Ik heb in ieder geval wel veel geleerd; het schrijven van blogs, deze voordragen en ik ben zelfs live op TV in debat gegaan. Een hele ervaring. Maar ik ben vooral trots. Trots om een ambassadeur te mogen zijn voor de zorg en te mogen laten zien wat er allemaal gebeurt. Fijne en mooie dingen, maar ook de dingen waar ik tegen aan loop als manager.

De toekomst
Wat brengt de toekomst voor de zorg? Stoppen de negatieve verhalen over slechte zorg en boventallige managers of moeten wij daar maar ‘gewoon’ aan wennen? Komt het hart weer terug in de zorg? Kun je als zorgverlener weer trots zijn op je werk? En komen ze er echt, die 12.000 extra werknemers? Wie zal het zeggen?

Één ding is zeker: de zorg zal er zeker heel anders uit zien. We moeten ons voorbereiden op een toekomst waarbij de ‘regie bij de bewoner’ ligt. Het klinkt simpel, maar de gevolgen zijn ingrijpend. Van een situatie waarin de bewoner de ontvanger is van zorg, gaan we naar een situatie waarin de bewoner écht klant is. Die soms niet spontaan aan kan geven wat zijn zorgbehoefte is, maar waarin de zorgverlener moet ‘ondernemen’ om in te spelen op die mogelijke behoeften. Dit betekent in gesprek gaan met cliënten om wensen te bepalen of te bevragen.

En mijn eigen toekomst?
Blijf ik altijd manager of komt het nog zover dat ik als zorgcoach aan de slag mag? Gaat die droom in vervulling? Als zorgcoach zou ik het contact willen begeleiden tussen verzorgenden en bewoners.

Wie zegt het me? Ik hoop in ieder geval dat ik en vele anderen met mij bewaard blijven voor de zorg! Hoe dan ook, want die mensen zijn nodig! Deze campagne stopt, maar ik verdwijn niet van het web; je kunt me blijven volgen op www.managerzorgvertelt, LinkedIn of Twitter!

Op dit moment volg ik een training ‘Bezield Leiderschap’ en weer word ik me bewust dat ieder mens zijn eigen leider, zijn eigen manager is. Volg jij je hart in je persoonlijk leven? Vaar jij je eigen koers?

Ben jij een manager op en van je werk? Werk je volgens de visie en missie van je organisatie? Of heb je er geen idee van en voer je ‘slechts’ orders van je leidinggevende uit? Wat merken bewoners of patiënten hiervan?

Wanneer écht iedereen vanuit de visie van de organisatie werkt……..hoeveel of juist hoe weinig leiders heb je dan nodig? Ik ben nieuwsgierig naar je mening of je visie hierop!

Op dit moment ben ik een boek aan het lezen over Mindful@work. Het is een manier om los te komen van belemmerende patronen bij jezelf en in het werk en hoe je jou persoonlijke waarden kunt (her)ontdekken en integreren in je werk. Het is echt mogelijk om een andere werkethiek in te voeren. Moeilijk? Nee, ik kan het je aanraden. Doen! Hier een voorbeeld…

Afgelopen week was het bij ons in het Wooncentrum keihard werken. We bestonden 10 jaar en dat werd gevierd! Naast het gewone werk hadden we een echte feestweek, met een koor, een diner en als slot een ontbijt met de hele wijk. Het is zo geweldig om bewoners gelukkig te maken dat je niet eens merkt dat je bijna de dubbele uren werkt.

Mindfulness op het werk is dus echt mogelijk. Door even te stoppen met vergaderen of met rennen over de gang, te ontspannen en om je heen te kijken zodat je ziet dat werken in de zorg ook gewoon leuk is. Wil je meer weten, kom dan maar eens praten, dan help ik je. Het maakt je leven er een stuk leuker op!

Ik weet het niet meer hoor. Wat een tegenstrijdige berichten hoor en lees je toch. In het najaar van 2009 zijn we gestart met deze campagne om een realistisch beeld van de zorg te laten zien. Omdat veel mensen niet weten wat er zich afspeelt. We willen laten zien dat werken in de zorg leuk, maar ook lastig is. En dat we met z’n allen voor een aantal grote uitdagingen en keuzes staan.

Hoe zit het nou?
De ouderen- en thuiszorg is een geliefd gespreksonderwerp. Tijdens de verkiezingen maar ook nu nog. Houdt u het nog allemaal bij? 12.000 extra verzorgenden en verpleegkundigen, 850 miljoen euro om de kwaliteit te verhogen en nu weer 10 miljoen om ouderenmishandeling tegen te gaan. Aan de andere kant hoort u over bezuinigingen; scheiden van wonen en zorg en het uitkleden van de AWBZ.

En dan de verhalen op radio en tv; misstanden, stagiaires die door hun ervaringen tijdens stages niet kiezen voor de ouderenzorg, arbeidsmarktproblematiek in de toekomst. Ook op internet staan de meest vreselijke verhalen. Trouwens…heeft u het al gelezen? De manifestatie van de ‘dwaze kinderen’? Elke eerste zaterdag van de maand hebben zij protestacties tegen de slechte ouderenzorg.

In gesprek gaan
Moeten we niet stoppen met roepen en de discussie echt gaan voeren? Om te zorgen dat de kwaliteit van de ouderen- en thuiszorg de komende jaren goed blijft? Niet op basis van aannames of incidenten, maar kijkend naar de realiteit waarin het draait om medewerkers en cliënten. Want, laten we eerlijk zijn, wij leveren toch niet alleen slechte zorg?

Praat mee!
De V&VN is de discussie aangegaan. Zij praat met kleine groepen medewerkers in de zorg. Wat heb je de afgelopen 10 jaar zien veranderen en hoe verwacht je dat het er in 2020 uitziet? Doe mee, meld je aan.

En ik?
Ik wil graag wat betekenen voor de zorg aan ouderen in Nederland, voor nu en in de toekomst! Maar waar moet ik beginnen??

Maar in mijn vestiging sprak ik met een 97-jarige vrouw. Ik bezocht haar omdat ik hoorde dat ze al een tijdje niet in orde is. Wat er precies aan scheelt, weet ik niet, maar ze is de laatste tijd erg verzwakt. Ze werd ook direct wakker toen ik naast haar bed ging zitten.

“Het is klaar Gerda, afgelopen. Ik ben moe en ga dood. De dokter vraagt steeds aan me of ik bang ben om dood te gaan. Maar weet je, ik hoef niet bang te zijn, ik word geholpen met doodgaan. Ik kan uit het diepste van mijn hart zeggen dat ik geloof in God en het na mijn dood heel goed zal hebben.”

Ik heb haar leren kennen als een heel optimistische vrouw, die heel mooi vertelt over haar leven, waarin ze veel heeft meegemaakt. Haar verhalen raakten mij altijd diep. En ook dit gesprek weer…

Openlijk praten over de dood, maar ook over haar gekke schoonzoon die haar altijd aan het lachen maakt en de kleinkinderen waar ze gek op is. En over haar wekelijkse kaartmiddag in het Grand Café. Nu zelfs het kaarten niet meer lukt, geeft ze de moed op. ‘Ik heb al zo veel moeten inleveren’ vertelt ze me.

Bij het afscheid pakte ze mijn hand en nam ook écht afscheid van me met lieve woorden en een zachte blik en kuste mijn hand. Op de gang voelde ik mijn ogen prikken en zuchtte een paar keer diep. Ik hoop haar toch nog een keer te mogen bezoeken.

Wat een prachtvrouw!

“De meisjes werken al zo hard en als ik dan ook nog eens zeg dat ik niet zo vroeg naar bed wil, dan maak ik het ze nog moeilijker”, vertelde iemand.

Een ander snapte dat volkomen: “Als je niets meer zelf kunt, ben je afhankelijk van de verpleging en die wil je ook niet tegen je hebben”.

Ik schrok hier enorm van. Zijn wij, medewerkers, ons voldoende bewust van ons gedrag? Doen we wat we horen te doen en zeggen, op ethisch vlak? Of willen we allemaal aardig gevonden worden door collega’s en leidinggevenden en zeggen we daarom maar niet alles wat we zien?

Misstanden
Wat doe jij als je ziet dat er iets gebeurt dat niet door de beugel kan? Dat een collega een bewoner slaat of voor ‘straf’ geen eten geeft? Wordt een van je collega’s gepest door zijn leidinggevende? Wat doe je dan? Spreek je collega’s of leidinggevenden er op aan, ondanks dat het voor jou consequenties kan hebben? Of ga je naar de directie of het bestuur of zelfs wel anoniem naar de pers? Of doe je gewoon niks…

En ook de vraag
De overheid wil het een en ander vastleggen in een regeling. Hebben wij zo’n regeling nodig in de zorg of is ethiek een veelbesproken onderwerp en voelen we ons allemaal verantwoordelijk voor onze acties? Ik hoor graag jullie reacties!

Afgelopen week had ik een discussie met een aantal werknemers van mijn wooncentrum. Ik vind dat mobieltjes uit moeten tijdens het werk. ‘Je bent toch altijd bereikbaar; de receptie kan mensen namelijk oppiepen’. Iemand zei: ‘Gerda, je moet met je tijd mee!’

En jij?
Doe jij het ook? Twitteren, Hyves, Facebook of LinkedIn? Heb je een Iphone, Blackberry of andere smartphone? En wat laat je dan van jezelf zien? Je privédingen of gebruik je het als uitlaatklep voor je werk? En op welke momenten? Hoe staat je organisatie er tegenover? Mag je gsm aan staan tijdens werk? En staat die dan op stil of trilfunctie? Stel je bent een bewoner aan het wassen en je hoort het welbekende pingeltje van een bericht of het begint te trillen in je zak? Kun jij je dan beheersen om niet te reageren?

Natuurlijk doe ik zelf ook mee aan al die dingen. Ik zit op Hyves, ik twitter af en toe en discussier mee op LinkedIn. Toch heb ik ook een beetje koudwatervrees. Ik las laatst een artikel over de twitterkliniek en de schrik sloeg me om het hart. Komt het zover dat de familie van een bewoner twittert ‘wij komen moeder om 14 uur halen, zorg je dat ze dan klaar staat?’ Of krabbelen artsen straks de uitslagen van onderzoeken naar patiënten op Hyves?

Ik weet het niet hoor… Maar kan ik er nog omheen? Wat vind jij? Moet ik met mijn tijd mee en toelaten dat de tweets over de hoofden van onze bewoners heen vliegen en dat mijn medewerkers bellen in een appartement van een bewoner om het boodschappenlijstje door te geven aan het thuisfront? Moet ik moderniseren of mag ik lekker ouderwets blijven?

Gooi de keurmerken en eisen van de inspectie en zorgkantoor de deur uit en geef alle aandacht aan de normen verantwoorde zorg die een paar jaar geleden opgesteld zijn.

Wat doet er echt toe?
Ik zit in mijn baan als vestigingsmanager in een spagaat: wat wil ik doen en wat moet ik doen? Ik wil me richten op de zaken die er écht toe doen voor bewoners. Met hen praten over verlies van zelfstandigheid, hun afhankelijkheid of eenzaamheid, het verlies van één van hun kinderen of over hun naderende dood. Wat ondersteuning betreft wil ik uitgaan van hun mogelijkheden in plaats van hun beperkingen. Ik wil onze zorg verbinden aan hun eigen sociale netwerk. Ik wil aandacht voor contacten met anderen, voor activiteiten waar mensen zelf voor kiezen. Pas dàn praat je over kwaliteit van leven en geef je bewoners weer de regie over hun leven.

Dit kan ik niet alleen; ik wil mijn medewerkers hierin coachen en trainen en hen laten zien dat het werk hierdoor zoveel leuker wordt. In de ideale situatie kunnen medewerkers deze soms moeilijke gesprekken voeren, zodat we allemaal uitgaan van de wens van de bewoners.

Maar we moeten ook zoveel… Zou het lukken om, ondanks dat het veel moeite kost, ons te bevrijden van dat paradigma en zorg te verlenen vanuit de ziel? Ik draag graag mijn steentje bij! En het lijkt erop dat de  staatssecretaris het hier helemaal mee eens is…

Vroeger was het werken in de zorg inderdaad een roeping, maar tegenwoordig worden er zóveel eisen gesteld. Neem nou de registratie… Voor het zorgkantoor, de inspecteur van de gezondheidszorg, normen verantwoorde zorg en de landelijke registraties die op www.kiesbeter.nl  geplaatst worden. Maar ook registraties rondom de vakbekwaamheid van de medewerkers, o.a. BIG scholingen voor de verpleegtechnische handelingen, scholingen i.v.m. tiltechnieken, agressie, valpreventie en zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dat wil ik niet.

