zijn voor de mensen waar ik kom. Soms is het een meubelstuk, maar in dit geval een boom. Zij heeft 28 jaar geleden een zelf gekweekte plant met haar (inmiddels overleden) man geplant in hun tuin. Deze kreeg ze van haar schoonvader. En de plant verhuisde zelfs mee naar een andere woning. Inmiddels is het een forse boom geworden en pronkt al ruim 28 jaar in haar tuin. Mevrouw geniet zichtbaar van de knoppen die weer opkomen, en ik moet eerlijk zeggen, ik geniet met haar mee! Helemaal wanneer zij het boek laat zien met hierin een gedicht over deze boom. Een boek met een van de vele gedichten, geschreven door haar man!

ONZE BOOM
De boom die in ons tuintje staat
Dat noemt men een sering

Als het voorjaar komt dan kijk ik ernaar
Met veel bewondering

Aan al die dode takken
Daar vormt zich weer een blad

Duizenden, duizenden bladeren
Uit reserve energie die het nog had

Ook vormen zich weer bloemen
In grote dikke bossen

Hij is toch weer zo mooi
Hij heeft wel duizend trossen

Ik geloof dat deze oude boom die nu de herfst ingaat
Als de winter voorbij is toch weer bloeien gaat!

Het verhaal en de emotie die schuil gaan achter deze boom, laten mij zien dat niet alleen achter ieder mens een verhaal zit, maar dit ook achter een boom kan zitten! En daar MOET aandacht voor zijn, aandacht die ik haar wil kunnen geven.

Mevrouw M, waar ik om 07.30 uur mijn werk begin, zit nét de krant te lezen en ze uit haar onvrede over de voorstellen:

“Ze kleedden ons helemaal uit!!! De eigen bijdrage naar €775,-! Voor een doktersbezoek moet ik straks €5,- per keer gaan betalen. Mijn medicijnen worden steeds duurder en ik moet ze grotendeels nog zelf bekostigen ook! Nog even en dan heb ik straks geen recht meer op thuiszorg! Eigenlijk heb ik juist wat meer zorg en tijd nodig, maar deze vlieger gaat niet op, omdat ik in de categorie ‘lichte beperkingen’ val. Als dit wordt doorgezet, kan ik het straks niet meer betalen. En wat dan….?”

Ik heb écht te doen met mevrouw, je merkt dat het haar raakt en behoorlijk bezighoudt. Ik probeer haar gerust te stellen, geef aan dat het nog maar voorstellen zijn en dat de meningen binnen de politieke partijen flink verschillen.

Maar waar gaat het heen?
Ik houd mijn hart vast wanneer dit soort plannen wordt doorgetrokken. Mensen wachten met hun hulpvraag, wat weer kan leiden tot verwaarlozing en vereenzaming. Mevrouw M. is bijvoorbeeld iemand die langer wacht met naar de huisarts gaan, waardoor haar klachten verergeren en de consequentie kan zijn, dat er straks een duurdere behandeling noodzakelijk is! Zijn we op deze manier beter af? Heeft bezuinigen hier een voordeel?

Ik denk dat we met z’n allen moeten accepteren dat door de vergrijzing de zorg duurder wordt. Laat men hier geld voor beschikbaar stellen. Laten we de mensen de zorg geven die ze werkelijk nodig hebben. Ieder mens heeft toch recht op zorg? Ook mevrouw M…

En naast de emoties heeft het ook behoorlijke consequenties voor mijn werk… we hebben werklijsten met enorme gaten! En onvoldoende nieuwe indicaties (lees cliënten!!!) om deze op te vullen. Ik hoor je denken, dat is goed nieuws, want dan is er meer tijd voor de overgebleven cliënten. Maar helaas, dat kan niet vanwege de zorgzwaartepakketten.

Dus kijken we samen naar de planning en werklijsten, om maar weer een zo efficiënt mogelijke loop en werkroute uit te stippelen. En dat lukt, MAAR de conclusie is dat er in onze wijk momenteel teveel mensen werkzaam zijn. Overbezetting dus! Hierdoor moeten er mensen worden ingezet in andere werkgebieden. Zelfs buiten Den Helder.

