Reisverslag Droombus 10 november – Thuiszorg Rotterdam
De deelnemers zijn het er roerend over eens: de marktwerking, de administratieve druk en de talloze regels hebben er voor gezorgd dat de zorg een grote rekenkamer is geworden. En of de zorg goedkoper en de klant er beter van is geworden? Dat is nog maar de vraag…
Waarom ze in de zorg werken? Omdat het zo bijzonder is dat je mensen in een bepaalde fase van hun leven ondersteuning kunt bieden. In de thuiszorg sta je letterlijk midden in het leven van mensen, in hun huis, tussen hun foto’s. Die mensen zijn in het begin vaak wat afwijzend, je moet hun vertrouwen winnen, door jezelf te zijn en door integer en met respect met die mensen om te gaan. Door zorgzaam te zijn, zonder te betuttelen.
De zorg is een fantastisch beroep. Omdat alle oudere mensen anders zijn, wat zorgt voor een enorme veelzijdigheid. Je zit er vaak met je hele gevoel in. Het is belangrijk dat je niet alleen met je klant goed omgaat, maar ook met jezelf – anders raak je jezelf misschien kwijt. Een deelneemster geeft aan dat ze blij wordt van de puurheid en de echtheid. Dat je er een kick van krijgt als je je cliënt goed kunt ondersteunen. Dat geldt ook voor de planners en de managers; zij halen er voldoening uit als ze het weer rond hebben gekregen voor een klant, als ze de zorg zo kunnen organiseren dat mensen zelfstandig kunnen blijven wonen.
Waar de deelnemers niet blij van worden, is dat ze voor veel indicaties moeten vechten. Dat indicaties vaak ontoereikend zijn. Je kunt niet in vijf minuten een steunkous uittrekken, waarbij die vijf minuten ingaan op het moment dat je op de deurbel drukt en aflopen op het moment dat je de deur weer achter je dicht trekt. Op zich is dat niet zo erg, als je het overschot dat je op sommige klanten hebt – net zoals vroeger – (administratief) over kunt hevelen naar de klanten waarop je zorguren te kort komt. In de ideale zorg hoef je minder letterlijke verantwoording af te leggen, kun je met meer creativiteit omgaan met de vraag van de klant. En houdt die klant de zorg in eigen handen. De deelnemers spreken overigens hun waardering uit voor de staatssecretaris: zij zag dat er door de veranderingen in de financiering minder deskundig personeel aan het bed is gekomen, en heeft daar nu maatregelen voor getroffen.
Wat ik al vaker heb gehoord in de droombus, is de zorg dat er een verschil komt tussen arm en rijk. Zo lang je maar geld hebt, krijg je de zorg wel die je nodig hebt, maar wat als je dat geld niet hebt? Waar ligt de grens van de basiszorg? Dat is een discussie die we met z’n allen nog moeten voeren.