En dan heb ik het nog niet over de kwaliteiten die je moet hebben als medewerker in de zorg; het is een vak is waar mensen voor moeten studeren. Je moet de patiënten / cliënten goed observeren om te weten of onderliggende ziektes de oorzaak zijn van de problemen, in mijn geval bij ouderen, zoals neerslachtigheid, duizeligheid of veelvuldig vallen. Gedrag moet je kunnen observeren en analyseren en daar begeleidingsplannen voor schrijven. Ook moet je daarnaast ‘nog even’ zorgen dat de cliënten zich mentaal prettig voelen en kunnen blijven participeren in hun dagelijkse leven.

En dat kan iedereen die kinderen heeft gekregen? Dat is toch een klap in het gezicht voor de vele medewerkers in de zorg met verschillende opleidingen en de jaarlijks verplichte bijscholingen? Maar als we opleidingen dan loslaten, laten we dan ook de registraties los? Verbazingwekkend, omdat juist de Staatsecretaris, die tot voor kort als verpleeghuisarts gewerkt heeft, wél alles geregistreerd wil zien. Temperatuurlijstjes, vochtbalansen, medicatie observaties, zorgproblemen en dergelijke.

Ik weet het dus even niet meer, maar wat ik wel weet en ook echt wil is de zorg weer zijn hart teruggeven! Werken met je ziel en bezieling… Hoe? Daarover de volgende keer meer!

Op dit moment werken we in mijn wooncentrum aan een visie op welzijn. Hiervoor hebben we gesprekken gevoerd met medewerkers, vrijwilligers, gasten, bewoners en managers. Iedereen vindt welzijn belangrijk, maar heeft hier een ander beeld bij. Is welzijn bijvoorbeeld de wekelijkse bingo of andere activiteiten? Of is welzijn veel breder?

Zelf ga ik uit van de brede variant; welzijn geïntegreerd in àlle werkzaamheden. Ik vind welzijn dus een verantwoordelijkheid van iedere medewerker, maar ook van de familie van bewoners.

Maar wie ben ik?
Ik ben die manager die teveel zou verdienen. En managers hebben bij voorbaat toch geen verstand van zorg en welzijn omdat ze alleen aan geld denken? Niets is minder waar, ik maak me er wél druk om. Iedereen moet de bewoners goed kennen en vooral ECHT weten wat zij belangrijk vinden en daar naar handelen. Dat de bewoners kunnen doorleven zoals zij daarvoor altijd leefden. Ik denk dat dat kan, ook met de huidige financiering.

Wie is het met mij eens? Of volledig oneens? Wie geeft mij verdere input voor onze visie op welzijn? Graag lees ik je reactie!

In voor zorg!?
Kent u het stimuleringsfonds ‘In voor zorg!’? Dit programma van Vilans, kenniscentrum langdurende zorg, en het ministerie van VWS, bundelt bestaande kennis en biedt organisaties praktische ondersteuning in hun eigen veranderingstraject.

Drie vestigingen van Warande in Zeist doen al mee met het programma; met behulp van de ‘Lean methode’ praten groepjes medewerkers over hun eigen werkprocessen, hoe ze het werk doen en wat hier slimmer in kan. Door verstoringen en verspillingen uit het werk te halen, houden we tijd over. ‘Tijd voor aandacht’ voor onze bewoners.

Successen
Het programma loopt nu twee maanden en de eerste verbeterpunten zijn er al. Zo wordt op een afdeling gewerkt aan het doorverbinden met dect-telefoons. Dat scheelt veel onnodig gezoek en geloop. Ook wordt een keuken anders ingericht en er wordt opgeruimd. Verder heeft het team een centrale ‘parkeerplaats‘ voor tilliften afgesproken. Dat scheelt zoektijd en frustratie.

Ik wil ook
Het is leuk om medewerkers zo enthousiast te horen praten over het project en het kijken naar hun eigen werkzaamheden. Zelf maak ik het nu nog vanaf de zijlijn mee, maar in maart 2011 gaan ook wij hiermee aan de slag. Ik kan niet wachten!

Ik werk al 32 jaar in de zorg en heb veel veranderingen meegemaakt. De tijd dat alles kon en er geld genoeg was, is voorbij. Inkomsten en uitgaven moeten tegenwoordig volledig in balans zijn en als manager kan ik alleen maar beamen dat dit niet altijd lukt. Ik vraag me af of dit nu de reden is dat er op sommige plaatsen slechte zorg verleend wordt. Ik denk dat het zeker een argument is. Want, wanneer er per bewoner meer geld beschikbaar zou zijn, zou de zorg er heel anders uitzien. Maar de kosten van de AWBZ stijgen alleen maar, dus het kan ook niet anders dan dat er druk op de zorg staat.

Maar wat dan?
Moet de samenleving ook niet een steentje gaan bijdragen? Is ouder worden niet een fase in het leven die erbij hoort? Moet iedere oudere die zorg of ondersteuning nodig heeft, dit alleen krijgen van de overheid, dus de thuiszorg en zorgcentra? De ouderenzorg is volledig geïnstitutionaliseerd, maar waar zijn we zelf?

Kunnen we als familie van een oudere zelf ook niet wat meer onze verantwoordelijkheid nemen? Samen een frisse neus halen, de kamer opruimen en stoffen, eten koken voor een zestal bewoners op de groep kleinschalig wonen, helpen met de afwas of een spelletje doen. Samen met de verzorgende zorgen voor een stuk welzijn in het wooncentrum. Samen kunnen we de samenleving beter maken en gezonder houden.

Ik denk dat het tijd wordt om niet langer alleen maar te wachten tot de overheid met oplossingen komt, maar samen met de overheid naar verschillende oplossingen kijken en de samenleving weer samen te dragen.

Ik wil!

Toch is het zo
Afgelopen week had ik evaluatie van het proefproject ‘kleinschalig wonen’. 7 bewoners en één verzorgende brengen samen de dag door, als in een gezin. Iedereen was het eens, de proef is geslaagd. De sfeer was goed in de huiskamer, er heerste rust, er was tijd en aandacht voor de bewoners en voor activiteiten. Mooier kan het niet! Maar de bewoners die in deze huiskamer verblijven hebben een hoog ZorgZwaartePakket (ZZP 5 en 7) en daar is ‘ruimte en tijd’ om hen goede begeleiding te geven.

Op dezelfde etage wonen nog twintig licht dementerende bewoners. Zij vallen onder ZZP 4 en hier is weinig ‘ruimte en tijd’ voor goede begeleiding. Zij zijn lichamelijk nog vrij vitaal, maar zijn zich bewust van hun geheugenverlies en hebben daardoor veel steun en begeleiding nodig. Gebeurt dit niet, dan gaan deze mensen dwalen door het hele wooncentrum op zoek naar antwoorden.

Het lijkt dan heel logisch…
‘Kunnen we niet beide groepen bij elkaar zetten en allemaal een beetje begeleiding geven?’, vroegen de verzorgenden geëmotioneerd. ‘Nee’, vindt de arts: ‘Iedere bewoner heeft recht op zijn eigen zorg en begeleiding en dit mag niet gedeeld worden met anderen die een lichter pakket hebben’.

Het resultaat was een heftige, emotionele discussie. Wat een dilemma! Kun je het maken om de ene groep veel zorg te geven en de andere niet? Kun je zo hard zijn in de zorg? Iedereen heeft toch recht op goede zorg?

“De overheid geeft ons niet meer geld en dus krijgen mensen met een lagere ZZP minder zorg”, was één van de zakelijke reacties.

Soms weet ik het echt niet meer… Oordeel zelf op http://brandpunt.kro.nl/uitzendingen/2010-11-14/

Afscheid nemen
De afgelopen week had ik namelijk gehoord dat er twee mannelijke bewoners van ons wooncentrum waren overleden. Dat nieuws was tot mij gekomen en daar was het bij gebleven. Maar ik wilde toch persoonlijk afscheid nemen. Beide heren waren in hun eigen appartement opgebaard en ze lagen er mooi bij, heel rustig en tevreden. Ik trof ook de familieleden. Ik kon hen mijn medeleven betuigen en samen met hen terugkijken naar de momenten die ik met hen beleefd heb. Mooie en moeilijke momenten. Nadat ik afscheid nam van de overledene en nog een keer hun hand aanraakte kon ik met een goed gevoel de week afronden.

Dubbel gevoel
Maar het voelde ook heel dubbel. Ik vond het belangrijk om hen nog eens te zien om niet ‘zomaar’ een week later nieuwe bewoners te verwelkomen in hun appartementen. Helaas is dit wel het geval. Op de dag van overlijden begint het geregel van het leegmaken van het appartement en direct contact leggen met nieuwe bewoners die op de wachtlijst staan. Vroeger toen ik in het verpleeghuis werkte werd ik altijd heel erg boos op mijn afdelingshoofd die dat heel normaal vond. En nu……nu doe ik dat zelf, omdat je als een plaats te lang leeg blijft inkomsten misloopt. Vreselijk, maar zo is de realiteit.

Keuzes maken
Terugkijkend ben ik blij met mijn keuze; dat ik niet druk doorgegaan ben met mijn werk die vrijdagmiddag. Dit werk gaat verder dan alleen zakelijk zijn.

Volgende week wil ik u ‘meenemen’ in het maken van de keuzes waar ik regelmatig voor sta en geloof me……dat is niet gemakkelijk.

Heeft u mijn blog van vorige week gelezen? Ik wilde al een tijdje bewust gaan lsltn, maar ondernam geen actie. Wat ik onder loslaten versta is: ‘stilstaan, tijd nemen, aandacht geven in plaats van dingen half doen of mijn aandacht versnipperen tussen veel zaken.’

Waarom?
Ik vind mijn werk als vestigingsmanager super. Het is fijn om met ouderen om te gaan, contact te hebben met hun familieleden en onze medewerkers. Maar er liggen ook andere dingen op mijn bordje: kwaliteitsstukken of procedures beschrijven, begrotingen en jaarplannen maken. Jarenlang is dit redelijk goed in balans geweest. Helaas is die de laatste tijd regelmatig zoek. Ik doe dingen dan half, neem geen tijd om ze af te ronden. Dit zit dan wel continu in mijn hoofd en dan wil ik loslaten.

Dus ik ging deze week aan het werk met een actielijstje van dingen die ik wilde gaan doen, alles keurig in balans en dus rust in mijn hoofd. Op naar een relaxte week.

Maar…
Maandagochtend vond ik een mail in mijn mailbox met de vraag nog eens goed naar mijn begroting te kijken, want er moest nog ergens 10.000 euro weggehaald worden. Een paar uur later hoorde ik dat de businesscase voor onze verbouwing twee maanden eerder klaar moest zijn en dat ik nog twee weken hiervoor had. Weg lijstje, weg rust, weg loslaten…

En toen?
Bleek dat loslaten dus heel moeilijk is. Mijn lijstje moest bijgesteld worden, ik moest dingen overdragen aan anderen en loslaten lukte me niet. Hoe ik het uiteindelijk opgelost heb? Ik heb op mijn vrije woensdag gewerkt…. Is dat loslaten?

Missie mislukt, volgende week beter!

Veel moeten. Veel willen. Dingen goed doen. Niks missen. Dan heb je een druk bestaan. Het gaat vanzelf en is best prettig. Alleen…, het gaat maar door. Je agenda vol krijgen is geen kunst, maar ‘m leeg houden kost moeite.

Daarom is Lsltn bedacht. Lsltn is een tegengeluid in een wereld van druk-druk-druk en meer-meer-meer. Lsltn is een ode aan de imperfectie. Lsltn werkt als reminder. Voor kleine momenten van reflectie en positieve gedachten. Lsltn staat voor loslaten. Zo simpel is het… 

Geïnspireerd door de website http://www.lsltn.nl/

Dit is een mooi verhaal, een goed voornemen. Volgende week lees je of mij dit ook echt lukt in de praktijk.