Dit heeft positieve en negatieve aspecten: gelukkig kunnen de mensen in de andere wijken de hulp heel goed gebruiken. En teams worden kleiner, waardoor er een kleinere vaste groep collega’s bij de cliënten komen! Minder mensen en meer vaste gezichten dus!Maar collega’s worden wel weggerukt uit hun vertrouwde omgeving. Je raakt directe collega’s kwijt. En cliënten raken een goede, vertrouwde verzorgende kwijt! Ik vraag me af wat goed is, maar mijn gezonde verstand weet wel anders.

Ik weet het, het is de realiteit, maar wat doet dit met onze cliënten?
En met de motivatie van de medewerkers?
Hoe houden we onze kwaliteit vast?
En kunnen we op het moment dat we handen over hebben echt niet extra zorg bieden aan mensen die behoefte hebben aan wat meer aandacht?

Kortom, het is een roerige periode waardoor er bij mij veel vragen opkomen. Heeft u de antwoorden?

‘Broeder’, die titel wordt mij vaak gegeven,
en ach, met deze term kan ik wel leven.
Maar  ‘ik ben gewoon Edwin’, is mijn antwoord dan,
toch zijn er mensen die vinden dat dit niet kan.

Om vertrouwen te krijgen heb ik écht moeten vechten,
maar snel bleek dat mensen zich aan mij gingen hechten.
Het is mooi om dit te zien veranderen,
helemaal wanneer je dit ook hoort van anderen.

Met anderen bedoel ik dan collega’s en familie van de cliënt,
vandaag de dag accepteren ze mij als VENT.
Toch zijn er zo nu en dan nog mensen,
die liever een zuster dan een broeder wensen

 Hier ligt mijn uitdaging om dan tòch te presteren,
en dat de cliënt mij wel als mannelijke verzorgende kan waarderen.
Als deze hobbel dan is overwonnen,
is mijn vertrouwensproces begonnen.

Heb jij ervaringen met mannen zoals ik, laat het me vooral weten!

Voorafgaand aan deze happening, een live ontmoeting en kennismaking met de andere dagboekschrijvers en het campagneteam. Het enthousiasme spatte er vanaf. Ik werd er helemaal blij van. Het lijkt me geweldig om samen met deze prettige personen een bijdrage aan de campagne te mogen leveren.

De kop is eraf en de inspiratie is geboren! En ik heb genoeg stof om over te schrijven denk ik zo. Zelf ben ik inmiddels ruim 12 jaar werkzaam voor zorgorganisatie Omring in Den Helder, waarin ik verschillende functies heb vervuld. Begonnen als verzorgende D in de avond/weekend zorg en personenalarmering. Hierna ben ik ruim twee jaar werkzaam geweest als intercedent, bij uitzendbureau Zorg Interim! Hier hield ik me voornamelijk bezig met Thuiszorg. Na deze mooie leerzame periode kreeg ik de mogelijkheid om planningscoördinator en later teamleider binnen de thuiszorg te worden.

Na vier jaar kwam ik erachter dat het kantoorwerk mij niet de positieve energie gaf die ik nodig heb om prettig te kunnen functioneren. Het uitvoerend werk begon weer te kriebelen en heb datgene weer opgepakt,waarmee ik ben begonnen.

Mijn doel is om een realistisch beeld te creëren van de zorg, te laten zien hoe het is om werkzaam te zijn in de thuissituatie van mensen, het gevoel, de beleving en de variatie over te brengen. Ik wil laten zien hoe ik omga met bijvoorbeeld tijdsdruk en hoe het is om als mannelijk persoon te functioneren binnen de thuiszorg!

Met de alledaagse ervaringen vanuit mijn werkveld, gekoppeld aan de ervaringen uit het verleden denk ik dit op een leuke en afwisselende manier te kunnen beschrijven.

Ik heb er zin in!