Reisverslag Droombus 30 november – ZORGsaam, De Samaritaan en Ebbe en Vloed, Goeree Overflakkee
Het onderwerp van de gesprekken bij De Samaritaan en Ebbe en Vloed is de droom versus de realiteit: ja, we hebben meer handen aan het bed nodig, maar hoe waarschijnlijk is het dat die er ook echt komen? Aan het einde van het gesprek drukten de deelnemers van De Samaritaan het nog op mijn hart: het is ook echt heel erg mooi hoor, ons werk! Ze waren bezorgd dat de moeilijke kanten, de dilemma’s, teveel de overhand hadden gekregen in het gesprek. Dat maakt twee dingen heel duidelijk: dat er echt een spanningsveld is tussen het geven van echte zorg en de beschikbare tijd, en dat de busbezoekers van Goeree Overflakkee positief zijn ingesteld en zorgen vanuit hun hart.
Een deelneemster vertelt dat ze ’s avonds een kwartiertje bij de bewoners gaat zitten om thee te drinken. Om daar rustig te zitten, terwijl er nog zoveel te doen is, heeft haar heel veel energie gekost én schuldgevoel: ze ziet haar collega’s immers nog door rennen. Maar het is zó belangrijk om de bewoners die tijd te geven. En dan loopt ze daarna wel weer wat harder.
Door de vele beperkingen die zijn opgelegd, voelen zorgmedewerkers en managers zich vaak machteloos. Ze gaan naar huis met het gevoel dat ze gefaald hebben, omdat er zoveel niet is gelukt. Maar je mag niet vergeten wat er allemaal wel is gelukt, want er gebeurt ook heel veel moois in de zorg. Iedere zorgmedewerker doet dingen waar hij of zij heel trots op mag zijn.
Of er meer handen aan het bed komen? De ontwikkelingen tot nu toe zijn niet zo hoopvol… Dus misschien moeten we samen anders gaan denken en anders gaan werken. Bijvoorbeeld door minder over te nemen van de familie en hen er meer bij te betrekken. Vaak zien zij pas hoe hard er gewerkt wordt als hun vader of moeder terminaal is: dan zijn ze er hele dagen. En dat is zonde. Laat de familie daarom vanaf het begin zien hoe het er aan toe gaat, zorg dat zij zich echt welkom voelen – ook tijdens het ochtendspitsuur. Nodig ze uit voor een snuffelstage: een dag meelopen met de zorg voor hun vader of moeder. Dat vergroot hun begrip en betrokkenheid. En dan zijn zij ook veel eerder bereid om te helpen waar zij kunnen, door zelf koffie te zetten en af te wassen, door moeder te helpen bij het uitkiezen van haar kleding, door krulspelden in te zetten.
Een aantal concrete dromen:
- Betere indicaties: nu zijn het momentopnames, herindicaties worden bepaald op basis van één telefoontje. Luister voor de indicaties naar de verzorgenden, of beter nog: laat de huizen zelf indiceren.
- Zorg voor voldoende geschoold personeel, niet alleen voor verpleging en verzorging heel belangrijk, maar bijvoorbeeld ook voor de activiteitenbegeleiding. Dan haal je het maximale uit de activiteiten: plezier én stimulans.
- Betrek de jeugd door middel van sociale stages: bij Ebbe en Vloed zijn de ervaringen heel positief, de jongeren vinden het echt heel leuk.
- Maak het laagdrempeliger voor vrijwilligers: rooster ze niet gelijk in, maar luister goed wanneer en hoe zij een steentje kunnen bijdragen.
En laat een ding duidelijk zijn: het is niet alleen maar moeilijk! De busbezoekers halen heel veel mooie momenten uit hun contact met bewoners en ook is er heel veel verbeterd ten opzichte van vroeger. Neem het ontbijt: vroeger stonden de verzorgenden in de nachtdienst de boterhammen te smeren en in een cellofaantje te verpakken, nu zitten de bewoners aan tafel en kunnen ze hun brood zelf smeren en eten waar ze zin in hebben. Ook het avondeten is veranderd, veel bewoners zijn helemaal opgefleurd sinds ze zelf hun eten op kunnen scheppen van de schalen op tafel: “Sperzieboontjes! Lekker!”