Wat zie ik gebeuren?
Wat ik in mijn wooncentrum zie is een afspiegeling van vele zorgorganisaties, dat weet ik. Er wordt heel hard gewerkt; in de directe zorg aan cliënten, bij de ondersteunende diensten en zelfs door de managers. We maken elkaar allemaal gek door steeds méér te willen, steeds méér te moeten door wet- en regelgeving. Het digitale tijdperk haalt ons in. Bellen doen we steeds minder, we mailen en sms-en en vergeten iets wat veel belangrijker is…

Echt met elkaar in gesprek gaan
Het is toch niet normaal dat echte gesprekken nog maar zelden plaatsvinden! Oh, er zijn gesprekken genoeg over het behalen van de resultaatgerichte afspraken op financieel gebied, sterren die je behaalt op Kiesbeter.nl, bedbezetting- en ziekteverzuimcijfers.

Maar de ziel moet weer terug! Met elkaar in gesprek gaan over je passie in je werk, hoe je je talenten nog verder kunt ontwikkelen, praten over wat je kunt doen als een bewoner niet uit bed wil, zich niet wil wassen of niet wil eten. Reflecteren op houding, gedrag en uitstraling en hier iets mee doen; pas dan wordt de kwaliteit van de zorg beter. Sprankelende medewerkers die weten waarom ze wat doen. Die trots zijn en plezier hebben in hun werk!

Tijd maken voor echte gesprekken
Ik ga het doen! Ik ga maandelijks lunchbijeenkomsten organiseren voor kleine groepen medewerkers, vrijwilligers, bewoners en familieleden. Samen maken we tijd voor echte gesprekken, zien we elkaar echt en weten we wat er in de ander omgaat.

En die tijd neem IK ervoor……om de ziel in de zorg terug te krijgen!

Wouter
“Mijn kleindochter heeft een vriendje van 15 jaar, die ze een paar weken geleden heeft leren kennen. Een vlotte jongen met een bos krullen en één oorbel. Ik vind het leuk voor haar maar dacht, och meisje, je bent nog zo jong. Wouter woont in Rotterdam en hij wil coureur worden. Ik vroeg hoe lang Wouter in Houten bleef en kreeg als antwoord: “De hele week nog want het is herfstvakantie’’.

Toen ik vroeg waar hij dan logeerde zei hij: “Hier natuurlijk, verder ken ik niemand in Houten”. “Och, dan slaap je zeker op die koude zolder”, zei ik? “Nee hoor”, vertelde hij onbevangen, “ik slaap bij Sanne, zij heeft toch een tweepersoonsbed?””

Mevrouw keek me hulpeloos aan en dronk haar thee op. Ik vroeg of ze erg geschrokken was en ze antwoordde: “Natuurlijk, 15 jaar en dan al een vriendje waar je mee slaapt! En mijn dochter vindt het heel normaal. Zij zei: “Och mam, zo gaat dat nu eenmaal tegenwoordig, ze slikt de pil hoor, dus dat is goed geregeld.””

Andere tijden
Mevrouw was er echt helemaal ondersteboven van. “In wat voor wereld leven we toch?” vroeg ze aan me. Was dan vroeger toch echt alles beter??

Wie is Edith?
Ik ben nieuwsgierig naar de vrouw die zo’n belangrijke taak op haar bordje krijgt en ik beland op het internet…

Edith Schippers, geboren in Utrecht op 25 augustus 1964, getrouwd met Sander. De betekenis van de naam Edith is: Strijdster voor het erfgoed. Dat komt mooi uit, ik denk dat ze voor een grote strijd komt te staan in haar nieuwe functie. Er zullen veel veranderingen plaatsvinden de komende jaren. Veel bezuinigen aan de ene kant en door de gedoogsteun van Geert Wilders allerlei beloften voor de ouderenzorg aan de andere kant.

Al neuzend vond ik een notitie van haar uit 2008, genaamd: ‘Dichtbij betere zorg’; een nieuwe visie op de gezondheidszorg. Hierin stelt ze de volgende vraag die ze ook beantwoordt: “Wat voor gezondheidszorg treffen we aan in Nederland, als we over pakweg 10 jaar uit een vliegtuig stappen?” Interessant om te lezen… Maar Edith, er zijn inmiddels al drie jaar voorbij, aan de slag dus!!

Ervaring?
Edith heeft ervaringen opgedaan in de zorg op het gebied van de cure; vooral gericht op genezing. Ik vermoed dat haar ervaring in de care, gericht op verpleging en verzorging, wel opgepoetst kan worden en daar kan de campagne ‘mijn tijd voor de zorg’ goed bij helpen!

Maak kennis met ons…
Edith, ik nodig je van harte uit om eens met ons, de BZ’ers te praten en bij ons langs te komen. Wij bieden je een reëel beeld van de praktijk van alledag, en die is anders dan de misstanden die de media vaak oprakelen.

Wij mensen van de praktijk hebben, denk ik, goede ideeën. Zo zijn er bijvoorbeeld extra handen nodig, maar klakkeloos 12.000 extra verzorgenden is niet wat de zorg nodig heeft. We gaan graag met je in gesprek!

Waar heb jij, als medewerker in de zorg, behoefte aan als je aan je leidinggevende denkt? Heb je behoefte aan regels of vrijheid, sturing of coaching?
Waardoor raak jij geïnspireerd? Wat zou jouw leidinggevende kunnen doen zodat je nog meer geïnspireerd in je werk raakt?

Voorbeelden genoeg, maar ik zou graag van jou willen weten wat jij nodig hebt van je leidinggevende… droom eens over jouw beeld van een inspirerend leidinggevende en laat je mij dit dan weten?

Heb je meegedaan?
Was jij één van de 52.000 verpleegkundigen en verzorgenden in verpleeg-, verzorgingshuizen of thuiszorg die de medewerkermonitor invulde? Ik wel, ik herinner me een lange lijst vragen die ik allemaal doorliep. Toch vond ik het aantal medewerkers, van onze organisatie, die de lijsten invulde best aan de lage kant, eerlijk gezegd. Lag dit aan het feit dat de vragenlijstlijst op internet ingevuld moest worden, of was je toch bang dat de uitslag niet anoniem was of had je er gewoon geen zin in?

Op 1 oktober presenteert ActiZ de volledige uitkomsten van de benchmark op haar congres in een besloten bijeenkomst met bestuurders. De benchmark brengt de volgende onderdelen in kaart: de medewerkertevredenheid, de cliëntenervaringen zorg en de financiële bedrijfsvoering. Zorgorganisaties van ActiZ gebruiken de uitkomsten om hun bedrijfsvoering op alle aspecten te monitoren. Op de website van ActiZ kun je er iets meer over lezen.

Herken je de uitslag?
De medewerkers waarderen hun werk met een 7.2. Wat wel een punt van kritiek blijft, is de communicatie tussen medewerkers, het middenkader en de top. Daar moet dus nog een flinke slag in gemaakt worden.

Best een hoog cijfer moet ik eerlijk zeggen, als ik de berichtgeving lees over de leegloop van het verzorgend personeel. Toen ik op internet keek, las ik op  ‘Bijzijn’ echter vier zeer negatieve berichten op het rapportcijfer.

Toch even schrikken als ik dat lees… gelukkig hoor ik in de praktijk ook veel mensen die, ondanks de soms moeilijke momenten, nog wel genieten van hun werk. Die mensen nemen hun eigen verantwoordelijkheid als zij dingen graag anders zouden zien en ruimen daar tijd voor in en praten met hun leidinggevende en collega’s.

Wat vind jij van het rapportcijfer, te hoog of te laag?

Vrijwel direct dacht ik: “Waarom niet eigenlijk?” Wij denken tenslotte in mogelijkheden!

Wat is dat nu weer??
Voor mij betekent denken in mogelijkheden het werken vanuit een dienstbare houding. Het is dan normaal om ‘ja’ te zeggen op de vraag van iemand en te zoeken naar mogelijkheden om aan een wens te voldoen. Soms kan dat direct en soms op een later moment. Soms moet je ook samen zoeken naar een creatieve oplossing waarmee de bewoner ook tevreden is.

Denken in mogelijkheden geeft je een ruimer blikveld en daardoor zie je meer. Denken in mogelijkheden schept creativiteit.
Dit is niet mogelijk bij denken in beperkingen.

Zo gezegd, zo gedaan
Ik regelde een CD-speler en ik vond iemand die wilde zorgen dat het goed zou verlopen die ochtend. De dochter bracht de CD. En de medewerkers? Iemand vroeg aan mij: “Gaan we dit nu ook al doen en als anderen later dan nog meer wensen hebben?” De rest van de medewerkers werd er een beetje lacherig van. Niet gek, want dit was iets heel nieuws voor ons.

Woensdagochtend, de overledene werd om 9.00 uur naar beneden begeleid. De medewerkers stonden zoals altijd bij de voordeur. Toen de lift opende, ging de muziek aan: She, van Charles Aznavour. De familie en de kist bleven staan tot het nummer afgelopen was.

Wat was dit mooi, verzuchtte een aantal medewerkers…

Denk jij in mogelijkheden of in beperkingen?

Wat is dit jammer…
Hebben bewoners echt geen geld voor een eigen bijdrage of hebben we hen de afgelopen jaren zo verwend? Is het zo dat deze generatie mensen het niet gewend is om dingen te doen waar je geld voor moet betalen?

Intensievere controles
De afgelopen periode is er al veel geschreven en gesproken over eigen bijdrages in verpleeg- en verzorgingshuizen. Vanaf 1 september 2010 gaan de Nederlandse Zorgautoriteit en de zorgkantoren intensief na of zorginstellingen onterecht diensten in rekening brengen.

Ook in onze organisatie is dit regelmatig het onderwerp van gesprek. Er worden vragen gesteld over leveringsvoorwaarden. Doen wij alles wat moet? Leveren we wc papier? Betalen wij de pedicure voor bewoners met suikerziekte? Wat houdt een eigen bijdrage in op de afdeling voor mensen met dementie? Is deze eigen bijdrage verplicht of vrijwillig? De brochure: ‘daar heeft u recht op in een AWBZ instelling‘ wordt dan ook veel gelezen.

Luxe
‘Luxe’ aanvullende diensten mogen wél in rekening worden gebracht. Dat brengt mij op de vraag: ‘Wat is luxe?’ Een uitstapje naar het theater of een wijnproeverij? Een uitgebreide high tea? Of gewoon handwerken en meer bewegen voor ouderen?

Sinds wij een eigen bijdrage vragen zie ik dat er mensen afhaken. Dit werkt eenzaamheid in de hand … Wat kunnen we hieraan doen?

Ben ik trots?
Op de terugweg vroeg ik me af: ‘ben IK trots’ op mijn werk?’ Ja, ik ben trots op mijn werk in de zorg, maar ik zeg ook meteen dat dit niet altijd meevalt. Soms vind ik mezelf te kort schieten naar bewoners én medewerkers. Dan laat ik me zo in het werk zuigen dat ik te weinig oog voor hen heb en dat steekt. Ik vind dat ik als vestigingsmanager moet weten wat er speelt in de vestiging, maar dat is bijna niet meer mogelijk door het vele werk dat ook mij van bovenaf opgelegd wordt.

Trots ben ik zeker op mijn medewerkers: ze mopperen wel eens, maar na een goed gesprek gaan ze meestal weer met veel plezier aan het werk.

Trots ben ik ook op mijn bewoners die, ondanks veel ongemakken, er altijd het beste van maken.

En jij?
Ben jij trots op je werk? Als je op een verjaardag bent en ze vragen wat voor werk je doet, vertel je dan de dingen waar je blij van wordt of juist die zaken waar je steeds tegenaan loopt?

En………..als aan jou gevraagd zou worden om een pamflet op je raam, of een sticker op je auto te plakken met de tekst: “ik werk in de zorg en daar ben ik trots op!” Zou je dat doen?

Ik ben benieuwd naar jullie reacties!

Vorige week schreef ik al over betrokkenheid bij je werk. Een veelgehoorde klacht van managers is dat medewerkers te weinig betrokken zijn bij het werk. En dat is rampzalig voor organisaties en bewoners. Aan de andere kant zijn er ook medewerkers die juist te véél hart voor de zaak hebben.

