Reisverslag Droombus 3 december – Verpleeghuis Weihoek, Roosendaal
Het kussengevecht gaat ternauwernood niet door. De fotoshoot wel. En dan komen de dromen. Elke dag iets leuks kunnen doen. Een blik buddies dat je open kunt trekken. Familie die meeleeft, die zich inleeft, die komt. Huisdieren mee mogen nemen. Computers.
Alles wat de klant wil, want de klant heeft altijd gelijk, toch? “Nou dat nou ook weer niet, maar als je begint met nee, is alle ruimte weg. Dus begin met ja, of met ja, mits. En accepteer dat mensen soms onmachtig zijn, of verdrietig, gefrustreerd. Het is aan ons om hun vertrouwen te winnen. En al helemaal als je jong de zorg instapt. Want dan krijg je nog wel eens te horen ‘Je bent nog zo jong. Dat kun jij toch niet snappen.’ Daar heb je als zorgverlener wel bagage voor nodig.”
Dat de zorg een afspiegeling moet zijn van je eigen leven, daar is iedereen het wel over eens. Dus af en toe de stad in om wat te drinken, moet kunnen. Dat is beter dan bewoners normen en waarden opleggen die niet de hunne zijn. “Het is onze expertise, ons pakkie-an om dingen te signaleren en aan te geven. Maar het is altijd aan de bewoners om te bepalen of ze er iets mee doen en wat.” Als je maar hoffelijk blijft. Luistert. Dat kleine beetje extra wil doen. Een beetje à la Patch Adams.
