Reisverslag Droombus 9 december – Pieter van Foreest, ’s-Gravenzande
De rol van de familie is van groot belang. Maar het is erg moeilijk om de familie op een correcte manier te betrekken; je wilt ze niet overvragen of een schuldgevoel aanpraten. Vanuit het verleden is er nog wel eens sprake van een verkeerde klank rondom het meehelpen: ‘Moet ik mijn moeder naar het toilet brengen? Daar betalen we jullie toch voor?’ Het is niet de vraag of de familie mee wil helpen in de zorg, maar of de familie een bijdrage kan leveren aan het welzijn van de betreffende klant.
Deze vraag is tijdens een opnamegesprek soms lastig te stellen. Zo’n gesprek is vaak een stressmoment aangezien een opname een grote verandering is voor zowel de klant als zijn familie. De medewerkers van Pieter van Foreest zouden het liefst in de ideale zorgwereld drie weken na het opnamegesprek nogmaals met de klant en familie om tafel gaan om met rust stil te staan bij de wensen van de klant en de mogelijkheden voor de familie. Het lijkt iets dat morgen al kan worden opgestart. Dat wordt beaamd met kreten als ‘gewoon doen’ en (net zoals de collega’s in Delft al zeiden) ‘een kwestie van plannen’.
Een andere gedachte die tijdens de brainstorm wordt gedeeld is om terughoudend te zijn in het projecteren van eigen normen en waarden op de klant. Niet alle klanten willen bijvoorbeeld iedere dag onder de douche en daar is niets mis mee!
Daarnaast streven de medewerkers naar een veilige omgeving, waarin je het jezelf en je collega’s gunt dat je niet alles weet. Met een extra uur zouden ze tijd maken voor intervisie en ruimte voor ontwikkelen.
Wederom genoeg stof tot nadenken van deze warme club in ’s-Gravenzande. Ze zien zichzelf als een dorpskern/grote familie en streven een thuisgevoel voor de bewoners na. De gezelligheid en het amicale wordt onderstreept door de acht geïnspireerde deelnemers met een applaus aan het einde van deze brainstorm.