Teveel betrokkenheid kan in mijn ogen op de lange termijn weleens heel slecht zijn voor de medewerker, en dus ook voor de organisatie….

Huh?
Ja, hoewel betrokken medewerkers een droom zijn voor mij, zit er ook een risico in. Zijn het niet juist die medewerkers die in de problemen komen, het eerst afbranden? Mensen die misschien wel tien keer hun hoofd hebben gestoten bij het samenwerken in teams waar men niet doorheen kwam? Die zich niet gewaardeerd of gehoord voelen door hun collega’s of leidinggevende?

Hier lijkt te gelden: je moet alles wel in de juiste proporties blijven zien. Anders kan grote betrokkenheid weleens veranderen in ongevoeligheid en passiviteit.

Uit eigen ervaring
Ik ben ook erg betrokken bij de bewoners en medewerkers. Soms vind ik het daardoor moeilijk om de juiste keuzes te maken. Stop ik mijn energie in het schrijven van beleidsstukken en financiële zaken of maak ik een praatje met een bewoner en neem ik deel aan een teamoverleg?

Wat vind jij hiervan? Kan iemand té betrokken zijn? Of herken je je in mijn verhaal? Dat je het ook lastig vindt om keuzes maken? Ik wil het echt graag weten.

Op 13 augustus 2010 was het honderd jaar geleden dat Florence Nightingale overleed, de grondlegster van het verpleegkundig beroep. Zij stond bekend vanwege haar enorme inzet voor zieken en gewonden. Ze handelde vanuit de roeping: “I heard the voice of God”.

Werken in de zorg wordt al lang niet meer gezien als roeping, maar als een vak; met vakbonden, brancheorganisaties en Cao’s. Bij een roeping zit je niet in over de beloning, voorwaarden of de mate waarin je serieus genomen wordt. Je bent ook niet bezig met professionalisering of uitbreiding van je vak.

Maar waarom kiest men anno 2010 voor de zorg? Ik vroeg het enkele mensen:
- Ik wil graag met mensen werken;
- Na mijn stage in een verpleeghuis vond ik het werken met ouderen erg leuk;
- Ik wil me verdiepen in het verplegen en verzorgen van mensen;
- Ik wil later hoofd van een afdeling worden;
- Ik wil werken in een team met betrokken collega’s.

Betrokkenheid
Ik hoor betrokkenheid in die antwoorden, de idealen, waarmee Florence Nightingale ooit begonnen is. Helpt betrokkenheid bij je werk om de bewoners goede zorg te geven? Of kun je ook goede zorg leveren zonder betrokken te zijn?

Ik denk dat betrokkenheid de basis is. Hierdoor kun je echt contact maken. Soms zie ik mensen, die door reorganisaties, bezuinigingen of fusies hun betrokkenheid kwijtraken. Het lijkt of zij hun idealen verloren zijn; het extra uurtje werken omdat er een collega minder is, er echt zijn voor de bewoners, geduld opbrengen voor een bewoner nadat deze al 5 x gebeld heeft. Het zit er dan niet meer in.

Wat doe jij als je dit bij jezelf opmerkt? Ga je stug door of zorg je dat er tijd is voor bezinning? Praat je dan met anderen over waarden en ervaringen in je werk? Dát helpt namelijk mee de zin in het werk weer terug te krijgen.

We hebben toch al de ‘normen verantwoorde zorg’ ingevoerd, waar participatie en mentaal welbevinden een onderdeel van zijn? Met als doel: ‘echte aandacht voor de hele mens en het verminderen van de bureaucratie van vele protocollen.’ Sinds de invoering van de vier domeinen in het zorgleefplan zou voor eventueel pestgedrag dus al automatisch aandacht moeten zijn!

Als een nieuwe bewoner komt wonen, wordt er over allerlei zaken gesproken met hem of haar: Hoe zag een normale dag eruit voor uw verhuizing? Met welke mensen ging u graag of minder graag om? Zijn er gebeurtenissen die een grote invloed op uw leven hebben gehad? Welke behoefte heeft u aan omgang met anderen en kent u al mensen die hier wonen?

In de dagelijkse gang van zaken is hier natuurlijk ook aandacht voor, maar ook tijdens officiële voortgangsgesprekken die verzorgenden hebben met bewoners. Vanuit het management hebben we het onderwerp hoog op de agenda staan: maandelijks heb ik koffiebijeenkomsten met alle bewoners en dit onderwerp komt tijdens deze bijeenkomsten minimaal twee keer per jaar officieel terug.

Ik ben ervan overtuigd dat als iedereen aandacht voor de vier domeinen heeft en hiermee werkt in de dagelijkse zorg, er niet steeds weer nieuwe protocollen hoeven te komen. Die maken het werk juist onoverzichtelijk. Het is namelijk te veel om allemaal onder de aandacht te houden!

Werk jij al met de vier domeinen en vind jij een extra protocol wel noodzakelijk? Laat het me weten!

Ondanks de mediastilte wordt er nog regelmatig over de formatie gesproken. Bewoners en medewerkers uit mijn wooncentrum komen regelmatig terug op mijn optreden bij Max en het debat met Fleur Agema van de PVV.

‘Nu komen ze tóch nog in de regering; Wilders heeft het slim aangepakt; wel de lusten en niet de lasten’, zijn opmerkingen die ik vaak hoor.

Maar hoe?
Ik ben vooral benieuwd hoe Wilders het gaat doen. Ik behoor niet tot de anderhalf miljoen mensen die op hem gestemd hebben. Aan de andere kant vind ik het prima dat hij gaat meepraten. Hoe houdt hij zijn beloften in stand wanneer er 18 miljard bezuinigd moet worden? Zijn partij staat voor een betere zorg, kent u zijn verkiezingsprogramma nog? Zij willen geen stelselwijzigingen meer, zij maken geld vrij voor de zorg, 10.000 extra handen aan het bed, bewoners krijgen meer rechten, kleinschaligheid in de zorg.

En ik?
Ik wil graag overal het positieve van blijven inzien. Maar toch maak ik me zorgen. Zorgen over hoe het verder moet in de zorg. Zorgen over de keuzes die gemaakt moeten worden over de AWBZ, over de werkdruk in de zorg en over het feit dat er zo veel mensen weglopen uit de zorg.

Hoe mooi zou het zijn wanneer regeringsleiders de mensen uit de dagelijkse praktijk zouden betrekken bij hun plannen? Dat zijn de mensen die redeneren veelal met enorme passie, betrokkenheid en ervaring. Nog mooier zou het zijn om met hen een vertaalslag te maken naar het verbeteren van de zorg door acties of beleid uit te zetten. Ik wil wel…

Mopperen
Het viel me op, na een weekje vrij, dat er in de pauze veel gemopperd werd over het werk en op de collega’s. En ja, in de vakantietijd is het werk zwaarder dan normaal. Er wordt veel meer gevraagd van de medewerkers; dingen lopen niet altijd lekker en dat is regelmatig heel vervelend.

Dat je daar wat mee moet is een feit, zulke dingen moet je niet wegstoppen. Daar krijg je maagpijn van en je humeur wordt er ook niet beter op. Soms is het heerlijk om ‘gewoon’ even te mopperen en daarna met frisse moed weer verder te gaan. Dat mag af en toe best.

Klaagmuur
Bij gebrek aan een klaagmuur of een babbelbox (beide zouden heerlijk zijn) worden de pauzes hiervoor vaak gebruikt; foeteren op jezelf, je collega’s of je leidinggevende. Het lijkt wel of dat ‘lucht’ geeft en dat iedereen daarna weer verder kan.

Maar waarom je pauze daarvoor opofferen? Is het niet veel leuker om over andere dingen te praten? Even geen werk, even heel iets anders. De rare, bijzondere activiteiten van je collega’s leren kennen. Wie verzamelt er sigarenbandjes? Wie heeft er in het weekend zijn motor van stal gehaald om lekker te crossen? Om over het NK fierljeppen nog maar niet te spreken. Wie doet er aan polsstokspringen of punniken? Het is veel gezelliger om over zulke onderwerpen te praten. Mopperen mag; in de linnenkamer of op het toilet….maar niet meer in de pauze.

Zo gezegd, zo gedaan….de pauzes zijn nu een stuk gezelliger, je hoort de meest leuke dingen. Iedereen doet zijn best om zich aan de afspraak te houden. En wie schiet er regelmatig in de fout? Ik natuurlijk, echt per ongeluk! En wat heerlijk dat mijn medewerkers mij dan durven corrigeren……ook ik ga het leren!!

Ik weet het nog goed, mijn vader overleed zeer onverwachts toen ik 35 jaar was. Vanaf dat moment was ik niet meer ‘zomaar’ een jong volwassene, maar werd ik mantelzorger. Mijn toch al kwetsbare moeder kon de dood van mijn vader niet aan en werd steeds afhankelijker van anderen. Ik werkte in de zorg en nam als vanzelfsprekend het grootste gedeelte van de zorg voor haar op me. Ik heb, samen met mijn broers en zussen, 5 jaar mantelzorger mogen zijn.

Deze ervaring heeft mij uiteraard gevormd. Tijdens, maar ook na die periode zag ik wat er allemaal bij komt kijken om de zorg voor je naaste goed geregeld te krijgen. Bureaucratie, onvriendelijke mensen aan de telefoon, wachtlijsten en wel tien verschillende medewerkers per week in huis. En dan het moment bepalen dat je moeder moet verhuizen… Uiteraard namen wij dat besluit samen, maar toch ervaarde mijn moeder het als dwang en daar had ze gelijk in……het kon echt niet meer. IK kon echt niet meer, naast mijn fulltime baan.

Ben jij je daar bewust van als verzorgende? Dat familieleden zich schuldig voelen over het feit dat ze één van hun ouders in een verzorgingshuis ‘opbergen?’ Zo voelt dat soms bij hen. Zo voelde dat in ieder geval bij mij. Klagen ze misschien daardoor veel over de zorg, uit schuldgevoel? Of trekken ze zich terug, omdat ze medewerkers niet voor de voeten willen lopen? Ben jij je bewust van het feit dat bewoners soms onder dwang zijn verhuisd? Dat ze hun eigen huis en omgeving erg missen en veel spullen kwijt zijn, weggegooid door de kinderen?

Praat eens over dit onderwerp met collega’s die ook ervaringsdeskundigen zijn. En misschien wil je deze gesprekken of discussies delen op deze website. Ik ben er benieuwd naar.

Voor werkers in de zorg is het vaak kwetsend en demotiverend om te lezen dat veel mensen vinden dat de zorg niet deugt. Er wordt met regelmaat geschreven over de verpleging die ouderen niet naar het toilet willen brengen, stelen, ouderen mishandelen én niet netjes te woord staan. Ik zal niet zeggen dat dit nooit voorkomt, maar ik durf te stellen dat het geen dagelijks gebeuren is en dat, áls het voorkomt, er direct toezicht moet komen.

Nuance?
Zelf word ik ook wel eens moedeloos van alle negatieve verhalen over managers; te hoge salarissen, bonussen, geen verstand van de zorg hebben en ik weet niet meer wat.

Maar vandaag werd ik echt even verdrietig! Op nujij.nl las ik in een forum de vele reacties op het artikel ‘zorginstellingen brengen teveel in rekening’. Natuurlijk vind ik het ook geen goede zaak dat er gerommeld wordt met eigen bijdrages op AWBZ voorzieningen, maar ook hier was de nuance ver te zoeken.

Ineens las ik iets over mijzelf, over een eerder geschreven blog op deze site daar schreef iemand, dat het belachelijk was dat een 98-jarige vrouw de strijkplank en strijkbout uit de badkamer moest halen en het strijken zelfs nog voor moest doen. Hoe slecht kan het zijn…

Even was ik van slag…..maar al snel dacht ik: ’laat maar kletsen’. Ik weet wel beter! De mevrouw genoot er volop van; extra aandacht en haar zelfvertrouwen had een flinke sprong omhoog gemaakt! Ik ga me toch niet druk maken over meningen van mensen die mij niet eens kennen!

Ik hoop dat veel werkenden in de zorg ook zo kunnen denken. Als jij weet dat je alles inzet voor de ouderen waar je voor zorgt, houd dat dan voor ogen… dan blijf je gemotiveerd en werk je met plezier!!.

Zorgorganisaties hebben ook een missie
Die van Warande is:

‘Staan voor zekerheid van professionele aandacht. Bieden van hoogwaardige zorg en woonkwaliteit, ondersteunt en stimuleert ouderen om binnen hun mogelijkheden actief te blijven.’

Ook wij doen ons best om de missie om te zetten in concrete activiteiten om te zorgen dat, net als bij van Marwijk, ‘onze spelers’ zich persoonlijk vinden in de missie en er vol voor gaan, persoonlijk én als team.

Hoe gedraag je je naar die missie?
Toch weet ik, als ik eerlijk ben, bijna zeker, dat als ik morgen medewerkers vraag naar de missie van Warande dat er velen zijn die het niet weten te benoemen. Dat is jammer, want weet iedereen wat Warande wil uitstralen? Dat we goede zorg willen leveren en tevreden bewoners willen is niet zo moeilijk. Maar hoe draag je dat uit in je houding, je bejegening naar bewoners en collega’s? Hoe zorg je ervoor dat de bewoners de eigen regie weten vast te houden over hun eigen leven en zo lang als mogelijk zelf blijven doen wat ze nog kunnen? Kom je ‘gewoon’ een appartement binnen, omdat je al een goede band hebt met de bewoner of blijf je respectvol aanbellen en wachten tot de bewoner zegt dat je binnen mag komen?

Ik ben geïnspireerd om daar met ‘mijn’ spelers mee aan de slag te gaan…..

En…….. Ondanks de grote teleurstelling met de uitslag 0-1 voor Spanje is de missie wel volbracht……dit elftal heeft Nederland in een buitengewone sfeer gebracht. Een feeststemming die bevolkingsgroepen verbond!!

Weet jij wat de missie is van de organisatie waar jij werkt?

Deze dagen werken we in ons wooncentrum met het meest belangrijke protocol …….het hitteprotocol. In 2006 bleek tijdens de conferentie “De hitte de baas” veel vraag te zijn voor een nationaal actieplan. Het ministerie van VWS nam het voortouw om te komen tot een nationaal hitteplan voor heel Nederland. In veel zorgorganisaties is dat plan van maar liefst 38 pagina’s ‘vertaald’  in een meer compact plan, in een hitteprotocol.

De overheid geeft aan dat na een periode van vijf dagen van 27 graden of hoger het hitteprotocol in moet gaan. Ik mag toch hopen dat andere zorgorganisaties niet zo lang wachten tot zij in actie komen, wij doen dat in ieder geval niet.

Waarschuwen
Woensdag, tijdens onze maandelijkse koffiebijeenkomst met bewoners, is de warmte ook hét onderwerp van gesprek. Veel bewoners hebben luchtige kleren aan, al zie ik her en der nog wel mensen met vestjes zitten. De zon is heerlijk, maar ik waarschuw er ook voor. Het brengt namelijk risico’s met zich mee voor ouderen en mensen met hart- en longaandoeningen. Maar tijdens mijn verhaal zag ik vanuit mijn ooghoek dat toch enkele bewoners het aandurfden om hun vest uit te doen. En dan moet ik wel glimlachen….

Zorgen
Ook zorgen we goed voor de medewerkers; we hebben meer vakantiekrachten dan vorig jaar, zodat er meerdere kortere pauzes genomen kunnen worden. Zij nemen de vaste medewerkers veel werk uit handen en dat maakt dat werkzaamheden goed aangepast kunnen worden. “Alle hens aan dek” is onze leus tijdens de vakantieperiode! Teammanagers, secretaresse, huismeester, receptiemedewerkers en huishoudelijke hulpen, iedereen helpt mee en denkt ‘out of the box’ in de zomer. Ook ik doe vrolijk mee, witte jas aan en werken alsof ik nooit van de werkvloer afgeweest ben. En ik vind het nog leuk ook!

Afgelopen week had ik aan het einde van de middag een receptie. En ik zag er na een dag werken behoorlijk verkreukt uit, vond ik. Maar de redding was nabij, want ik weet het een en ander van mijn bewoners. Mevrouw Y strijkt namelijk altijd de overhemden van haar buurman in ons wooncentrum. Dus ging ik haar een bezoekje brengen…

Een 98-jarige aan het werk zetten?
‘Mag ik u even iets vragen?’, was mijn openingszin toen ze de deur voor mij opende. ‘Natuurlijk Gerda, kom er in, gezellig’, kreeg ik als reactie. Binnengekomen begon mevrouw te stralen toen ik mijn vraag aan haar stelde. Ze stond direct op om naar haar badkamer te gaan en breed lachend kwam ze met de strijkplank en strijkbout terug. ‘Zal ik het voor u doen?’ vroeg ze. Dat vond ik echt te ver gaan. Deze 98-jarige dame liet ik toch niet mijn linnen blouse strijken?

Had ik het maar gedaan, dan had ik me niet zo’n kneus gevoeld…

Zij leert het me wel
Aangezien ik niet zo’n pietje precies ben, vloog de strijkbout over mijn linnen blouse. Als de ergste kreukels er maar uit zijn, dan ben ik tevreden. Maar niet dus. Haar ogen lieten mij geen seconde los en het commentaar was niet van de lucht. Het ging totaal niet. Haar tips gingen finaal langs mij heen, ik kreeg het bloedheet en het water drupte van mijn voorhoofd. Op een gegeven moment pakte ze, een zucht slakend, de strijkbout af en zei: ‘Ga jij maar zitten, dit wordt niets.’

Na 10 minuten kreeg ik mijn blouse terug. Hij zag er perfect uit!

De volgende dag hoorde ik haar onder de koffie zeggen tegen een paar andere bewoners dat ze mij had leren strijken, maar dat ze er niet veel vertrouwen in had dat ik er veel van geleerd had. En ik… ik was de laatste maanden stellig in de veronderstelling dat haar geheugen haar steeds meer in de steek liet.

Mijn lesje heb ik wel geleerd!!!

Ik ben al 33 jaar werkzaam in de zorg en ik ga nog steeds met plezier naar mijn werk. Eerst als leerling ziekenverzorgende, later als EVV’er (Eerst Verantwoordelijk Verzorgende), als teamleider, afdelingshoofd en nu als vestigingsmanager. Zorgen voor ouderen en medewerkers zit mij in het bloed en ik weet dat ik, en velen met mij, hun stinkende best doen.

Wat een negativiteit
En toch laat ik me op dit moment meeslepen in alle commotie over de zorg aan ouderen. De verhalen in de media en op internet zijn zo negatief en zitten vol met emotie. Mishandeling, tijdgebrek en haastig werken. Geldgebrek, extra servicepakketten en zorgen over personeelstekorten. Maar een overschot aan managers die achter hun bureau zitten en geen verstand van zaken hebben. En bestuurders die met 4 ton vertrekken uit de zorg. Noem maar op, noem maar op.

Ik vind het verschrikkelijk.

Er is ook zo veel goeds te vertellen
Ziet dan niemand dat er ook hele goede dingen gebeuren in de zorg? Dat ouderen genieten van de contacten met andere bewoners en van de vele activiteiten? Dat verzorgenden zich écht verdiepen in de belevingswereld van de bewoners en hen veel warmte en liefde geven? Dat het niet alleen kommer en kwel is? Jij, mijn lezer, weet dit vast wél wanneer je deze site regelmatig bezoekt. Doe mij een groot plezier en noem deze website wanneer je in je omgeving weer eens hoort wat er allemaal mis is in de zorg.

Mijn mededagboekschrijvers en ik geven namelijk een tegengeluid….

Help mee, want ik word er op dit moment machteloos en verdrietig van!

Vrijwel meteen dacht ik aan het rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP). Ik las daarin dat twee op de vijf ouderen in verpleeg- en verzorgingshuizen vindt dat het personeel te haastig werkt. Ik vind dat veel. En vind dit erg. Hoe kan het anders?

Ligt dit aan de hoge werkdruk? Of aan ons zelf?
Jaren heb ik doorgebracht op de werkvloer en met de bewoners gewerkt. Ook in ‘mijn’ tijd was er al personeelsgebrek. Hadden we het druk. Tegenwoordig is het erger, zeker met alle bureaucratie. Natuurlijk hebben we veel te doen, maar om dat nu haastig te doen.

Ben jij je altijd bewust wat je uitstraalt? Als je een bewoner gaat wassen en je hebt 30 minuten, kun je dan in die tijd rustig je werk doen en de bewoner die 30 minuten ECHT helemaal geven? Of ben je misschien in je hoofd al met iets anders bezig? Je aandacht bij het hier en nu houden; het is ‘gewoon’ te leren. Niet alleen maar rennen, vliegen, vallen, duiken en weer doorgaan! Je kunt meer uit je zelf halen; je eigen kwaliteit verhogen. Door aandachtige reflectie, door meditatie-, yoga- en ademhalingoefeningen energie en ruimte vrij laten komen. Zo kun je als zorgverlener optimaal in de zorg functioneren. Met volle aandacht voor wat er nu is! En wie er nu is!

Willen zorgmedewerkers hun werkdruk zelf de baas worden? Of wachten ze tot de politiek met bakken geld komt? Ik hoor graag je mening…

En ik?
Ik zou eigenlijk nog wel meer Anja’s willen!

3 juni 2010, 20.5 uur. Max peilt de stemming op Nederland 2; burgers debatteren met politici. Ik mocht in debat met Fleur Agema van de PVV. Wat was het jammer dat we elkaar niet ‘verstonden’. Want eigenlijk willen we precies hetzelfde met de zorg in Nederland; meer personeel en meer kwaliteit in de zorg. Kwam dit door mijn openingszin? Dat ik niet op de PVV ging stemmen omdat ik het niet geloof? Hoe gaan ze hun beloften waarmaken? Of kwam het simpelweg omdat ik een manager ben? Want na de uitzending sprak ik even met haar na.

“Managers moeten terug naar de werkvloer, met behoud van salaris, dus daar hoeft u zich geen zorgen over te maken”, aldus Fleur Agema.

Nou daar maak ik me ook geen zorgen om; mijn salaris komt niet eens in de buurt van de beruchte Balkenende norm. Maar ik maak we wel zorgen of politici wel echt begrijpen hoe het er op de werkvloer uitziet!

Managers niet meer nodig?
Wie is dan de scharnierfunctie tussen de Raad van Bestuur en de medewerkers? Wie zorgt dan dat alles loopt? Wie motiveert keer op keer de medewerkers als de zorg weer eens negatief in de media komt? En wie zorgt er voor voldoende gekwalificeerde medewerkers binnen onze organisatie? Medewerkers die met hart en ziel werken in de zorg en niet de werklozen die het opgedrongen krijgen om te gaan werken in de zorg. Wie houd ze vast, die gekwalificeerde zorgmedewerkers zien die het niet meer zien zitten en kiezen voor een ander vak.

En ik moet ook een ander vak kiezen? Politici, kijk toch eens hoe het écht werkt in de zorg en kom dan met oplossingen. Ik hoop dat u, mijn lezer, het onderscheid tussen loze beloften en realiteit nog kunt maken en morgen stemt op die partij die niet alleen het beste voor heeft met de zorg, maar ook de realiteit van de praktijk snapt.

Veel collega’s zijn ‘in’ voor de SP en PVV. Beide partijen hebben het beste voor met de zorg voor ouderen en voor het zorgpersoneel. Zij beloven meer personeel en meer salaris… Te gek, bijna. Bijna, zeg ik dan, want ik geloof niet dat ze dat kunnen waarmaken. Is wat zij beloven echt te realiseren? Of passen ze, wanneer ze mee mogen doen in een coalitie, hun programma aan? Of, als ze niet in de coalitie komen, blijven ze de hele regeerperiode vechten tegen de bierkaai?

Met bewoners praat ik er ook over en vraag hen waarop zij hun keuze baseren. Dit verschilt nogal van het stemgedrag van de medewerkers. 80% van de bewoners stemt uit vertrouwen op HUN partij. Wie heeft het vertrouwen gewonnen? Wie is gelijkmatig van karakter en wat straalt de partij uit? Dit is voor velen belangrijker dan het programma.

“Weet je nog hoe goed Dries van Agt was en Ruud Lubbers?” vertellen ze.

“Ik stem gewoon op het CDA op Balkenende. Dan komt het allemaal goed!”

“Niet op de Partij Van De Armoe stemmen hoor!”, dwingt een mevrouw mij bijna!

 En ik??
Ach… ik weet het nog steeds niet. Verkiezingstaal in campagnetijd vind ik voornamelijk zieltjes winnen om te scoren.

En dan??
Afwachten. Ik blijf wel bezorgd over de toekomst van de zorg. Als ik lees dat men het wettelijke recht op zorg wil wegschrappen, schrik ik daar erg van!

Door de veranderingen in ons wooncentrum ben ik de komende tijd aanwezig bij alle teamvergaderingen van de afdelingen. Ik ben oprecht geïnteresseerd in wat er leeft bij de medewerkers en de volgende vragen razen door mijn hoofd:
• Wat is volgens jou nodig om onze bewoners zo optimaal mogelijk te ondersteunen?
• Hoe moet volgens jou het rooster er op dit moment uitzien om onze bewoners daadwerkelijk die ondersteuning te geven die past bij hun indicatie?
• Wanneer ben jij gelukkig in je werk? Hoe kan jij, onze organisatie of de overheid dit geluk vergroten?

Ik ben op de meest turbulente afdeling begonnen. Hier vielen als eerste de klappen van de nieuwe ZZP financiering. Er worden nu méér medewerkers ingezet tijdens piekuren en minder op de rustige momenten. Hierdoor zijn er veel halve diensten ontstaan. Parttimers hebben daardoor meer werkmomenten en zij vinden dit lastig te combineren met hun privéleven. ‘We zijn tenslotte niet voor niets parttimer!’ krijg ik veel te horen. Daarnaast is de afdeling uitgebreid met maar liefst 20 nieuwe bewoners en starten we op 1 juni met de proef ‘kleinschalig wonen’. Tot slot begint eveneens op 1 juni Maaike, hun nieuwe teammanager. Hectiek alom dus…..

Ik vind het fijn om te horen dat zij met mij meereizen in onze trein van verandering. En dit is een stoptrein. We stoppen, geven duidelijk stations aan en er is ruimte en tijd voor gesprekken om er aan te wennen. Maar ik weet dat het niet meevalt. Het einddoel is bekend, maar hoe we daar komen roept nog veel onrust op. Ik voel spanning en onrust, zie verdriet, boosheid of frustratie. Aan mijn vragen kwamen we helaas niet toe….

En ik snap het… de vaste grond raast onder je voeten door. En ondertussen raast ook in Den Haag die andere trein door, die sneltrein, en worden begrippen als ZZP en marktwerking uitgevonden! Zonder toetsing, zonder begrip…  Hulde aan ons kabinet!

Door de nieuwe financiering, gekoppeld aan de ZorgZwaartePakketten wist ik al dat 2010 geen vetpot zou worden. Maar dat dit nu al aan het begin van het jaar zichtbaar werd, daar schrok ik echt van. Avonden heb ik op de cijfers zitten blokken… Hebben we gekke dingen gedaan? Nee, echt niet!! Er zijn twee redenen voor deze kostenoverschrijdingen…

Ziektevervanging
Veel geld vliegt uit onze handen aan vervanging van ziekte. We hebben een flink aantal langdurige zieken, die vervangen moeten worden. En wanneer deze ziektes verband zouden houden met werk of er is veel kortdurend verzuim, dan kun je door te praten met de medewerkers heel wat bereiken. Maar als mensen ziektes hebben die niets met het werk zelf te maken hebben zoals een auto-ongeval, een hartoperatie, chemo behandelingen? Wat kun je dan?

ZZP gaat uit van gemiddelden
Ook kwam ik er achter dat er in de winkel, het restaurant en de receptie meer uren ingezet worden, dan dat er volgens de ZZP berekeningen beschikbaar zijn. En dat terwijl we hier weinig tot geen andere voorzieningen in de buurt hebben en de charme van ons pand ook zit in de verschillende organisaties die hier mede huurder zijn.

Maar nu, wat moet ik nu? Want het tekort moet uiteraard ingehaald worden…. Ik kan met alle medewerkers om de tafel gaan zitten op zoek naar ruimte en het maken van (pijnlijke) keuzes. Of ik kan de service die we bieden aan bewoners of gasten beperken tot het minimale. Ik weet het even niet…

Of zal ik net als Griekenland hulp zoeken bij de EU? Of zijn er andere oplossingen? Ik hoor het graag! Lees hier meer over tijd in de zorg.

Ik heb onder collega’s een klein onderzoekje uitgevoerd. Ik heb reacties gevraagd op de stelling:

Stoppen met regelgeving en controle kan de verschraling in de zorg niet meer redden!

Ik hoor graag ook úw reactie….
Ps: Klik op de foto om te vergroten en de reacties van mijn collega’s echt te kunnen lezen.

Hoe kun je je eigen gedachten en gevoelens uitschakelen om iemand toch onbevooroordeeld te benaderen? Je kunt het jezelf eigen maken, ook al gaat het daarna nog wel eens mis met je gedachten.

Op dit moment volg ik een opleiding intuïtief coachen. En ik ben ervan overtuigd, dat als je vertrouwt op je intuïtie, je veel beter met mensen om kunt gaan, omdat je hen echt leert begrijpen. En dan heb ik het niet alleen over cliënten, maar ook over collega’s en natuurlijk ook jezelf…

Ik leer er namelijk echt ontzettend veel over mezelf. Wie ben ik, hoe kijk ik naar anderen? Luister ik écht als ik met mensen praat of oordeel ik zonder daar bij stil te staan? Ik zie nu meer dan voorheen. Ik zie mensen en ook de omgeving echt anders! En ik weet zeker; door jezelf goed te kennen en goed voor jezelf te zorgen kun je ook beter voor andere mensen zorgen.

Ik sluit af met voor mij de belangrijkste vraag: ‘Kun je jezelf accepteren zoals je bent?’

Dat vond ik nog het moeilijkste. Ik zie mezelf soms graag anders. Mooi slank bijvoorbeeld, minder chaotisch en wat rustiger in mijn hoofd. Maar ik durf te zeggen dat ik van mezelf hou, meestal dan!

Luister eens naar dit lied en hou van jezelf en dan… kun je veel meer van anderen houden! http://www.youtube.com/watch?v=yn22miUZqrA\

“Ach Gerda, ik vind er niets meer aan. Ik ben kortademig, heb pijn op de borst en ben erg snel moe. De huisarts stuurde me door naar de cardioloog en die wil me twee dagen opnemen in het ziekenhuis om allerlei onderzoeken te doen. Ik zie dat helemaal niet zitten; ik ben 94 jaar en ik wil liever gewoon afwachten tot ik gehaald wordt. Ik ben het leven soms zo moe. Maar de arts en vooral mijn zoon dringen erg aan. Hij zegt: “moeder, wij willen je nog niet missen.” En dan houd ik mijn mond maar.”

Wat is dat toch?
Ik hoor dit zo vaak. Dwingen wij onze ouders om te blijven leven, omdat wij hen nog niet kunnen missen? Zijn dat persoonlijke emoties die we uit de weg gaan? Of komt het moment niet uit om hen te laten gaan?

Ik heb het aan den lijve ondervonden. Ik werd midden in nacht gebeld door het ziekenhuis; het ging slecht met mijn moeder. Ik trof haar aan in een subcoma, doordat haar suiker helemaal ontregeld was. Dit was de laatste tijd al vaker gebeurd. Ik reageerde emotioneel en stelde allerlei vragen. Hebben jullie dit en dat al gedaan en is er echt niets meer aan te doen? Ik kon haar toch niet zo maar laten gaan…? Toen ik rustig bij haar ging zitten, kon ik me beter in haar situatie verplaatsen en kwam ik tot inkeer. Ik ben bij haar gebleven tot ze rustig is overleden.

Ik snap het dus helemaal. Toch wil ik iedereen vragen: “luister, naar je ouders, respecteer hun wens en zet je eigen emoties opzij. Het is echt niet gemakkelijk maar het kan.”

Waarom?
Bij ons in de straat is een aantal nieuwe huurwoningen gebouwd. Ze zijn allemaal tegelijkertijd opgeleverd; óók het grote huis op de hoek, dat bovendien een lift heeft. Ik dacht al, daar komt vast iemand met een handicap wonen. Maar het duurde lang voordat uiteindelijk ook dát huis bewoond was. Ik sprak onlangs met de bewoonster die met haar invalide dochtertje voorbij wandelde. Ik vroeg waarom het zo lang geduurd heeft voordat zij in hun nieuwe huis konden wonen. En daar zakt je broek bijna van af…

Het huis moest eerst van de woningbouwcorporatie origineel gebouwd worden. Mét een standaard badkamer en een standaard toilet op de begane grond. Toen het huis opgeleverd werd, moest het vervolgens via de WMO compleet verbouwd worden, om het geschikt te maken voor het invalide dochtertje. Mét geld van de gemeente én niet van de woningbouwcorporatie.

Waarom is het huis niet direct geschikt gemaakt? Is dat géén geldverspilling?

Een paar dagen later sprak ik iemand die net ontslagen was na drie maanden in het ziekenhuis te hebben gelegen vanwege hartproblemen. Al jaren liep ze bij veel specialisten en nu blijkt ze een allergie van de smaakversterker en vervormer E621 te hebben, de zogenaamde vé-tsin. Toen ik op internet ging zoeken, schrok ik van alle informatie die ik tegen kwam; dit kan iedereen overkomen!

Waarom stoppen we in Nederland niet per direct met alle slechte toevoegingen aan ons eten en drinken? Kunnen we dan niet veel gezonder leven en dus als vanzelf bezuinigen op medische kosten? (Wilt u meer lezen over de E621, klik dan: http://e621-msg.hyves.nl/)

Waarom, waarom, waarom wilde ik ook al weer met onze minister-president praten?  Juist………. hierom, daarom, laat maar komen!

Houten, de gemeente waar ik werk, is de beste WMO stad van Nederland! Kiezen voor eigen verantwoordelijkheid is hier de sleutel tot succes geweest. Burgers nemen verantwoordelijkheid: voor zichzelf, hun familie, vrienden, de buurt en de stad.

Ik denk dat deze lijn door te trekken is naar de ouderenzorg. Het is tijd om de (in)formele netwerken in te zetten: familie, vrienden, buren, kennissen, maatschappelijke instellingen en de vrijwilligersorganisaties moeten dan óók zorgen voor de ouderen. En natuurlijk, daar waar nodig, is er professionele zorg, maar het moet niet zo vanzelfsprekend zijn.

Vaak is het zo dat bij een verhuizing naar een verzorgingshuis, de bewoner en de familie achterover leunen; de professionals regelen het wel. En het is toch van de zotte dat ik het volgende lees in de nieuwe zorgplannen:
- 2 x per week een half uurtje buiten wandelen met meneer X;
- 1x per maand kledingkast opruimen voor mevrouw Y;
- om ten slotte 3 x per week boodschappen te halen voor mevrouw Z in het winkeltje.

Waar zijn we dan mee bezig?
Wanneer ouderen thuis wonen doen familie, vrienden of buren dit gewoon. En is dat na een verhuizing naar een verzorgingshuis anders? Hoef je dan ook niet meer te betalen voor je maaltijden? Je beddengoed wordt gewassen, begeleiding naar tandarts of dokter wordt geregeld.

Is het zorgen en ondersteunen van ouderen in verzorgingshuizen dan alleen nog de verantwoordelijkheid van de AWBZ of de zorgverzekeringswet?

Ik denk van niet. We móéten bezuinigen, er moeten keuzes gemaakt worden. Ik zou de politiek willen vragen om de juiste fundamentele keuzes te maken. Daarnaast wil ik hen nog wel wat meer tips geven… het CIZ opheffen, het wachtgeld voor politici afschaffen, kiezen voor 25 verzorgenden aan het bed i.p.v. het salaris van Paul de Leeuw te betalen, minder tv zenders, bezuinigen op defensie, minder geld aan het buitenland geven, stoppen met gouden handdrukken en bonussen in de bankwereld.

Dit zijn wat kreten, over onderwerpen waar ik misschien niet alles over weet. Maar wat de zorg betreft; mag ik eens komen praten, meneer de president?

Ik kan het elke manager aanraden. Manager zijn is namelijk niet altijd gemakkelijk. Je hebt veel aan je hoofd, een grote verantwoordelijkheid en je maakt veel uren. Om dan een paar weken op een woonboerderij te ‘mogen’ zijn is een weelde. Met dieren bezig zijn. Geen klok. Alleen maar groen om je heen. Lichamelijk is het hard werken, maar voor de geest is het bijna meditatie.

Het vergt wel weer andere kwaliteiten
De ganzen verzorgen is bijvoorbeeld niet gemakkelijk , wanneer er twee aan het broeden zijn en de anderen echte waakhonden zijn. Kippen uit hun nachthok halen en naar de kippenweide brengen is een echte kunst, want die die krengen ontsnappen telkens weer . honden naar de hondenwei brengen en uitlaten. Katten aaien, knuffelen en eten geven. En ’s avonds moeten alle dieren weer veilig in hun hokken zijn , omdat er hier vaak vossen en everzwijnen rondlopen. Wil je live zien hoe dat in zijn werk gaat klik dan hier.

Het werken hier is dus compleet anders, maar de overeenkomsten zijn er ook nadrukkelijk. Verantwoordelijkheidsgevoel, hard werken en elke dag nieuwe dingen leren.

Zo weet ik nu dat:
- ganzen achteruit poepen. Altijd handig om te weten
- ook als het keihard regent, de dieren verzorgd moeten worden en niet alleen als de zon schijnt
- het weiland erg nat én glad is als het geregend heeft
- honden niet alleen maar lief zijn, maar ook vreselijk kunnen blaffen
- het koud is zonder verwarming in huis, dat je moet leren omgaan met een houtkachel
- Frans niet mijn taal is, ik zeg de hele dag: ‘Je ne sais pas’
- je nooit kunt uitslapen op een boerderij en dus ’s avonds doodop in je bed rolt.

Snapt u dat dit mijn droom is? Ik wel!

Ik zie je denken, waar zit zij nou weer?
Nou, ik ben op vakantie in Les Vilettes in België. Op de boerderij. Even hele andere ‘zorgen’ aan mijn hoofd, alhoewel zorgen? Mijn hoofd is helemaal leeg! En dan is er ruimte om te dromen……

Vroeger als jong meisje wilde ik al boerin worden. Nu droom ik over een eigen zorgboerderij. Deze droom is NOG niet uitgekomen. Maar wat niet is, kan nog komen, toch? Ik kijk dan vooruit naar het jaar 2022….

Onze zorgboerderij heeft veel dieren, een grote moestuin en een flinke lap grond. We runnen een dagopvang voor jong dementerenden. Zij hebben ruimte nodig en willen in beweging zijn. Mijn partner Caroline zorgt met een aantal gasten voor de moestuin en het huishouden. Ik houd me bezig met de dieren, onze gasten en hun innerlijke gesteldheid. Zij weten namelijk wat er mis is met hun hersenfunctie en ik help hen om dit te aanvaarden. Er mee om te leren gaan. Jong dementerenden hebben vaak nog jonge partners en kinderen en hen zou ik voornamelijk in de avonduren willen ondersteunen met workshops. Om met hen te praten over leven met een dementerende partner en hun leven naast die partner.

Waarom de dieren?
Wanneer je met dieren bezig bent raak je de mens vaak diep in hun mens-zijn. Hierdoor krijg je intenser contact met ze en uiten ze zich vaak sneller. Voor mij heeft werken met dieren ook een helende werking, maar dan op een andere manier. Wanneer ik zelf met dieren werk vergeet ik alles om me heen en fleur ik helemaal op.

Dromen zijn bedrog zingt Marco Borsato, maar ik geloof daar niet in. Ik oefen nu op ‘mijn’ boerderij en leef me uit. Maar daarover volgende week meer….

 Eén gesprek bleef me bij… Ik sprak met een mevrouw die onlangs in de serviceflat is komen wonen naast ons wooncentrum. Ze vertelde dat het wennen erg moeizaam ging omdat het haar ‘eigen’ huis niet meer is.

“Ik ben onverwachts verhuisd, toen na een ziekenhuisopname bleek dat ik niet meer naar huis terug kon. Mijn kinderen hebben alles voor me geregeld. Zij zochten mijn spullen uit en kochten als verrassing ook nieuwe meubels. Mijn wasmachine is niet mee verhuisd omdat mijn dochter besloot dat ik niet meer hoef te wassen. Dat doet zij voortaan voor mij.”

 “En dat is moeilijk” verzucht ze, “mijn kinderen doen dit met de beste bedoelingen, maar het lijkt net alsof ik in het huis van een ander woon. En geen wasmachine, die mis ik zo! Het was voor mij zó belangrijk dat ik kon wassen op mijn moment en nu moet ik wachten tot de was terug gebracht wordt. Ik zeg het maar niet tegen ze, want ze doen enorm hun best. Gelukkig heb ik een fijne buurvrouw die me af en toe opvangt als ik het moeilijk heb.”

 Die buurvrouw was er zaterdag ook en ze gaf mij een klap op mijn knie en zei: “Als jouw moeder oud wordt, niet zomaar haar spullen weg doen hoor, denk erom!!”.

 Ik weet het nu, maar denkt u aan deze wijze tip als u er eens voor komt te staan??

• U hoeft niet met de deur in huis te vallen…want hij staat al open,

• Voor een gesloten deur staan…zal u bij ons niet overkomen,

• Niemand… zal u het gat van de deur wijzen,

• En u hoeft zelfs geen voet tussen de deur te zetten om binnen te komen

We hopen alleen maar dat u….. onze deur plat zult lopen op 20 maart!

Dan is namelijk de landelijke open dag van de zorg. En ook in mijn Wooncentrum De Loericker Stee zijn we druk bezig met de voorbereidingen en zetten onze deuren open. Wij vinden een open dag altijd een leuke bezigheid, maar wat willen we hiermee bereiken?

Ons doel is om op de open dagen mensen bij elkaar te brengen. Contacten tussen bewoners, vrijwilligers, medewerkers en gasten zijn namelijk van groot belang. Niet alleen om te laten zien hoe schoon en mooi ons centrum is, of om nieuwe medewerkers te werven; het gaat mij juist om dat kleine beetje meer… De gastvrijheid, gezelligheid, humor en openheid. Wij gaan eerlijk zeggen wat er goed gaat en wat verbeterd kan worden. Zoals ook de campagne ‘Mijn tijd voor de zorg’ doet. Bewoners vertellen dan over het leven in een wooncentrum, de leuke dingen, maar natuurlijk ook de minder leuke dingen….

Zaterdag 20 maart heeft u de gelegenheid om in vele organisaties in Nederland de sfeer te proeven. Bent u nu nieuwsgierig hoe het er in ‘mijn’ wooncentrum uitziet, nadat ik de buitenkant op de foto heb laten zien…..volg dan de borden Houten en de koffie staat klaar!

Bewoners van zorginstellingen voor langdurige zorg kunnen meedenken bij het opstellen van het zorgplan en de zorgdoelen. Er is écht aandacht voor wonen en welzijn in plaats van alleen maar oog te hebben voor lichamelijke verzorging. Maar hoe bereik je betere kwaliteit als je in je eigen appartement de spullen die je in je hele leven hebt opgebouwd niet eens veilig zijn? Vaak krijgen ouderen die verhuizen naar een verpleeg- of verzorgingshuis het advies om sieraden en kostbaarheden aan familie te geven. Maar dat zou niet nodig moeten zijn!

Op dit moment analyseer ik met een adviseur van onze organisatie de veiligheid in ons wooncentrum. Dit is een multidisciplinair wooncentrum, waar naast het wooncentrum nog negen andere organisaties gehuisvest zijn. Een prachtig huis waar heel veel inwoners van Houten dagelijks binnen komen om naar de apotheek, de specialist, het consultatiebureau of dergelijke instanties te gaan. Dit geeft veel levendigheid en afwisseling voor onze bewoners. Op die manier blijven ze deel uitmaken van de maatschappij, zoals het ook hoort.

Maar die levendigheid, die toeloop van mensen, brengt ook risico’s met zich mee. En ik vraag me af wat te doen… moet iedereen zich gaan legitimeren als ze binnenkomen, moet ik er een bunker van maken, moet ik beveiliging bij de deur zetten?

Dat kan en dat wil ik niet. Ik wil dat iedereen zich aan de fatsoenregels gaat houden.

Van spullen van een ander blijf je af!

Dit houdt mij bezig, maar wat me écht niet loslaat is het NIET samenwerken van de minister, zijn staatssecretarissen en de hele mikmak daarom heen.

Wat is voor mij samenwerking?
- Je vaart met elkaar de juiste koers
- Je houdt je vast aan de opgestelde visie van de organisatie
- Je handelt vanuit vakkennis, maar vooral ook met die goed ontwikkelde sociale vaardigheden. Met tact, empathie en sensitiviteit voorkom je een hoop irritatie en houd je rekening met de gevoelens van anderen
- En… je moet vooral ook willen en je niet laten leiden door andere agenda’s

En ons kabinet… was niet eensgezind om echt een vuist te kunnen maken. De discussie werd overstemd door politiek strategisch gedrag en gericht op partijbelangen. De gezamenlijke verantwoordelijkheid en het voortzetten van een gezamenlijke koers werd aan de kant gezet. De wil om samen te blijven werken ontbrak.

Voor de gelegenheid maak ik de vergelijking met ‘mijn’ wooncentrum. Ook hier is samenwerking de sleutel tot succes; een hoge kwaliteit van wonen, welzijn en zorg.

Een tijd geleden had één van de teams onderling problemen. Er werd niet meer naar elkaar geluisterd, niet meer met elkaar, maar alleen óver elkaar gesproken. Chagrijnige gezichten. Afspraken werden niet nagekomen. Er was absoluut geen sprake meer van samenwerking. En de bewoners dreigden hiervan de dupe te worden. Ziet u de vergelijking met ons kabinet?

Onder leiding van een coach ging het team om de tafel. En dit was heftig. Er werd gesproken, onderhandeld, gehuild en gelachen. Twee medewerkers wilden niets veranderen en kozen het hazenpad. De rest van het team vond het gemeenschappelijk belang terug en ging met plezier verder in hun werk.

Het lijkt heel gemakkelijk, maar niets is minder waar….Om in een periode van crisis te komen tot samenwerking moet er hard gewerkt worden. En de wil moet er zijn.

Want stel dat het team waar ik over schreef ‘gevallen’ was…..wat dan?

 De trein staat symbool voor ons veranderingsproces. Want er verandert nogal wat, niet alleen met betrekking tot de invoering van de zorgzwaartepakketten, ook het opzetten van de nieuwe zorgafdelingen vraagt veel van mijn mensen. Oude gewoontes loslaten, flexibel veranderen en nieuwe gewoontes aanleren, dat is nodig, maar hoe doe je dat?

 Over het algemeen begrijpen mensen de noodzaak van veranderingen wel, maar het is gewoon lastig vertrouwdheden los te laten; dit brengt namelijk onzekerheid met zich mee. Veranderingen in het dienstrooster; werken in een nieuw team; bewoners met andere begeleidingsvragen, deze zaken hebben allemaal hun impact.

 Ik zie dit proces als een uitdaging. Ik wil medewerkers de juiste informatie op het juiste moment geven, hen meenemen met het veranderplan. Maar ik wil ze vooral vertrouwen geven; vertrouwen in de deskundigheid van de leiding, in de visie en de integriteit. Ik wil dat mensen zich veilig voelen, betrokken zijn. Dan kunnen we er samen voor gaan.

Mijn voornaamste doel is ervoor te zorgen dat de goede relaties binnen ons wooncentrum goed blijven of zelfs verbeteren. Weerstand en kritiek horen erbij, dat weet ik, maar ik hoop dat dit dan ook uitgesproken wordt. En dan op zo’n manier dat we de volgende dag weer gewoon met elkaar verder kunnen. Dit alles is een hele kunst, maar ik heb er zin in en ik ga in ieder geval mijn best doen.  

Ik ben al op deze trein gestapt en geniet nu al van de reis. Afgelopen donderdag bleek dat nog niet iedereen helder heeft wanneer en waarheen de trein vertrekt. En  anderen kunnen juist niet wachten op de eindbestemming.  

Heb jij hier wel eens mee te maken gehad? Als leidinggevende of als medewerker? Ik hoor graag jouw ervaringen…wat deed je, meteen opstappen, de trein proberen tegen te houden of eruit springen?

Vervolgens las ik in een nieuwsbrief dat ze per 2012 deze minutenregistratie echt wil verbannen. En dat ze daarom in een aantal instellingen proef gaat draaien met een systeem dat de bureaucratie gaat verminderen om meer handen aan het bed te behouden

Tja… hoe ga je ‘globaal kijken naar de normtijden’ zonder op de tijd te letten? Lijkt me lastig.

Er is niets mis met de nieuwe financiering van verpleeg- en verzorgingshuizen. Tot 2010 kregen zorginstellingen een vast bedrag per bed of kamer. Nu is het budget afgestemd op de hoeveelheid zorg die een bewoner nodig heeft, de zorgzwaarte. Mondigheid van de bewoner of van de familieleden staat niet meer voorop, maar de indicatie van het CIZ is leidend voor de zorg.

Maar… kan het CIZ, de zorgvraag goed inschatten?

Door tijdgebrek gebeurt het inschatten van de zorgzwaarte tegenwoordig vaak via de telefoon. Komt iemand echt met het juiste pakket in een verzorgingshuis of is deze te laag ingeschat? Dat is pech hebben wanneer de juffrouw aan de telefoon de situatie verkeerd heeft ingeschat en je wel je eigen bed moet opmaken, terwijl je dat niet kunt.

En de verzorgenden die moeten hun werk doen in de tijd die het CIZ hiervoor gesteld heeft. En moeten ze die tijd gaan registreren? Hoor ik vanaf nu: ‘even doorwerken hoor, ik heb maar 10 minuten om u te douchen’ of ‘de krant lezen kan vandaag echt niet, want uw tijd is op?’ En hoeveel tijd gaat er naar de registratie?

Het blijft lastig… er is naar mijn mening niets mis met de nieuwe financiering: de openheid en transparantie… alleen had Jet Bussemaker vóór de invoering die proeven moeten draaien om de bureaucratie te verminderen! Dan waren er nu meer handen aan het bed.

CIZ  en de minutenregistratie

Een bewoonster stond te wachten op de lift. Zij was vroeger een keurige, maar onzekere vrouw die zich erg druk maakte om de reacties van anderen. “Zie ik er wel netjes uit en lach ik niet te hard?”, zal ze vaak gedacht hebben. In deze situatie is dat besef zo goed als weg en leeft ze haar eigen leven met haar eigen gedachten.

 Ze stond namelijk niet zomaar op de lift te wachten; ze duwde met de wielen van haar rollator tegen de liftdeur en drukte zonder pauzes hard op het knopje om de lift op te roepen. Dat vond ik al verwonderlijk, maar toen ze later met haar hoofd tegen de liftdeur ging bonken wist ik even niet meer wat ik zou doen.

 Ik bleef even staan, maar zag dat ze er zelf gelukkig geen moeite mee had. Wel was ik blij voor haar dat er niemand in de buurt was die een vervelende opmerking kon maken. Want dan, dan zou ze het zeker wél moeilijk hebben… op zo’n moment komen de herinneringen aan vroeger namelijk weer terug.  Toen de lift kwam, keek ik nog even hoe het ging. Er kwamen twee medebewoners uit met hun rollator. En mevrouw zei keurig: “komt u er maar uit hoor” en deed een paar stappen achteruit.

Haar eigenwaarde is die middag niet gekrenkt, gelukkig!

Stelregel één voor het werken met ouderen: besef dat je goed moet aanvoelen of je iemand nu wel of niet corrigeert in zijn of haar gedrag.

Ook ik schrok hier van. Vragen schoten door mijn hoofd. Stel dat zoiets in ‘mijn’ wooncentrum gebeurt? Wat zou ik doen? In ieder geval zou ik proberen in te grijpen, voordat het escaleert. Maar ik zou vooral de zaak van àlle kanten bekijken. Om erachter te komen of de verzorgende zich bewust was van haar gedrag en zo ja, waar dat dan door kwam? Voelde ze zich onzeker, overbelast of gefrustreerd? Want het is zaak om dit goed uit te zoeken.

Maar moet dit dan uitgebreid in de media? Als het aan mij ligt niet! Wie kan daar nou iets mee? Het beeld is namelijk weer gezet. En deugt er nu geen enkel verzorgingshuis of verzorgende meer? Het levert bovendien onzekerheid en boosheid op. Ouderen worden er angstig van, de vaak hardwerkende verzorgenden reageren kwaad, gefrustreerd of lopen weg uit de zorg, terwijl we de mensen hard nodig hebben.

 En de SP duikt er in deze verkiezingstijd graag bovenop en wil de wereld wel ‘even’ verbeteren… maar moet dat op deze manier?

 Als ik mij dan tot hen mag richten… ik denk dat er meer aandacht nodig is voor werkomstandigheden en reflectiemomenten. Wat bepaalt gedrag, waar krijgen medewerkers energie van, wat frustreert en wat is er nodig om dit soort trieste kwesties vóór te zijn. Daar gaat het om. Zorg dat er meer geld beschikbaar komt voor begeleiding en ondersteuning voor de medewerkers, want dat geld halen we echt niet uit de ZZP-financiering!!

Dit jaar wordt namelijk een belangrijk jaar voor mij én voor het wooncentrum waar ik werk. We staan voor een grote verandering. Van een redelijk traditioneel wooncentrum gaan we naar een centrum van waaruit én waarbinnen we zorg, behandeling, woonkwaliteit en service gaan bieden. Binnen en buitenshuis dus. Een hele uitdaging, dat is zeker! En wanneer het allemaal klaar is hebben we een nóg beter en mooier centrum dan nu. Eind 2009 heb ik me hier samen met collega’s op voorbereid en toen al heb ik de dingen die aandacht vragen bij elkaar gesprokkeld. Toen ik deze punten echter afgelopen week in een plan zette, werd ik ineens heel onrustig. En dat gebeurt me niet gauw.

Allerlei vragen schoten door mijn hoofd…. Hoe ga ik dit allemaal regelen? Wie heb ik daar voor nodig? Wanneer moet ik dat doen en oh jee, daar heb ik toch helemaal geen budget voor? Ik kwam er deze keer zelf niet uit; ja ja, zelfs een manager heeft dat wel eens.

Gelukkig zijn er op die momenten mensen met wie ik kan sparren. Dit is onmisbaar voor mij; een ander ontmoeten, mijn verhaal doen, ervaringen uitwisselen en nieuwe inzichten opdoen. Dan ga ik écht de diepte in en kom ik buiten alle zakelijke vraagstukken om ook regelmatig mezelf tegen.

Want af en toe is het wel eens lastig: als manager sta je soms best heel alleen. Alsof je altijd àlle wijsheid in pacht hebt. Regelmatig sparren helpt mij dan enorm en ook nu weer heb ik die dikke olifant in hapklare brokken verdeeld en kan ik weer verder.

Samen gingen we naar mijn kantoor aan mijn tafel zitten. Hij begon al snel te praten…

“Mijn kinderen laten me in de steek. Mijn zoon heeft na een beroerte moeite met praten en kan niet vaak komen. En m’n dochter komt nauwelijks meer. Als ik bel om te vragen of ze langs wil komen, zegt ze dat ik het toch goed heb in het tehuis. Dat ze echt niet vaker kan komen. En haar zoon, mijn kleinzoon bezoekt me ook steeds minder. Ik pas al op hem vanaf zijn geboorte, elke woensdagmiddag, omdat mijn dochter werkt. En nu is hij 11 jaar, zit op voetbal en komt af en toe heel kort langs. Waarom neemt hij mij niet mee naar het voetbalveld? Dat kan toch makkelijk?”

En ik?

Ik luisterde, legde mijn hand op zijn been, knikte op het juiste moment … Ik zei af en toe wat tegen hem, hielp hem zijn emoties te uiten en hielp hem daardoor een beetje meer in balans te komen. Na drie kwartier gingen we uit elkaar. Ik vroeg of hij alsjeblieft, als hij nog eens wilde praten, bij mij binnen wil lopen. Hij gaf me een zoen en met verstikte stem zei hij, graag!

En ik?

Ik haalde nog een kopje cappuccino en ben nog even stil in gedachten verzonken aan mijn tafel blijven zitten.

Wilt u meer lezen over eenzaamheid, klik hier.

• Actualiteiten in de zorg in relatie tot het strategisch vastgoedplan;
• Vastgoed in de zorg;
• Wet- en regelgeving en rekenen.

Pfff… ik had dus rekening gehouden met een saaie dag…
Wat kan een mens bevooroordeeld zijn.

Op de dag zelf werd ik echter volledig meegesleurd in deze materie, niet alleen door het onderwerp, maar ook door de opzet van de dag. Het was interessant en heb dan ook veel geleerd.

Als alles loopt zoals gepland, verandert de financiering van het vastgoed per 2011 in de zorg. We krijgen dan een bedrag per productiedag (lees ligdag) waar we àlles mee moeten doen; zorg en diensten bieden én goed investeren in je gebouwen en apparatuur. Dit in plaats van een vast bedrag dat we nu krijgen voor vastgoed en een nacalculatie als we hier teveel aan hebben uitgegeven. Voor meer informatie klik hier.

Het deed me goed om te horen dat deze maatregelen niet alléén als bezuiniging getroffen worden, maar dat deze óók bedoeld is om de positie van de bewoners te versterken. Zorg- en woonvoorzieningen moeten namelijk aansluiten bij de behoeften van de mensen die er gebruik van maken. En zo leidt deze marktwerking tot klantgerichtheid.

Maar, naast deze positieve punten blijft het natuurlijk ook een bezuiniging. En hiermee loopt elke zorgorganisatie nóg meer ondernemingsrisico dan voorheen. Maar ik raak steeds meer gewend aan de rol van ondernemer.

Eerlijk is eerlijk, het onderwerp vastgoed behoort dus toch tot de taken van een manager en is dus wél interessant. Ik heb mijn oordeel dan ook bijgesteld: achteraf weliswaar, maar zéker niet te laat. Een manager is tenslotte ook maar een mens, toch?

Ik kan me voorstellen dat mensen die weinig hebben met de zorg dit misschien denken. Verkeerde beleidskeuzes, belachelijk hoge salarissen en bonussen, dikke lease auto’s… Managers die geen zicht hebben op wat er zich op de werkvloer afspeelt, omdat ze besturen vanuit een ivoren toren.

En de media bevestigen het negatieve beeld van de zorg alleen maar; zij schrijven over wantoestanden; pyjamadagen, vastgebonden cliënten, te weinig toezicht op het eten en te weinig tijd voor het toiletbezoek.

Deze berichten raken me enorm. Ik ben een vestigingsmanager in een wooncentrum voor ouderen. En ik kom als manager regelmatig voor nieuwe uitdagingen te staan. Maatschappelijke ontwikkelingen volgen elkaar namelijk in hoog tempo op en worden steeds complexer. Marktwerking, concurrentie en resultaatgerichtheid spelen een steeds grotere rol. En ik moet keuzes maken, soms lastige keuzes…

Ben ik daarom automatisch een bureaucratische manager die hoog in haar toren zit? Ben ik afstandelijk en gaat het me alleen maar om salaris? Neem ik alleen maar winstgevende besluiten?

Nee, ik verdien geen bakken met geld. Ik heb geen lease auto, ik zou het niet eens willen. Ik ben in 1978 begonnen als leerling ziekenverzorgende en ik krijg energie van het werken met ouderen. Zij vertellen en leren me dingen over het leven, we lachen en huilen. Ik heb dagelijks contact met bewoners én medewerkers, maar natuurlijk ben ik ook bezig met zaken als ZZP, Wmo, CIZ, AWBZ, PGB. Ik wil het onze bewoners naar de zin maken met de middelen die we tot onze beschikking hebben. En dit is soms lastig door de besluiten die de regering neemt. Maar dat zie ik dan weer als een uitdaging.

Ik wil laten zien dat er wel degelijk managers zijn die met hart en gevoel een zorginstelling besturen. Laat deze campagne slagen én laat Nederland wakker worden. Ik draag daar graag mijn steentje aan bij. Ik laat u wekelijks achter de schermen meegenieten (ja genieten!) van mijn werkzaamheden. Ik deel vrolijke, moeilijke, zware en luchtige anekdotes met u. En ik hoor graag uw reactie…

Wat nou bureaucratie?